De Olympische spelen zijn weer achter de rug.
De een zal het realistisch en de ander surrealistisch noemen, maar er was te weinig publiek (geen) en er waren te veel mondkapjes.

En wat ik vooral sneu vind is dat er nogal wat sporters werden uitgesloten van dat waar ze 5 jaar voor hadden getraind op basis van regeltjes die meer nattevingerwerk zijn dan gebaseerd op wetenschappelijke feiten. Bijvoorbeeld: je hebt je (al tegen je zin in) laten vaccineren omdat dan alle beperkingen zouden verdwijnen, hebt geen klachten, en kan dan toch niet meedoen omdat een test positief blijkt te zijn.

Bovendien werden alle sporters in een bad van stress gedompeld omdat ze telkens maar weer moesten afwachten of zij de volgende waren die positief zouden testen. ‘Kan ik wel afmaken waarvoor ik hier kwam, of moet ik straks ook naar het quarantaine-hotel?’.

Maar goed, dat was de negatieve kant.

Van die ander kant heb ik genoten. Met name van het plezier wat veel sporters hadden in wat ze deden. En van de diversiteit, niet alleen in soorten sport, maar ook in soorten mensen. In beleving.

Op alle mogelijke manieren verschilden sporters van elkaar, en op allerlei andere mogelijke manieren waren ze verbonden en gelijkgericht

De manieren waarop de emoties werden geuit door de verschillende sporters, zowel uit verdriet als uit vreugde. Ik heb veel tranen zien vloeien. En nog veel meer soorten uitingen van vreugde gezien.

Het was zowel teleurstellend als verfrissend om te zien dat in het land van de techniek en de perfectie de communicatie nogal eens te wensen overliet. Waardoor bijvoorbeeld de Nederlandse dameswielrensters wellicht het goud misliepen. It’s all-in the game.

Over wielrennen gesproken, die sport is een mooi voorbeeld van hoe je met samenwerking verder kunt komen. Enerzijds zie je dat als een ploeg of zelfs ploegen samenwerk(t)en om bijvoorbeeld iemand in te halen, dat vleugels geeft. En dat competitie – elkaar niet een overwinning gunnen – maakt dat uiteindelijk alleen degene die zich daaraan onttrekt kan winnen. De anderen worden vleugellam.

Maar de mooiste dingen van deze spelen waren die waar de mens in de sporter boven kwam drijven.

De laatste dag, het bijna laatste onderdeel, was de marathon voor mannen. Voor Nederland deden er 3 mensen mee in de bijna onmenselijke hitte van Sapporo (hoewel het bij de dames kennelijk nog warmer was). Een daarvan was Abdi Nageeye. Deze man is geboren in Mogadishu (Somalie), liep al langere tijd verschillende langere afstanden als Nederlander, en won in 2015 zijn eerste Nederlands Kampioenschap op de marathon. Hij heeft het Nederlands record in handen, en belandde de afgelopen jaren een aantal malen in de top 10 op internationale marathons. De vraag was of dat nu ook zou lukken in deze uitdagende weersomstandigheden (heet en hoge vochtigheidsgraad). Voor ik verder ga, moet ik zeggen dat deze atleet en stichting in het leven heeft geroepen om arme en kansloze kinderen in Somalië te helpen. Het zegt iets over het soort mens

Uiteindelijk bleven er steeds minder mensen over en liep er één man weg, de op dit moment ongenaakbare marathonloper Eliud Kipoche. Die ging alleen op weg naar goud. Daarachter dunde het steeds verder uit. Er bleven er 4 en later 3 over achter de koploper. Nageeye liet zich enige kilometers voor de finish even uitzakken en kwam weer terug. Hij voelde zich goed en dacht erover weg te lopen bij de anderen, maar bij die anderen zat ook zijn loopmaatje Abdi, een Belg. Die had het wat moeilijk. Dus besloot hij te blijven en hem aan te moedigen. Op de laatste honderden meters voor de finish hield hij zich zelfs in bij zijn sprint voor zilver om zijn maatje in woord en gebaar mee te trekken.

En zo kwam hij glunderend met een brede lach over de finish. Niet alleen omdat hij tweede was geworden, maar omdat hij ook zijn maatje aan een bronzen plak had geholpen….

Dat is ook sport. En wellicht hebben jullie ook de hoogspringers (mannen) gezien, een Italiaan en een Quatarees. Ze kenden elkaar al jaren en zo’n wereldje van topspringers is natuurlijk beperkt, je komt elkaar overal weer tegen. Maar toch.
Ze hadden allebei een zekere hoogte gespringen, en op de volgende hoogte haalden ze het allebei niet. En aan zo’n gouden plak zit ook nog een geldbedrag vast.

Ze zouden om de zege kunnen springen door toch weer op een andere hoogte die hoogte proberen te halen. Wie dat in de minste pogingen zou doen, zou dan goud winnen.

Ze praatten even met elkaar en toen de official begon uit te leggen wat de opties waren, werd hij in de rede gevallen met de vraag “kunnen we allebei goud hebben?”. Op zijn ja, maar…… werd hij verder genegeerd en vlogen de twee atleten elkaar om de nek om vervolgens ieder op hun eigen manier een feestje te maken, te springen, te rollen, te gillen, etc. Ze waren door het dolle heen. Ze gunden elkaar het goud zo erg, dat ze afzagen van een barrage, van een verdere strijd. Het elkaar goud gunnen maakten hen uitzinnig van vreugde.  

Wat ook mooi was om te zien bij deze spelen was dat er een aantal mensen waren die er een tijdje waren uit geweest omdat ze het niet meer zagen zitten, de stress te groot werd, of ze wilden uitzoeken of dit echt was wat ze wilden.

Mooi, omdat ze daarna met meer plezier terug waren gekomen. Omdat ze waren gaan inzien dat je vooral plezier moest hebben en dat trainen en keihard werken oké is als het maar onderdeel is van plezier.

Als je mijn blog over scheppen volgt, zal je herkennen dat plezier ook juist de voorloper is van succes. Sterker nog, een vereiste voor succes.

Mij viel op – maar ik keek misschien met een gekleurde bril – dat de mensen die veel plezier hadden, die relatief ontspannen de sport benaderden, het meest succesvol waren.

Hoe dan ook, ik heb van deze spelen bewuster en intenser genoten dan van vorige door onder andere bovengenoemde zaken.
En aangezien alle gekte van nu nog lang niet voorbij is en het de vraag is hoe Parijs 2024 eruit zal gaan zien, koester ik deze herinneringen alvast en hoop tegelijkertijd op een nog mooiere ervaring in 2024, hopelijk ontdaan van al die zaken die niets met sport te maken hebben.

Sporters, bedankt voor deze ervaringen, ik ben jullie oprecht dankbaar! 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn