Corona 2 mei 2020

Sinds mijn laatste stukje gewijd aan corona zijn we alweer een tijd verder.

Het aantal nieuwe ziekenhuisopnames is dalende, evenals het aantal dagelijkse doden en de opnames op de IC. Sterker nog, dagelijks worden de IC’s ‘leger’.

Hoewel er behoorlijke eisen worden gesteld aan ons uithoudingsvermogen voor wat betreft de maatregelen, en dat zal nog wel even doorgaan, begint er ook enig licht te schijnen. Kinderen onder de 12 mogen weer gewoon sporten (buiten), en tot 18 mogen ze op 1,5 meter afstand trainen (buiten). En ook tandartsen en fysiotherapeuten gaan weer aan het werk.

Toen ik gisteren in Amsterdam voor mijn zoon wat ging halen bij de Praxis, stond ik wel een poos in een rij buiten voordat ik naar binnen kon. Het vraagt op zo’n moment (ik moest echt iets halen) om geduld. Maar ik besefte ook dat het een soort van onthaasten was. Rennen heeft even geen zin. Ik dacht even dat het helemaal niet zo gek zou zijn om het zo te laten. In de rij was het gezellig, in de winkel heerlijk rustig. En waar mensen elkaar tegenkwamen was het een soort van dansje op afstand om toch maar te proberen die 1,5 meter te handhaven, met respect en gemengd gevoel (humor en/of voorzichtigheid). Ook buiten – ik dacht Amsterdam zal wel anders zijn – liepen mensen met een boog om elkaar heen.

De wereld is anders dan voorheen. En hoewel ik enerzijds hoop dat het weer wordt zoals het was qua omgang met elkaar (het geren en maar onnodige en milieubelastende dingen produceren om winsten te maken mag wat mij betreft achterwege blijven), besef ik tegelijkertijd dat het enige wat vaststaat is dat er altijd verandering zal zijn.
Het wordt niet meer zoals het was, zoals het nu ook niet is zoals het was en het vorig jaar ook niet was zoals het eerder was.
Alles verandert naarmate de tijd vordert.

Dat is een vaststaand gegeven. En daar moeten we het mee doen. Elke minuut die verstrijkt verandert de wereld en is ie niet meer hetzelfde.

Op dit moment zijn er wereldwijd circa 242.000 doden aan corona, en 163.000 aan de griep. Terwijl jaarlijks (in een ‘normaal’ jaar) ongeveer wereldwijd 600.000 mensen doodgaan aan de griep.

Ter relativering: er zijn dit jaar al 564.000 aidsdoden, 330.000 Malaria-doden, en bijna 2,8 miljoen kanker-doden. En 850.000 doden door alcohol. De getallen komen van www.worldometers.info, waar ik vanochtend ook even keek naar hoe het in Zweden gaat.

Als je naar die site gaat, zie je de wereld voor je veranderen. Het aantal mensen wat geboren wordt of overlijdt, tikt voor je ogen bij/weg. Dit jaar zijn er al 47 miljoen mensen geboren en bijna 20 miljoen overleden. In de tijd dus dat er 240.000 aan corona zijn gestorven, heeft de wereld er 27 miljoen nieuwe mensen bij. Getalsmatig kun je je dus afvragen waar we het over hebben, zeker ook als je het vergelijkt met het aantal kanker-doden van 2,8 miljoen dit jaar al.Alles is dus relatief.

Ik ben benieuwd naar Zweden, omdat het daar toch wat vrijer wordt aangepakt dan hier, met o.a. meer eigen verantwoording van de bevolking. En zonder samenscholingsverbod van groepen mensen die elkaar kennen. Volgens de cijfers is het nog steeds zo dat procentueel er in Zweden minder mensen sterven en op de IC liggen dan in Nederland. En in elk geval dus niet meer, wat te verwachten was. Ik ben benieuwd hoe het zich ontwikkelt, maar vooralsnog is die viroloog in Zweden dus niet echt gek, al proberen heel veel mensen zijn beleid te ondermijnen uit angst of uit belangen.

Hoe gaat het verder?

We zullen het gaan zien. Volgens de grafieken waarop het huidige beleid is gestoeld, zouden er het komend jaar nog een aantal lock-downs moeten komen omdat het dan weer zo opvlamt dat de IC’s het weer niet aankunnen. Maar stiekem hoop ik dat het niet waar zal zijn, en dat we langzaam weer gewoon kunnen gaan doen zonder afgestraft te worden.

Met name als het gaat om de onderlinge contacten.
Ik kocht ooit – lang geleden – een cassettebandje van Deepak Chopra getiteld “The prison of the intellect”. Het betrof een uitleg waarom, zeker in het westen, de mens min of meer in een gevangenis zit geschapen en in stand gehouden door zijn eigen intelligentie. De angst voor de dood is daarbij zeker een valkuil die in het oosten minder geldt omdat daar veel meer in een leven na de dood of in reïncarnatie wordt geloofd.

Maar goed, die intelligentie. (Interessant in dat kader dat onze lock down een ‘intelligente lock down’ heet). We zien bij de maatregelen tegen deze corona dat het denken, de intelligentie, de ratio, het ruimschoots heeft gewonnen van de intuïtie en het gevoel.
Onze ouderen gaan nu in eenzaamheid dood of zelfs door die eenzaamheid in plaats van aan corona. Tja, het is een keuze. Maar het zou niet mijn keuze zijn als ik in mijn laatste jaren was. Huiselijk geweld neemt toe, het aantal scheidingen waarschijnlijk ook. Psychische problemen nemen ook toe.
Als mijn zoons kwamen, hugden we elkaar, we omhelsden elkaar bij wijze van groet. Nu staan we op afstand wat onhandig te doen omdat we weten dat we het niet mogen maar misschien wel willen (ik in elk geval wel). Een kleinkind wat vorige week langskwam had bijna tranen in z’n ogen omdat ie niet begreep dat ie oma niet mocht knuffelen. Verstandelijk begreep hij het misschien wel, maar gevoelsmatig niet.

Ik wacht op hoe het verder gaat. Ik hoop op de beste opties, maar ben voorbereid op slechtere opties.
Dat is misschien ook wel hoe we in het leven moeten staan: hopen op (visualiseren van) het beste, maar voorbereid zijn op het slechtste.
Als we op weg naar iets zijn – spiritueel gesproken – is het zelden zo dat er geen hindernis op de weg komt. Altijd wel moeten we onze weg ergens aanpassen, een omweg nemen, een zijpad inslaan. Laten we het corona-tijdperk als een omweg zien, een weg die misschien op termijn wel eens een veel mooiere weg zou kunnen zijn……..zeker voor de aarde.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn