Wie langer mijn blogs leest weet dat ik altijd een kritische arts ben geweest, waardoor ik ook verder moest gaan kijken dan de reguliere geneeskunde.

Laat ik vooropstellen dat het goed is dat er onderzoeken worden gedaan, voor zover die niet worden beheerst (betaald, geleid, beperkt, etc.) door BigPharma. En dat onderzoek leidt tot bepaalde protocollen als leidraad is ook nog oké.

Immers, er is geen arts die tijd heeft om alle onderzoeken te lezen en als protocollen helpen om artsen een leidraad te geven is dat mooi meegenomen.
Maar let op het woord leidraad! 

Leidraad of verplichting?

Vandaag de dag zijn protocollen geen leidraad meer, maar steeds meer een verplichting. Dat maakt dat een stel bureau-artsen en/of artsen die meer hun ratio gebruiken dan hun hart, intuïtie en creativiteit bepalen wat andere artsen moeten doen. Veelal op basis van onderzoeken betaald door de industrie.

Laat ik twee voorbeelden noemen:

Vele jaren is in Europa een protocol gevolgd voor mensen na een hartinfarct. Ik weet niet of het toen al zo ‘verplicht’ was als nu (toen was er ook al groepsdruk), maar na vele vele jaren bleek dat er vele duizenden mensen in Europa onnodig waren gestorven door dit protocol. Het werd gelukkig verbeterd….

Recent – en de rechtszaken lopen nog – werden artsen veroordeeld op basis van het feit dat ze niet volgens protocol hadden gewerkt. Ze hadden geneesmiddelen voorgeschreven die mensen van een gewisse dood hebben gered, maar omdat het niet volgens protocol was, werden ze aangeklaagd.

Saillant detail is dat de artsen die wel volgens protocol werkten en zo mensen de dood injaagden niet werden aangeklaagd of zelfs maar beschuldigd. Zij deden wat moest gebeuren?

Hulpmiddel of ‘stok’?

Het moge duidelijk zijn dat protocollen op deze manier slechts dienen als stok om de hond te slaan, ook als dat niet terecht is. Of zelfs belachelijk zoals in dit geval.

Als je ook nog bedenkt dat de ‘reddende’ middelen heel goedkoop waren en de ‘levens vernietigende’ middelen krankzinnig duur, moge vermoed worden dat het niet om geneeskunde maar om de centen ging. Of de ‘controle’, de autoriteit.

Een ander groot nadeel is dat de protocollen een soort ‘gevangenis’ gaan worden. Als je ervan afwijkt – omdat je als arts de inschatting maakt dat je een betere keuze kan maken – hang je als er toch iets fout gaat. En er is nu eenmaal niets in het leven 100% zeker, dus dat kan. Maar als je het protocol volgt en er gaat hetzelfde fout, is er niets aan de hand…..

‘Zekerheid’ heeft een prijs voor de patiënt

Ze mogen niet altijd een keiharde verplichting zijn, maar je bent als arts het veiligst als je ze letterlijk volgt. Of dat als patiënt ook zo is, valt te betwijfelen. Toen ik nog huisarts was gaven veel artsen al te veel medicatie om ‘veilig’ te zijn. 

Toen ik als huisarts begon, stelde ik de meeste recepten nog zelf samen. Als huisarts wisten we wat de verschillende bestanddelen waren en konden, en we maakten een inschatting wat het beste zou werken met de minste bijwerkingen. Tegenwoordig zijn het vrijwel allemaal kant-en-klare (merk)preparaten. 

Dat laatste maakt dat je als huisarts veel meer blindvaart op wat de artsenbezoekers je vertellen en wat de protocollen voorschrijven. Je wordt zonder dat je het merkt een instrument van de industrie. Ook de creativiteit en intuïtie worden op die manier verminderd, voor zover dat al niet gebeurd was door de ‘wetenschappelijke’ opleiding.

(Als alles ‘wetenschappelijk’ wordt benadert, verdwijnt een deel van je gevoel langzaam)

En zo werd ‘geneeskunde’ tot protocolkunde 

Een ander groot nadeel is dat de arts vrijwel niet zelf kan bepalen wat te doen. Als je je als arts hebt verdiept in een alternatieve sector, kun je het bij heel onschuldige dingen proberen of adviseren, maar oh wee als er iets onverwachts gebeurt! Of als de patiënt kwaadwillig blijkt te zijn en je aanklaagt…..

En aangezien reguliere behandelingen bestaan uit het wegwerken van de symptomen (ook wel klachten genaamd), kan er van echt genezen geen sprake meer zijn met al die protocollen. 

Juist die protocollen, die de ‘geneeskunde’ zouden moeten verbeteren, zorgen er dus voor dat er vrijwel geen echte geneeskunde meer wordt beoefend, wat leidt tot steeds meer recepten en steeds meer het chronisch voorschrijven van recepten. En dat houdt weer in dat er steeds meer chronisch zieken komen (en ook ernstiger), wat de cijfers ook meer dan duidelijk maken. 

Steeds meer chronisch zieken

De klap op de vuurpijl was natuurlijk het zogenaamde Covid-vaccin – het experiment met een gentherapie zonder fatsoenlijk vooronderzoek – wat bij het overgrote deel van de gevaccineerden heeft geleid tot een verslechtering van het afweersysteem, en bij velen zelfs tot de dood. Met veel meer ziekten en vatbaarheid en (tubo)kanker tot gevolg. ‘Waarschijnlijk’. 

Ik zeg ‘waarschijnlijk’ omdat je het niet hardop mag zeggen in Nederland omdat er hier geen onderzoek naar is gedaan – lees: omdat er geen onderzoek naar wordt toegestaan. Vele buitenlandse experts en (kanker)specialisten zeggen het wel hardop! En terecht. Al is het alleen al omdat een verslechterd afweersysteem kanker eerder vrij spel geeft.

Het wordt tijd dat we teruggaan naar echte geneeskunde. Zelfs als dat betekent dat het soms proberen is. Of dat het uitzoeken is welk middel voor jou het beste is (zoals bij homeopathie). Vrijwel alle ‘alternatieve’ geneeswijzen maken het lichaam en/of de geest sterker en dragen bij tot een betere gezondheid. Misschien elk op hun eigen wijze (hoewel er zeker een gemeenschappelijke factor is: levensenergie, Qi), maar dat doet er niets aan af.

Zoeken naar een betere gezondheid

Het zoeken naar echte verbetering van je gezondheid is absoluut niet verkeerd, ook al vertellen veel van die artsen die je vooral chronisch ziek maken (ook al doen ze dat niet bewust of met opzet) misschien het tegenovergestelde.

De afgelopen vele jaren ben ik tweemaal bij de huisarts geweest – als begeleider, niet eens als patiënt. (Probleem is namelijk dat ik het zelf beter denk te weten en dus mezelf wel genees). De eerste keer hoopte ik dat de huisarts degene die ik begeleidde een steuntje in de rug zou geven door te adviseren even langer thuis te herstellen. Maar ik hoorde hem/haar zeggen dat hij/zij juridische problemen kon krijgen als hij/zij dat zou zeggen……
Geen protocol, maar juridisch indekken. Net zo erg. Waar is de mens?

De tweede keer werden plaatjes op internet gezocht bij de klacht voor de diagnose en werd het farmacotherapeutisch kompas bestudeerd voor medicatie (protocol) en de hoogte ervan. Bovendien werd de specialist geraadpleegd na het maken van een foto. Zijn/haar oordeel kon dan bij het volgende consult besproken worden of eventueel telefonisch.
Medicatie: het onderdrukken van de klachten – en dus niet genezen!

Het vertrouwen in de ‘geneeskunde’

Ik besefte dat er heel veel veranderd was sinds ik huisarts was…en weer ben ik blij dat ik in deze tijd geen huisarts ben. 
Tegelijkertijd begrijp ik de mensen die zeggen dat ze het vertrouwen in de geneeskunde de laatste jaren verloren zijn. Ze staan niet alleen.

Immers, hoe kun je artsen nog vertrouwen die je hebben aangeraden aan het historische medische experiment mee te doen zonder te vertellen dat het een (levens)gevaarlijk experiment was? En daar zelfs nu nog over zwijgen?

Nogmaals, ik kan allerlei dingen bedenken om de daden van diezelfde artsen goed te praten, maar geen van die dingen is medisch, geen van die dingen is ethisch, geen van die dingen is terecht. Het ging om groepsdruk, om manipulatie door BigPharma en de overheid, om macht van de industrie. Waardoor de zo belangrijke codes van Neurenberg werden overtreden. 

Wees kritisch, maar heb vertrouwen in je behandelaar

Maar ik begrijp de mensen die het gehad hebben met de reguliere geneeskunde. En het jammere is, dat als je je laat behandelen door iemand waar je eigenlijk geen vertrouwen in hebt, dat de kans op slagen slechter is. 

Laat ik dus met een advies eindigen: Als je geen vertrouwen in de ‘geneeskunde’ meer hebt, zoek dan naar alternatieven. Zoek informatie over je ziekte of kwaal. Vooral buiten de gangbare paden. Luister naar anderen, stel vragen. Wees vooral kritisch en niet bang.

Maar als het zo is dat je toch behandeld wordt (of moet worden) door een reguliere arts of specialist, geef je dan over. Ga ervan uit dat je beter wordt, of dat je lichaam zichzelf (al dan niet deels) kan herstellen met behulp van die arts. Geef de arts het voordeel van de twijfel, al is het alleen al omdat je jezelf op die manier beter helpt!

En leef daarnaast zo gezond mogelijk. Heb vertrouwen. Vooral in je eigen lichaam. 

In licht, liefde en dankbaarheid,
Ed