Vandaag las ik een quote van Guy Finley, die zoals altijd ingewikkeld klinkt:

“Tot we ons bewust worden van hoeveel keer per dag we meer klagen over het leven dan dat we er dankbaar voor zijn, missen we niet alleen het zoet van het leven, maar gaan we door met bittere zaden te zaaien voor ons eigen verdriet…….”

Natuurlijk heeft het alles te maken met de mindset, met hoe we omgaan met het leven, met onze instelling. 

Op het moment dat je bewust dankbaarheid omarmt in het leven, kom je steeds meer dingen tegen om dankbaar voor te zijn. Als de focus ligt op wat niet goed is, vinden we steeds meer dingen die niet oké zijn. En beide bepalen hoe we ons voelen. 

Juist in deze periode zou het heel makkelijk kunnen zijn om vooral op het negatieve te focussen. Of dat dan Trump is, of de ‘elite’, of de Oekraïne, of de ‘rotzooi in de wereld’, maakt niet uit. Het effect blijft gelijk.

En ik weet het, er zijn mensen die neigen tot zwartkijken en er zijn mensen die neigen naar positivisme. Maar de situatie in de wereld kan maken dat er het gevoel is dat je niet anders kunt dan bezig zijn met alles wat niet oké is. En wat dat betreft doen de media flink mee. Ze proberen veel angst te kweken of je te bewerken maar één kant van het verhaal te zien. 

Van dat laatste is de Oekraïne een voorbeeld. De oorlog daar is in feite begonnen door het zich niet aan de afspraken houden van de NAVO en het negeren door het Westen van het moordzuchtige bestoken van de eigen bevolking in de Donbass door de Oekraïne. Maar ons werd voorgehouden dat Rusland de vijand en enige oorzaak was. Dag in dag uit hoorden we dat en het werd de algemene opinie. 

En sindsdien zijn de media doorgegaan met dezelfde eenzijdige tendentieuze berichtgeving (zoals we nu weten daarvoor betaald via de politiek/elite, van ons belastinggeld).

Terwijl er vele miljarden zijn gestoken in die oorlog en er nauwelijks vorderingen waren, zijn er wel meer dan een miljoen soldaten gestorven vanwege een vies politiek spelletje. Dus nauwelijks enig resultaat (eerder negatief) en wel zoveel doden. Ons werd steeds verteld dat er winsten werden behaald, maar niets was minder waar. Er werden mensen en land gesloopt. Er werd alleen verloren. 

Wat tegelijkertijd steeds werd benadrukt, was de kans op aanvallen op kerncentrales (angst) en de inzet van kernwapens (angst), het invallen door Rusland van andere landen (angst), de kans op een derde wereldoorlog (angst). Kortom, de media hebben continu angst gecreëerd bij de luisteraars/kijkers. 

Dan kun je nog zo optimistisch zijn van origine, maar als je veel naar de media kijkt of luistert, lukt het niet in die frequentie te blijven. Dan krijgt angst vat op je, en ga je mee in het verhaal. En dan is het de kunst om uit de angst te blijven, optimisme te voeden, wegen te vinden om weg te blijven van die angst. En ik hoorde dat ook om me heen. Oekraïne = angst! ‘Nieuws’ = angst! 

Maar ook als je door hebt wat er allemaal gebeurt in de wereld, als je in een helicopterview ‘van afstand’ kunt zien wat er gebeurt, word je niet vrolijk. 

Als je ziet welke machtsblokken er zijn, welke invloed internationale instanties als de VN/WHO/WEF/EU hebben, hoeveel kinderhandel er is (en erger dan dat), hoeveel we beduveld zijn en worden, hoe BigPharma haar macht misbruikt ten koste van ons, word je evenmin vrolijk.

Als ik even persoonlijker word, heb ik bij velen gezien wat het doet in familieverband. Als de een wel ziet wat er gebeurt en de ander niet. Als de een wel breed geïnformeerd is en de ander niet. En dan vaak ook nog op verschillende gebieden. Het heeft in veel gezinnen en families tot breuken geleid.

Als een familielid zegt dat hij graag belasting betaalt omdat daarmee armeren worden geholpen, vind ik dat nobel en herinner ik me dat ik dat ook altijd dacht, maar ik weet nu dat het zo niet gaat, en dat die armeren veel beter kunnen worden geholpen. Ik weet dat er genoeg voedsel is (was) om iedereen te voeden, maar dat ‘de macht’ dat helemaal niet wil. 

Maar zeg ik dat? Nee, ik houd mijn mond om zijn idealistische visie niet te bederven. Wetende dat hij zich beter zou kunnen informeren maar ervoor kiest om dat niet te doen. Om zijn wereld overeind te houden. Wie ben ik om dat te verstoren? .

Als een ander zich heeft laten vaccineren omdat ie toch overstag is gegaan door leugens van de overheid, of angst, of dwang, heb ik het dan steeds over alle gegevens die er zijn over wat de gevolgen daarvan zijn en kunnen zijn? Nee, want ik wil hun levens niet verzieken of in angst doen belanden. Ik probeer hun keuzes te respecteren, hoeveel pijn dat soms ook doet.

Het leidt ertoe dat over veel zaken niet openlijk gesproken kan worden. Omdat wij breder geïnformeerd zijn (ook al denken zij het omgekeerde). Ook omdat we ouder zijn en meer kunnen vergelijken met toen wij jonger waren, en omdat we daarom weten dat ‘normaal’ niet normaal is, en ook omdat ik meer tijd heb om dingen echt goed uit te zoeken. 

Iedereen zoekt zijn weg om in deze wereld en maatschappij om te overleven. Afhankelijk van wat we weten en ‘doorhebben’ zoeken we een manier om het leven leuk te vinden, om de zin van het leven te behouden, om ons gezinsleven overeind te houden. We zoeken logica en zingeving. Bij velen lukt dat niet (voldoende), en dat is ook logisch. 

Ik realiseer me dat ik altijd al kritisch was, op mijn intuïtie afging, mijn hart volgde en heel praktisch was. Met rechtvaardigheid en waarachtigheid voorop. Dat maakte me een goede, maar kritische, arts. Het maakte ook regelmatig dat ik me een eenling voelde (en dat gebeurt nog wel). De mix van die dingen maakt dat ik ben wie ik ben. Maar in deze tijd is dat lastig. 

Niet meegaan met de ‘crowd’ maakt dat je een ‘vreemde’ wordt. Dat je heel voorzichtig moet zijn met wat je zegt omdat je anderen niet wil kwetsen(!), en ook niet uitgekotst wil worden. En dat wordt mogelijk weer gezien als dat er niet te praten valt met je of dat je niets te vertellen hebt. Het tegendeel is waar, maar…..

Ik ben meer een observator geworden, iemand die waarneemt en nieuwsgierig is hoe anderen tot hun mening komen. Een onderzoeker die misschien niet zoveel kan met wat ie vindt, maar het maakt wel duidelijk waarom er altijd al dat gevoel was van ‘er klopt iets niet’. Het geeft dus helderheid en duidelijkheid. Hoe raar het ook mag klinken, ik begrijp de wereld beter dan ooit. En ja, ik ben stiller geworden.

Je kunt de dingen die je weet van de daken schreeuwen, maar als niemand luistert heb je jezelf voor niets buitenspel gezet. Wat niet weg neemt dat ik blij ben met de mensen die het wel doen, omdat het herkenning geeft en in zekere zin ook erkenning. ‘We’ zijn niet gek, we hebben het goed gezien. Maar leuk? Ach…..

Ik noem deze persoonlijke noot omdat ik weet dat velen in soortgelijke situaties zitten, of dat nu aan de ene kant of de andere kant is. Er zijn op dit moment echt verschillende werelden waarin ‘we’ leven. Probeer daarom de ander te respecteren op zijn/haar stukje van de weg. Ieder doet z’n best.

Het gaat erom dat we aan onszelf werken. Dat we met onszelf door een deur kunnen en we van onszelf leren houden (op een gezonde manier, niet de narcistische). Want als je eenmaal dingen weet kun je het niet on-weten, het blijft je bij en met die kennis bekijk je andere zaken, waardoor je weer meer gaat zien. Zo werkt het.

Maar terug naar het thema. Ik prijs me gelukkig dat ik dagelijks bezig ben met hoe gelukkig ik me voel. Met mijn partner, met wat ik weet, met mijn kinderen (los van wat ze denken en vinden), met mijn gezondheid, met alle kennis, met alle dingen die gebeuren nu in met name Amerika (en hopelijk als vervolg daarop in de rest van de wereld). 

Dat maakt dat ik dagelijks kan bezig zijn met wat er gebeurt in de wereld, zonder dat ik in de negatieve spiraal beland. Ik besteed 1-2 uur met het mezelf informeren, maar daarbuiten ben ik vooral in het nu, in het huidige moment en ben ik bezig met ‘activaties’ van Janos, met leuke dingen, met sporten (tennis, fietsen, wandelen), met mediteren, met Qigong, met schrijven, met de natuur, met homeopathie studeren, met (432 of 528 Hz) muziek luisteren, met……….

Het gaat om de balans. Zorg ervoor dat de balans doorslaat naar optimisme, naar positivisme, naar het zien dat de wereld mooier kleurt. Dankbaarheid is daarvoor een machtig wapen. Wees dankbaar voor wat je (nu) hebt. Wees dankbaar voor je partner, je kinderen, je opleiding, je kennis, je huis, je vrienden (veel of weinig doet er niet toe), je buren, je kachel, en leer de beste vriend voor jezelf te zijn. 

Als je dat doet, zie je dat het leven mooi is, ondanks de dingen die minder mooi zijn. Bezig zijn met de mooie dinge maakt je leven mooier, het zaait zaden voor een toekomstig mooiere wereld. En het maakt dat je de tegenvallers – die er altijd zijn – beter verwerkt. 

De quote van Guy is misschien lastig geformuleerd, maar o zo waar!

In licht, liefde en dankbaarheid,
Ed