Zojuist even naar het strand heen en weer gefietst. Doordat ik zag dat mijn accu nagenoeg leeg was omdat ik was vergeten na de vorige rit op te laden, deed ik dat met minimale ondersteuning. Er was geen harde wind, maar het ging allesbehalve vanzelf. 

Even wat inspanning dus om vervolgens te kunnen genieten van een bruisende zee waarvan het water ver op het strand stond. Het kwam voorbij de palen waarop zich ’s zomers een restaurant en de reddingsbrigade bevinden.

Vorige week raakte ik met een van mijn zwagers in gesprek die vertelde dat hij het zo geweldig vond om ongehinderd ver weg te kunnen kijken, in een soort niemandland te zijn. Dat gaf hem ruimte en rust.

Ik herken dat. Al toen ik studeerde kwam ik regelmatig op het strand omdat me destijds regelmatig werd gevraagd de EHBO-post te bemannen. Toen vooral op zondag, omdat de katholieke vereniging het op zaterdag deed. Zo’n tijd was dat nog….

Ik werd enthousiast en ook lid van de reddingsbrigade, en later verzorgde de brigade zelf de gewonden en was er geen EHBO-vereniging meer bij nodig. Opvallend was dat je de meest onvoorstelbare verwondingen zag. Van die zaken die je in verhalen tegenkomt, maar niet in het echt. Dus toch…..

Maar goed, hoewel de brigadeleden op het strand reden genoeg waren om het fijn te vinden, naast de zee, het strand, de zon (of niet, maakte ook niet zo uit), en het sporten, was het fijnste toch het gevoel in een andere wereld te zijn.

Dat begon al als ik halverwege het duin was. Zeg maar 9 minuten fietsen van huis, over de eerste stevig duinbult. En over het laatste duin naar het strand was het helemaal oké: een andere wereld, zonder zorgen en met plezier en vermaak. Als het druk was met mooi weer was het weliswaar hard werken om mensen te waarschuwen, terug te sturen als ze te ver de zee in gingen en het zoeken van verloren kinderen. Maar dat was geen punt.

Over de duinen was ik los van de andere wereld. De wereld met spanningen, met plichten, met verantwoording, etc. Niet dat we niet verantwoordelijk waren op het strand, maar het was allemaal veel lichter, speelser, vrolijker. Met de kennis van de laatste jaren zou je zeggen dat de resonantie, de frequentie, hoger was. En daardoor veel gezonder.

Maar een van de dingen waarom ik erop kwam bij het gesprek met mijn zwager, is dat het zo heerlijk was om oneindig ver over zee uit te kunnen kijken. Alsof er geen einde aan de wereld was. Alsof er geen einde aan de ruimte was. Alsof er geen einde aan de mogelijkheden was….

Dat is nu anders. Sinds alweer vele jaren staan er windmolens. Aanvankelijk richting Egmond, maar langzamerhand ongeveer in welke richting je ook kijkt. Geen onbeperkte ruimte dus meer, veel minder dan voorheen dat gevoel van vrijheid. Jammer. En aanvankelijk dacht ik nog ‘mooi, als we op deze manier zonder kernenergie voldoende energie kunnen opwekken, dan moet het maar’.

Maar intussen weten we dat we gefopt zijn, om het heel netjes te zeggen. Die dingen kosten meer geld dan ze opleveren, ze veroorzaken meer CO2 dan ze ooit kunnen ‘terugverdienen’, ze gebruiken heel veel fossiele dieselolie, ze vermoorden vogels op het land en via de smerige chemicaliën die vanaf de wieken komen vermoorden ze vissen of maken ze op z’n minst ongezonder om te consumeren. 

Daarnaast produceren ze laagfrequente geluiden die de vissen verstoren, en de gezondheid van mensen nadelig beïnvloeden. Ook al horen we die geluiden vaak niet, het heeft invloed op onze cellen, en geen positieve. 

Dat wetende maakt dat uitzicht met al die windmolens toch onaangenamer als wanneer ze overwegend ‘goed’ zouden zijn. Misschien zie ik ze daardoor ook wel nog beter en staan ze nog meer in de weg. Tegelijkertijd zal ik eraan moeten wennen want er worden er nog veel meer gepland. Het verstand komt kennelijk toch niet echt met de jaren…..

Toch wil ik even terug naar het strand, zonder de aandacht op die vogelhakmachines: het strand op zich.
Even je ogen dicht terwijl je op het strand zit. Het zand tussen je tenen, het ruisen van de zee (het bulderen bij harde wind), de zeemeeuwen die rondvliegen en hun geluiden………

Ik weet, je kunt dat ook thuis doen, die ogen dicht en het je inbeelden. Maar daar aan het strand zit je in die andere wereld. 

Ik realiseer me dat ik de duinen en het strand misschien wel te vaak voor lief genomen heb. Het was er allemaal en je kon erheen als je wilde. Het was ‘gewoon’. Ik begon me dat vorig jaar te realiseren, toen er hele stukken duin niet bereikbaar waren doordat de waterstand zo hoog was. 

Zogenaamd door de grote hoeveelheid regen en de klimaatverandering, maar intussen kennelijk toch ook omdat de waterstand hoog werd gehouden en omdat de gemalen aanzetten veel energie kost, en de energieleveranciers dreigden stroom te verminderen.

Hoe dan ook, wat het was, het was ineens niet meer zo gemakkelijk om overal maar te wandelen. En dat kon je ook nog beter met laarzen doen. Want terwijl hooglanders, schapen en paarden overal doorheen baggeren, mochten wij niet van de paden af. Er werden flinke prenten uitgedeeld, volgens de dagbladen en lokale krantjes. Ik heb geen boswachter gezien.

Voor lief genomen dus en gaandeweg begin ik steeds meer de waarde en het genot van de duinen en de zee in te zien. En dat heerlijke strand, waarbij je de hinder van zand in alle plooitjes en gaten maar moet accepteren.

Er gaat vrijwel niets boven het in de natuur vertoeven, en het is bovendien heel goed voor de gezondheid. Een betere frequentie, een betere lucht, stofjes van de bomen die onze gezondheid boosteren, rustgevend, en ga zo maar door.

Ik heb me voorgenomen om minstens om de dag – het liefst dagelijks – naar het strand te fietsen, daar minstens een paar keer diep adem te halen en even met de ogen dicht te genieten van alle (natuurlijke) geluiden.
Als dat me de komende tijd lukt zal ik het gaandeweg uitbreiden: naar het strand fietsen, daar Qigong oefeningen doen en misschien even de zee in, en dan weer huiswaarts. 

Lijkt me een goed voornemen richting lente en zomer. 

Heerlijk even een uitstapje naar die andere wereld…….

In licht, liefde en dankbaarheid,
Ed