Op de een of andere manier hebben mijn voeten altijd al moeite gehad met schoenen. Mijn tenen houden er niet van gevangen te zitten, te weinig ruimte te hebben of druk te ervaren. Ze zijn een prima afspiegeling van mij als gehele persoon. Ik hou ook niet van druk of gevangenschap of te weinig ruimte. Ik moet kunnen ademen, de ruimte hebben.

Om die redenen draag ik al zolang ik me kan heugen sandalen. Dan zijn mijn tenen vrij. En als ik eens bij sporten, of bij een officiële gelegenheid waarbij het netjes is echte schoenen te dragen, gewone schoenen draag, is het een verlossing als ik ze uit mag doen.
Vooral mijn tenen genieten op zo’n moment. Misschien komt daar de term jubeltenen wel vandaan? Hè, hè, weer ruimte……

Mijn vrouw loopt altijd al graag op blote voeten en sinds ik begrepen heb dat het op blote voeten lopen en meer contact met de aarde hebben gezond is (o.a. omdat het overtollige lading laat terugstromen naar de aarde en omdat dit ‘aarden’ belangrijk is om de gevaren van de elektromagnetische straling als Wifi en 5G te verminderen) doe ik dat ook in en om het huis, en buiten in mijn sandalen.

Toen Hanneke opperde om eens naar een barefootshoes winkel te gaan, een winkel met schoenen voor blote voeten, dacht ik ‘waarom niet, zij wil het graag, laten we eens gaan kijken’. Dus zij paste een paar schoenen, schoenen met vooral een veilige laag tussen de voeten en de grond. En ze paste 5-finger shoes, schoenen met 5 tenen. Heel bijzonder. Dat je daarmee zou durven te lopen……

Toen kwam ter sprake dat ik net weer was begonnen met hardlopen, nadat elke keer dat ik dat probeerde na een paar weken mijn kuiten er de brui aan gaven, en mijn vrouw vertelde dat je met deze schoenen ook zou kunnen hardlopen. Dus stelde de verkoper voor om eens zo’n schoen te passen. Dat viel nog niet mee. Misschien heb je wel eens een klein kind geholpen handschoenen aan te trekken? Ze weten niet wat ze met hun vingers moeten. Dat had ik dus met mijn tenen. Dat schijnen we bijna allemaal met onze tenen te hebben. We zijn het contact ermee kwijtgeraakt, weten nauwelijks dat we tenen hebben, 5 verschillende, die los van elkaar kunnen bewegen. Laat staan dat we ze in die gaten kunnen stoppen.

Maar na enige worsteling en hulp bij het stoppen van de tenen in de juiste gaten van de schoen, had ik ze aan. Als pantoffels. Inderdaad alleen een laagje rubber tussen mijn voeten en de grond, maar wel zo stevig dat lopen over een steentje geen pijn deed en prima voelde.

Hij vertelde dat ik wel anders moest lopen, namelijk alsof ik op blote voeten liep. Voor wat betreft het hardlopen zei hij ‘stel je voor dat je een stukje op blote voeten over asfalt rent, zo loop je ook ongeveer met deze schoenen: een kortere pas, snellere pasjes, geen hard neerkomen op de hiel en geen stevig afzetten. Dat doe je niet met blote voeten. En telkens ontspannen enkels en kuiten’.

Ik werd enthousiast en kocht ook zo’n paar schoenen. Niet goedkoop, maar een stuk goedkoper dan een goede loopschoen en die zou ik anders gekocht hebben. We hielden beiden de schoenen aan toen we naar de parkeergarage terugliepen, zo’n 200 meter verderop. Bij de auto aangekomen voelden we allebei al spiertjes die we anders nooit voelden. Tja, je liep er anders mee, dus andere spiertjes.

De verkoper had ook verteld dat lopen op deze schoenen – zeker bij hardlopen – minder belasting betekende voor de voeten (minder harde afzet en minder hard neerkomen op de hielen), de kuiten en de knieën. Mooi. Het proberen waard.

