norm

Wat is normaal?

 

Tijdens onze opvoeding wordt ons verteld/geleerd wat ‘normaal’ is. Want daaraan moeten we voldoen. En door te vergelijken met ‘normaal’ kunnen we beoordelen of iets ‘abnormaal’ is.

Dat werkt redelijk goed zolang we zitten in een gemeenschap waar niet teveel verandert en waarin niet te veel variatie zit. Want anders wordt het lastig. Veel van de wetmatigheden over wat ‘normaal’ is, zijn ook ongeschreven. Ze zijn gevormd doordat een hoop mensen zich achtereen aan bepaalde regels hielden en niemand ervan afweek. ‘Normaal’ kan soms behoorlijk rigide worden.

Toen ik in 1982 als huisarts in Den Haag begon, had ik redelijk lang haar, ik droeg een spijkerbroek en had een stevige baard. Dat was ik. Maar dat was zeker niet de gemiddelde huisarts. Sterker nog, die liep in pak, met keurig kapsel. Ik moet qua uiterlijk behoorlijk ‘abnormaal’ zijn geweest. Maar na verloop van tijd was het 'normaal'.

Voor ik terugkwam naar Heemskerk, woonde ik jarenlang in Rotterdam en zat ik 12 jaar als huisarts in Den Haag. Wat in die twee steden ‘normaal’ was, was in Heemskerk verre van ‘normaal’. Vergeleken met die steden was Heemskerk in sommige opzichten een bekrompen dorp. Dat geeft al aan dat ‘normaal’ niet alleen door het land wordt bepaald, maar ook door de streek, door het geloof, door de familie.  

‘Normaal’ heeft te maken met opvoeding en overtuigingen. En met verwachtingen. Voor patiënten die ik homeopathisch kon helpen bij een kwaal waarvan ik wist dat je er regulier niets mee kon, het in elk geval niet kon genezen, was het bijna ‘normaal’ als de klacht verholpen werd. Daar kwamen ze immers voor. Maar voor mij als arts was ik elke keer weer verbaasd dat dat kon. Hoewel ik die verbazing al vele malen had meegemaakt en het langzaam ‘normaal’ zou moeten worden, ben ik opgevoed – ook door de geneeskundestudie – dat het ‘abnormaal’ is. Dus waren dat soort genezingen voor mij  niet ‘normaal’, zelfs al was ik degene die het had voorgeschreven en toepaste.

Wat belangrijk is je te realiseren, is dat de maatschappij in snel tempo verandert, in allerlei opzichten. Wij moeten daarin mee veranderen als we gezond willen blijven. En dat betekent, dat datgene wat we als ‘normaal’ beschouwen ook aan verandering onderhevig moet zijn. We moeten misschien wel wat sneller het stempeltje ‘abnormaal’ vervangen door ‘normaal’. Hoe lastig ook

Was het tot voor heel kort een uitzondering een vluchteling tegen te komen, nu komen ze in golven. Dat is op dit moment ‘normaal’. Niet normaal dat ze moeten vluchten, wel normaal dat ze in Nederland ook komen.

Door dingen ook als ‘normaal’ te gaan erkennen en zien, maak je het jezelf een stuk makkelijker. Je kunt je verzetten tegen alles wat je liever niet hebt, en dat als ‘abnormaal’ blijven bestempelen, maar uiteindelijk heb je alleen jezelf ermee. Je zondert jezelf af van de werkelijkheid. En dat is niet gezond.

Het kan ook helpen jezelf te realiseren dat wat jij 'normaal' vindt voor anderen 'abnormaal' is. Vaak is het zo dat als de meerderheid iets 'normaal' vindt, dat het dan 'normaal' wordt genoemd. Maar voor sommigen in die soms toch grote minderheid is het alles behalve 'normaal'.
Ik ben bijvoorbeeld zeker voor de vrijheid van meningsuiting, maar dat dat gebruikt wordt om anderen zwart te maken of voor gek te zetten of belachelijk te maken, vind ik niet normaal, terwijl dat door veel mensen wel als 'normaal' wordt gezien. "Want dat mag als je vrijheid van meningsuiting hebt". Voor mij persoonlijk is vrijheid in welke vorm dan ook gekoppeld aan respect en fatsoen. Het misbruiken om mensen of bevolkingsgroepen weg te zetten vind ik 'abnormaal' (maar wie ben ik).

Het belangrijkste is het je hart te blijven volgen, naar je hart te blijven luisteren. En ik zeg 'hart', niet 'angst' ! Veel te veel mensen laten tegenwoordig hun doen en laten, en hun meningen, bepalen door angst. Angst voor verandering, angst voor vreemde mensen, angst voor andere meningen of gebruiken, angst voor het kwijtraken van zichzelf.

Probeer mee te gaan met de tijd, met de veranderingen, maar blijf je waarden trouw.
Het is ‘normaal’ dat er mensen om je heen lopen die geen Nederlands spreken, het is ‘normaal’ dat er vluchtelingen en buitenlanders in Nederlands zijn. Het is ‘normaal’ dat er verschillende culturele gebruiken zijn, het is ‘normaal’ dat er andere soorten gebedshuizen zijn dan van oudsher, het is ‘normaal’ dat er vrouwen met hoofddoekjes zijn, het is normaal dat..………..

Het is helaas zelfs ‘normaal’ dat er terroristische dreigingen zijn, omdat er een groep haat zaaiende figuren is die met een geloof als excuus mensen uitmoordt, waar wij (het westen) de strijd mee aan zijn gegaan.

En zelfs aan alles wat ‘normaal’ is zullen we moeten wennen, we zullen het in zekere mate moeten accepteren. Misschien niet leuk vinden, maar wel het feit accepteren dat het is zoals het is.

Nu Brussel het punt van aanslagen was, zullen we zelfs dat als feit moeten accepteren. Maar uiteraard er ook voor proberen te zorgen dat het niet vaker gebeurt en dat daders woorden bestraft. Na zo’n aanslag zie je enerzijds dat mensen ‘normaal’ met hun leven doorgaan, en anderzijds dat ‘normaal’ betrekkelijk is. Want natuurlijk is het niet normaal dat er aanslagen zijn, en toch ook weer wel, want het gebeurt. En het is in een oorlog met IS zelfs niet onlogisch (het woord oorlog komt van onze regering), omdat in een oorlog alles geoorloofd lijkt.

Hoe meer we ons hart open houden en mens blijven, hoe meer we een leefbare maatschappij voor onszelf en anderen ‘regelen’.

Tja, wat is normaal?  

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn