Ondanks de wereld waarin we op dit moment leven en de minder fraaie dingen die ons mogelijk nog wachten als de rook opgetrokken is, barst het ook van de mooie dingen.

Het rare is dat we dat gemakkelijker kunnen zien als we ons prettig voelen, als we ons veilig voelen, als het heel mooi weer is………

Als we ons toch al goed voelen, is het op de een of andere manier gemakkelijker om mooie dingen waar te nemen, of in elk geval als ‘mooi’ te ervaren. Als we verliefd zijn, worden we omgeven met mooie dingen, vooral in de nabijheid van de geliefde. Als we van het zonnetje genieten, genieten we ook gemakkelijker van de bijen en de vlinders, en als we aan het strand liggen is het geluid van de branding en het geschreeuw van de zeemeeuwen iets wat de pret nog vergroot.

Als we ons rot voelen, is het net alsof al die mooie dingen er niet zijn. Of soms zijn die mooie dingen dan ineens vervelende dingen. Ik kan me herinneren dat ik op een hete dag op het strand was beland met een hevige hoofdpijn. De zon was vreselijk, maar ook dat geluid van die branding en dat gekrijs van die vogels…….
Nu kwam het in dat geval door het geluid wat ik sowieso slecht verdroeg op dat moment, maar in alle gevallen heeft het vooral ook te maken met de focus: waar is de aandacht?

Als we bezig zijn met problemen, of met boosheid, of met angst, blokkeren we andere vermogens. Zoals mooie dingen zien, maar zelfs analytisch nadenken. Het is alsof ons hele lichaam gevuld is met die negatieve emoties en er geen plaats is voor iets anders.

De enige manier om op die momenten ook oog te hebben voor de mooie dingen is om dat aan te leren. Om jezelf aan te leren de mooie dingen echt te zien. Op elk moment. Om je bewust te worden van de vele mooie dingen die er om ons heen zijn, en te beseffen dat ze er op elk moment zijn. En vooral op de momenten dat we dat even nodig hebben.

Dat begint met het bewust te zien op de momenten dat we ons oké voelen, en dat te blijven zien op de momenten dat we daar normaliter minder mee bezig waren. En gaandeweg leren we het dan ook te doen op de momenten dat het voorheen onmogelijk leek. 

Het voordeel daarvan is dat we op die ‘nare’ momenten iets hebben wat de kleur van onze geest verbetert, wat onze stemming verbetert. Wat lichter grijs…..

En als we nog een paar stappen verder gaan, is het mooie misschien wel krachtiger dan het negatieve, en vragen we ons af waar we ons druk over maken met zoveel moois om ons heen…….

Het mooie is in elke hoek van ons leven te vinden, zeker als we ernaar zoeken om ons ervan bewust te worden. En ook nu geldt: hoe beter je stemming, hoe gemakkelijker je het ziet.

Kinderen behoren tot het terrein van mooie dingen. De jongste (klein)kinderen kunnen alleen al vermurwen met een lachje. De wat oudere met hun wijsheid, of humor, of juist hun uitglijders of losse opmerkingen.
Onze kleinzoon van ruim 4 had die ochtend op school geleerd over Nederlandse schilders. Van Gogh, Pablo Picasso en Piet Mondriaan. Het was al geweldig dat ie die schilders had onthouden met voornaam en al, en even later horen we hem voor zichzelf uit mompelen “en hij gebruikte alleen primaire kleuren”. Dat is toch een geweldig moment! Onverwacht, onlogisch, onschuldig verpakte wijsheid.

 Momenten met kinderen en – als je een fijne relatie hebt, of relaties – de momenten met je relatie(s) kunnen fantastische mooie momenten geven. Maar bijna altijd zijn die ook min of meer gerelateerd aan je stemming. Hoewel ik me kan herinneren dat ik dubbel lag om een brutale opmerking van een van mijn kinderen toen ik boos was – domweg omdat ik die niet verwachte. Verder om ons heen hebben we de natuur met de bloemetjes (en de bijtjes), de vogels, de duinen en bossen, de meren en stranden, allemaal vol met mooie aspecten, mooie momenten, mooie plaatjes.

En soms helpt het om de lens (onze lens, onze ogen) te gebruiken en een beetje macro te kijken. Om een spinnenweb te observeren, om de kunstig in elkaar gestoken bloemblaadjes van een bloem te zien, om het leven van de kleinste diertjes op de aardbodem aandacht te geven, om te zien hoe dag na dag de druivenranken groeien en te zien hoe langzaam de blaadjes zich ontplooien en wat later de trosjes bloemen en vruchten erbij komen.

We moeten misschien toe naar meer verwondering. Meer verwondering om de dingen die we zo gewoon zijn gaan vinden omdat we eigenlijk geen tijd hebben om erop te letten.
Als ik de broccoli klaarmaak (broccolipuree met zalm en frisse stoofpeertjes), kan ik me verbazen over al die kleine knopjes die met elkaar ‘roosjes’ vormen en uiteindelijk met z’n allen de broccoli vormgeven. Of de tekening in de zalm. Of hoe het iets meer of iets minder van een kruid de smaak van puree kan veranderen.

Er zijn heel veel dingen waar je je over kunt verwonderen. En verwonderen is goed, dat is een goede gesteldheid, een goede ‘emotie’. 

Een sterkere vorm ervan, van het mooie, is misschien wel een gevoel wat je naar de hele kosmos, het universum, of naar een God kunt creëren. Het gevoel van dankbaarheid naar het geheel. Het geloof of vertrouwen in een groter ‘iets’, een grotere of hogere ‘macht’.

Juan Pablo Barahona leidt Qigongs waarbij hij je één laat worden (je jezelf één laat voelen is correcter) met het universum, iets wat overigens ook de Chi Neng Qigoing op een iets andere manier doet. Niet alleen is dat een fantastisch gevoel (het is een gevoel van grootsheid en tegelijk van nederigheid, alles en niets – heel relativerend), maar het maakt je ook sterker, krachtiger, gezonder.
Stel je voor hoe dat voelt als je dat in een bos of hier in de duinen doet. Te midden van de bomen en vogels, de natuur, en dan jezelf één kunnen voelen met dat alles, één met het hele universum. Fantastisch gevoel.

Tijdens het afgelopen jaar, waarin allerlei emoties bij onszelf en om ons heen soms als racewagens rondscheurden, was het heel waardevol om gebruik te maken van dit soort mogelijkheden om stilte te creëren, om te relativeren, om verbonden te zijn met iets groters dan onszelf.

We zouden kunnen leren om juist op de momenten dat we ons minder voelen, dat we negatieve emoties ervaren, om dan naar de mooie momenten te grijpen. Dat kan in de vorm van herinneringen, of in de vorm van je even heel bewust worden van mooie dingen in je omgeving, of even in de ‘Qigong-staat’ stappen. Het kan daarbij helpen om er eens voor te gaan zitten om mooie herinneringen te noteren in een klein boekje. Je kunt het bij je dragen voor als het nodig is, maar alleen al het feit dat je ze opgeschreven hebt maakt dat je je ongetwijfeld een aantal momenten herinnert als je eraan terugdenkt. En op het moment dat je dat doet, verandert je stemming….

En om je heen kun je je verwonderen over alle mogelijk dingen, van vormen tot kleuren, van bewegingen, van objecten, van levende wezens, van uitzicht, etc.

Hoe dan ook, het is nuttig om ons te trainen in het hebben van gereedschappen om te zorgen dat we positieve emoties kunnen creëren op het moment dat negatieve de overhand dreigen te krijgen.

Niet door het ontkennen van de oorzaak van de negatieve emoties, maar door het (ook, of juist) zien van mooie dingen, door gezond te relativeren. (en ja, dat kan ook ongezond). Vaak zijn negatieve emoties een moment van verwarring of ‘kortsluiting’. En de oplossing is vaak makkelijker met positievere gevoelens. Of in elk geval minder 'blokkerende' gevoelens. 

Ik zal nooit vergeten dat mijn moeder op sterven lag en ik met mijn vader een hapje ging eten. Er was in dat restaurant een kleine tentoonstelling. We hadden daar wat rond gekeken en gingen weer weg. De man die de tentoonstelling leidde wenst ons een fijn weekend. Ik voelde hoe mijn vader verstrakte en begreep dat, maar tegelijkertijd bedacht ik hoe mooi het is dat iemand die je niet kent je een welgemeend fijn weekend toewenst. Ik was me bewust van de tegenstelling. Van de pijn die mijn vader bij die wens voelde en van het mooie wat dat moment ook was……. 

Hoe pijnlijk het moment destijds met mijn vader ook was, ik was dankbaar dat die man ons een fijn weekend toewenste.  Het was een (ook) mooi moment…….

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn