Seneca: “Wie niet overal op reageert, bewaart vrede in zichzelf”

Het is een mooie quote, die zeker vandaag de dag van toepassing is. Want we lijken wel continu ‘aan’ te staan, en ‘aan te slaan’. 

Elk moment kan er een appje binnenkomen, een e-mailtje binnenvallen, of iemand contact willen. 

Daarnaast is er een enorm angstzaaien via de MSM, ongeveer over alles. Het weer, het klimaat, oorlogen, voedsel, stikstof, CO2, zeespiegels, weerextremen, de zon, asielzoekers, andersdenkenden, Hanta, Ebola, vogelgriep, en ga zo maar door. Allemaal redenen om meer alert te zijn dan op basis van de relatieve veiligheid waarin we leven logisch zou zijn. 

Het maakt dat we – ook al hebben we dat vaak niet in de gaten – heel alert zijn, snel reageren op prikkels die we horen, zien of voelen. Alsof we nog in de Woesternij leven, waar elk moment een leeuw uit het struikgewas kan springen…

Ik werd daar de afgelopen dagen min of meer zelf ook mee geconfronteerd. Het was nogal warm en gisteren hadden we ook nog eens 3 uur gefietst in de warmte. Heerlijk, maar mijn huid had het minder leuk gevonden, duidelijke reactie op de UV-straling. Thuis extra vierge olijfolie erop en wat Aloe Vera gel voor herstel en koeling….maar….

Gisteravond wat later in de tuin waren er allemaal van die minuscuul kleine vliegjes die jeukten op de gevoelige huid en voor mijn ogen dansten. Niets voor mij, maar ik werd er chagrijnig door. Ben lange mouwen en lange broek aan gaan trekken. Zelf was ik verbaasd over deze prikkelbaarheid.

En vanochtend stelde Hanneke voor vanavond naar het strand te gaan. Nu is mijn E-bike vrij nieuw en was het advies om de accu eruit te halen als je het strand op gaat. Het stond bij het strand en ook de fietsenmaker vertelde het. Dus ik zei dat ik dat niet zo handig vond. Waarom ze me vertelde dat ook dit angst zaaien was. En hoewel ik tegensputterde, omdat ik daar ‘natuurlijk’ niet aan mee doe, realiseerde ik me dat ze gelijk had. 

Wolven op de Veluwe en steeds meer andere natuurgebieden, accu’s mee uit de fietsen als je de natuur in wil of het strand op wil, en ga zo maar door. Ook dat is grotendeels angst zaaien.

Maar goed, ik realiseerde me dat ik – al dan niet door de warmte waar ik minder goed tegen kan – ook sneller reageer, eerder geprikkeld ben. En daardoor minder vrede in mezelf draag. Om bij Seneca te blijven.
Het warme weer verandert me. Dat merk ik ook doordat ik onbewust meer rust zoek. Wat dat betreft begon ik deze dag goed. 

Om kwart over zeven stapte ik al op de fiets om een ministukje te gaan hardlopen in de duinen. Ik ben net weer begonnen en hoewel hardlopen en warmte voor mij een mislukte combinatie is, ben ik er zo blij mee dat het weer gaat dat ik vanochtend toch mijn start wilde doorzetten. Dan maar heel vroeg. Dus liep ik 4x 2 minuten tempo (het is pas de tweede keer in jaren nu, ik wil voorzichtig opbouwen). En dat voelde goed. Lekker.

Daarna zocht ik een iets ‘verborgen’ stukje grasland in de duinen om daar 25 minuten lang rustig Qigong te doen. Ik merkte hoe ontspannen ik was, toen ik op weg naar huis door velen werd ingehaald en ik me realiseerde dat ik heel erg rustig reed. Prima, het had gewerkt. 

De quote van Seneca doet me ook terugdenken aan de Corona-periode. Ik had snel door dat er van alles niet klopte en ook die zogenaamde vaccins niet deugden, net als de berichtgeving. Daar sprak ik me voorzichtig over uit tegen de mensen die me lief waren, maar het leidde tot heftige discussies, want zij zaten in de angstmodus en geloofden de MSM. In de loop van de afgelopen jaren heb ik weliswaar bevestigd gezien dat ik gelijk had, maar ben ik ook meer een observator geworden. Ik schrok van de reacties.

Ik observeer, ik kijk en voel, ik sla gade, waarbij ik probeer niet te absorberen (wat met een behoorlijke dosis empathie best lastig is), maar ik reageer nauwelijks meer. Ik ben stiller, zwijgzamer. Ik ‘weet’, maar hoef het niet meer uit te dragen. Ik heb geleerd dat iedereen het eigen pad volgt. En dat is oké. 

Toen ik een jaar of 17 was probeerde ik mijn zusje af en toe te waarschuwen voor dingen of iets te vertellen en ze zei dan “je kunt het me wel vertellen, maar ik moet het toch zelf ervaren”. Dat is het denk ik, mensen moeten dingen zelf ervaren voordat ze doorhebben dat een ander gelijk heeft (of niet).

Ik volg ook op een andere manier het nieuws dan vroeger. Ik volg het (niet via de MSM, maar vooral via Telegram), zo breed mogelijk, en weet wat er gebeurt. Hoewel, niets is wat het lijkt, dus wat ik denk dat er gebeurt, gebeurt misschien wel helemaal niet. Het is betrekkelijk. Maar wat ik vooral niet doe is het absorberen, erin blijven hangen, er veel over nadenken. Ik registreer, maar laat het verder los. Ben er niet mee bezig. Ik vertrouw in iets dat groter is dan wij. 

Sporten (fietsen, gravelbiken, wandelen, en nu weer hardlopen?), puzzelen, lezen, in de tuin werken en zitten, Qigong, de duinen, soms klussen, schrijven, het zijn de dingen die me bezighouden en me ontspannen. Op al die momenten ben ik niet bezig met de wereld. Alleen maar dat uurtje per dag dat ik me informeer. 

Wat me doet denken aan het advies dat ik ooit las en doorgaf: Als je je ergens zorgen over maakt of wil maken, kies dan een kwartiertje per dag (eind van de middag?) om je een kwartier zorgen over dingen te maken en laat het daarbij. Komen er zorgen of gedachten op, zet ze opzij tot dat geselecteerde kwartiertje. En geef het geen ruimte in de rest van je dag.

Adem na dat kwartiertje even goed diep in en uit (langzamer en langer uit) en stel je voor dat je zorgen bij dat uitademen als vlinders je lichaam verlaten en transformeren in het niets. Geniet vervolgens weer van de dag.

Epictetus: “Niets geeft meer rust dan accepteren dat niet alles jouw strijd hoeft te zijn”. 

In licht, liefde en dankbaarheid,
Ed

P.S. Ik vertel vaak dingen over mezelf of mijn ervaringen; dat doe ik niet omdat ik mezelf zo belangrijk vind, maar in de hoop dat mensen dingen herkennen of op ideeën gebracht worden, tonend dat ik ook maar gewoon een mens ben……..