Mijn tenen vonden het in elk geval fijn. Niet op elkaar, niet beknot in een neus van een schoen, maar ieder hun eigen ruimte.

Sinds ik die schoenen nu heb, ben ik me een aantal zaken gaan realiseren over voeten en de manier waarop we daarmee omgaan.

Gelukkig doen of deden we niet zo gek als de verhalen over wat Chinezen deden met de voetjes van hun dochters door ze met stenen te breken om ze zo kleiner te houden. 

Maar als huisarts zag ik toch wel erg vaak mensen met behoorlijke klachten van de voeten. Hamertenen, eksterogen, uitpuilende grote teen gewrichten, en ga maar door. Vaak belandden mensen zelfs bij de orthopedie omdat ze hun voeten in feite hadden mishandeld.

Wat ik dan vaak deed was de schoen op de grond neerzetten en de patiënt de voet ernaast laten zetten. En ik vroeg dan “denk je dat die voet op een gezonde manier in die schoen past?”. Meestal keken ze me aan alsof ze me niet begrepen, en herhaalde ik de vraag dus. En dan viel het kwartje vaak wel. “Ja, dokter, maar…..”…….

De meeste mensen dragen schoenen waar hun voet helemaal niet inpast. Zeker de voorvoet niet in de breedte. De tenen worden samengekneld om zich te voegen in een veel te kleine ruimte. De gewrichtjes (zeker die van de grote teen) worden geforceerd in een richting die niet natuurlijk is.

Veel vrouwen lopen bovendien nog op hoge hakken die voor nog meer druk op de tenen en voorvoet zorgen en bovendien de hele houding onnatuurlijk maken. Niet alleen van de voet, maar ook van de rest van de benen en de hele wervelkolom. En natuurlijk gaat dat tot klachten leiden en tot overbelasting van bepaalde weefsels. Is het niet nu, dan is het wel later.

En dat allemaal om erbij te horen of er ‘mooier(?)’ uit te zien. Af en toe zie je ook van die mannen met die smalle schoenen. Een soort zelfkastijding zonder te beseffen dat je dat doet. Pijn lijden om mooi te zijn…….voor wie? In wiens ogen?

Hoe dan ook zijn we het contact met, het gevoel met, onze tenen op de een of andere manier kwijtgeraakt. Alsof de tenen geen functie hebben. Terwijl er toch een hele serie spiertjes en spieren in de voeten en benen speciaal voor de tenen zijn.

Ze zijn belangrijk voor ons evenwichtsgevoel, voor de balans.

Afgelopen week stond ik op het schuur-dak en wilde wat takken bij de aangrenzende pergola wegknippen. Omdat ik er moeilijk bij kon, zette ik een voet op de dwarsligger van de pergola (die wankelde), zodat ik wat verder kon komen. Dat durfde ik met deze schoenen omdat ik met mijn tenen de balans kon voelen en houden, met andere schoenen had ik het niet gedurfd.

Ik ben me weer volledig gaan realiseren dat ik tenen heb, en dat ik dankbaar ben dat ik ze heb. Ik ben me gaan realiseren dat veel te veel mensen ze voor lief nemen en ze mishandelen door het schoeisel wat ze dragen of dat nu is omdat het zo hoort, omdat ze mooi willen zijn, omdat het de mode is, omdat ze erbij willen horen, omdat ze niet anders weten, of waarom dan ook.

En ja, mijn nieuwe schoenen vallen op. Maar ze zijn goed voor mijn voeten, ik ben goed voor mijn voeten. En dat is belangrijker. 

Wat zeg je? Geen voetbed is toch niet goed?

Dat is inderdaad ook zoiets, van jongst af aan worden onze voeten al verzwakt door alle steun die er nodig zou zijn voor onze voeten. Ze krijgen niet de kans om op een natuurlijke manier te ontwikkelen en sterk te worden. Laat kinderen lekker zo veel mogelijk op blote voeten lopen…..

Laten we proberen zoveel mogelijk natuurlijk te doen in plaats van ons letterlijk in keurslijven en in schoenen te laten persen. Dat laatste is echt niet gezond.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn