Geneeskunde en Nepnieuws 2 (vervolg)

Toen kwamen er wat betere medicijnen tegen maagzweren, medicijnen die niet alleen het zuur neutraliseerden, maar ervoor zorgde dat er minder zuur werd aangemaakt. De aanmaak werd deels geblokkeerd. Omdat eerdere medicijnen dat niet konden, was eerder dat dieet en die bedrust nog nodig. Maar nu veranderde de aanpak ineens:
Je kon gewoon doorwerken. Ideaal voor de werkgever! Maar ook voor het genezingsproces? Niemand vroeg zich dat destijds af. En aanvankelijk werden het dieet en drinkadviezen nog gegeven, maar langzamerhand verdween ook dat. Je kon gewoon doorwerken (met alle spanningen die mogelijk de oorzaak van je maagzweer waren) en je kon gewoon alles eten en drinken (ook als dat ten dele wellicht de oorzaak van je maagzweer was).

Je begrijpt wellicht al wat er gebeurde: mensen ‘genazen’ van hun maagzweer, maar hadden er al snel een terug. Want ondanks onderzoeken die erop wezen dat bijvoorbeeld koffie, vet eten en alcoholgebruik, maar zeker ook spanningen, debet waren aan het terugkeren van maagklachten, werd er gemiddeld niets met die informatie gedaan. Het was (en is nog steeds) makkelijker gewoon een pil te geven dan uitvoerig uit te leggen en mensen te overreden gezonder te gaan leven……

Dus kwamen maagklachten en zelfs maagzweren terug. En heel slim kwam er toen vanuit de industrie de suggestie dat maagklachten eigenlijk chronische klachten waren. En dat je dus eigenlijk chronisch medicatie moest geven. Gewoon de rest van het leven…..

In diezelfde fase werden er weer sterkere medicijnen uitgevonden die ervoor zorgden dat er nog veel minder maagzuur werd aangemaakt. Dit was olie op het vuur wat al zo fantastisch smeulde. Immers, als je die medicijnen slikt en je stopt ermee, krijg je direct stevige maagklachten doordat je ineens heel veel meer maagzuur gaat produceren. Dat leek te bevestigen dat je wel moest blijven slikken. 
Tegelijkertijd werd het maagzuur zo geremd, dat de hele maagfunctie waar het de verbranding en vertering betreft behoorlijk verslechterde, zodat er vanzelf andere klachten ontstonden. Zoals bijvoorbeeld maagklachten of een opgeblazen gevoel. En weer leek dat te bevestigen dat je moest blijven slikken, dat je ze niet voor niets slikte.

Je zou dit als nepnieuws van het lichaam kunnen beschouwen, maar eigenlijk is het nepnieuws veroorzaakt door de medicatie.  

En als arts ga je mee in die stroom, die stroom van ‘van kwaad tot erger’, die stroom van ‘meegaan in de creaties van de industrie’. Want je ziet niet wat er gebeurt, je bent onderdeel van het proces, je staat er middenin. Je wilt het beste voor je patiënten en je gelooft wat er wordt verteld in de medische bladen.
Sterker nog, wat zou je moeten als je dat niet geloofde? Dan zou alle zekerheid voor jou als arts verdwenen zijn.

Kun je nagaan hoe ik me voelde toen ik dit soort dingen wel zag. Ik leerde gaandeweg van enige afstand te kijken naar wat er gebeurde. In de geneeskunde, in de homeopathie, de invloed van de industrie op het doen en laten van artsen, de manier waarop artsen hun ‘dwaze’ handelen goedpraten en zelfs fantastisch vonden.

In het kader van het begrip ‘nepnieuws’ was dat voor het grootste deel wellicht ook nep nieuws. De manier waarop onlogische zaken logisch worden gepraat, waarop het bestrijden van signalen dat er iets niet klopt ‘genezen’ wordt genoemd.

Als een beetje kritisch arts is het al snel een frustrerende wereld waarin onjuiste dingen als ‘goed’ worden bestempeld en juiste dingen als ‘onzin’ of ‘nepnieuws’……….

Wordt vervolgd…..

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn