Praat tegen jezelf zoals je zou doen tegen iemand waar je van houdt……Amy Bloom

Het lijkt zo’n dooddoener, zo’n zinnentje wat we duizenden keren in allerlei vormen horen en waarvan we denken ‘ja, hoor’. En opmerking van een goedbedoelende moeder of vriendin, waarvan we de inhoud kennen, en denken dat we de opmerking niet nodig hebben.

Maar is dat zo? Is het niet nodig dat we regelmatig moeten worden herinnerd aan het feit dat onze zelfspraak, de manier waarop we tegen onszelf spreken, wat bijgeschaafd moet worden?

Ik stel het vragend omdat ik niet weet hoe het bij jou is. Ik weet wel hoe het heel lang bij mijn was, hoe het bij veel van de mensen om me heen is, en hoe we ongeveer zijn opgevoed.

Zelf neigde ik naar perfectionisme. Waarin ik natuurlijk verzoop, omdat perfect niet bestaat (of alles is perfect). Je kunt je (al dan niet uiterste) best doen, maar meer dan dat kan niet. Perfectie is een valkuil. Het gevolg was dat ik regelmatig boos op mezelf was, op mezelf liep te schelden. Teleurgesteld was in mezelf. Tot een boek van Roy Martina me de ogen opende.

Ik ging me het bovenstaande realiseren en begrijpen dat dat niet de goede manier was om tegen jezelf te praten.

Maar voor ik verder ga maak ik eerst een uitstapje naar mensen om me heen de afgelopen jaren. Op het tennisveld kwam ik ook tal van op zichzelf scheldende mensen tegen, soms gingen ze (daardoor) na een poosje over op verwijten naar de ander. De meesten vonden dat ‘normaal’, ik zag het met de ogen van iemand die die zelfspraak had veranderd……

Maar ook twijfel aan jezelf is een zelfspraak die niet oké is. Kan ik dat wel, mag ik dat wel? Natuurlijk kun je dingen overwegen, dat is zelfs verstandig. En als je iets gevaarlijks gaat doen is het goed de kwaliteiten ervoor te hebben. Maar telkens weer onnodige twijfels en aarzelingen doen afbreuk aan wie je bent als mens, als licht.

Dat soort twijfels leiden tot minder vertrouwen in jezelf (en visa versa), zelfs tot achterdocht. Wat zullen ze wel niet van me denken? Wie ben ik? Ze vinden me vast…..

Op het moment dat ik begon te beseffen dat ik (te) vaak negatief tegen en over mezelf praatte, probeerde ik dat te veranderen. Dat ging niet vanzelf, want als je het je realiseert, heb je het al gedacht of in jezelf gezegd. Dus besloot ik om te beginnen – zodra ik het merkte – er een zinnetje achteraan je plakken om te compenseren.

Een zinnetje wat juist heel positief was of een zinnetje wat zei dat ik het de volgende keer beter zou doen. Zoals ik in het verleden bij hardlopen als ik mijn ene been niet meer voor het andere kreeg mezelf vertelde dat ik juist hierdoor de volgende keer makkelijker zou lopen. En dat gaf een boost.

Omdat ik steeds meer ging herkennen dat ik dingen tegen mezelf zei, kon ik steeds vaker gaan ‘corrigeren’ of ‘compenseren’. En na een flinke tijd merkte ik dat ik minder negatief tegen en over mezelf sprak, dat ik zelfs regelmatig positieve dingen dacht en/of zei.

Dat merkte ik vooral toen ik vele jaren later het boek van Don Miguel Ruiz van een patiënt kreeg, ‘De Vier Inzichten’. Het eerste inzicht was “wees onberispelijk in je woord”. En ik realiseerde me dat ik behoorlijk onberispelijk was geworden. Zowel naar mezelf als naar anderen.

Bedenk ook dat het gebruik van negatieve woorden op zich een effect heeft op de energie van je lichaam, op de trilling van je cellen. Iemand die dat mooi aantoonde was Emoto (De Kracht van water). Hij liet zien hoe negatieve of positieve woorden en zinnen elk een ander effect op water hadden. Datzelfde geldt voor muziek.

Aangezien ons lichaam grotendeels uit water bestaat, kun je je voorstellen dat negatieve woorden/gedachten een negatief effect op ons lichaam en dus onze gezondheid hebben. In elk geval direct merkbaar kan dat op de stemming zijn.

We hebben niet geleerd van onszelf te houden, we hebben niet geleerd om positief over onszelf te spreken. Dat was arrogant, dat was egoïstisch of egocentrisch, dat was asociaal, of op welke andere manier dan ook fout.
Al die rode strepen op school deden er ook geen goed aan, evenals de beoordelingen in tienden van cijfers.

Maar we zijn allemaal uniek. En als unieke krachten hebben we unieke gaven die we aan deze wereld kunnen geven. Net als meditatie niet egoïstisch is – omdat je er beter door in je vel gaat zitten zodat je voor anderen meer waard bent – is positieve zelfpraat dat ook niet en houden van jezelf evenmin.

Juist door van jezelf te houden en positief tegen jezelf te praten, ben je meer waard voor je omgeving. Voor je naasten. Weet dat je het waard bent. Dat je uniek bent. dat je geliefd bent. Dat je goed bent zoals je bent. En weet dat niemand dat van je af kan nemen, ook niet als een keer iets mislukt (wat niet meer is dan een les over hoe je het de volgende keer beter kunt doen).

Dus: Praat tegen jezelf zoals je dat zou doen tegen iemand waar je van houdt….

In licht, liefde en dankbaarheid,
Ed

P.S.: Schrijf op een sticker iets als “Ik hou van je kanjer” of zoals Robert Benninga een sticker had “I love you Tiger”. En plak die op de spiegel. Zeg het elke keer tegen jezelf als je in de spiegel kijkt. In het begin is het kolderiek en lachwekkend of zelfs raar. Maar na een aantal keren wordt het minder belachelijk en ga je het gewoon doen. Je zult merken dat je het geleidelijk aan ook echt gaat menen………