hulpeloos

Hulpeloosheid, de slechtste keuze 

Je kunt op verschillende manieren in het leven staan. Of eigenlijk zijn er twee manieren. De krachtigste manier is als leider. Als leider ben je je bewust van je eigen verantwoordelijkheid in zaken die er gebeuren, die er met jou gebeuren. Je bent je bewust dat dingen je niet alleen overkomen, maar dat je er zelf een hand in hebt.

Deepak Chopra zegt het zo mooi: “Je bent nu hoe je de afgelopen jaren gedacht hebt, en je zult over de komende jaren worden hoe je nu denkt”.

Je bent je bewust dat jouw manier van reageren een keuze is en niet iets waar je niets aan kunt doen. Je bent je bewust dat je soms vanuit emoties reageert en weet dat er gedachten aan vooraf gaan. Die gedachten bepalen je emoties. Je bent je ervan bewust dat je kunt veranderen en bent je ervan bewust dat je groeit, leert, in dit leven. Je bent je bewust dat je kunt leren van fouten, dat je veranderingen in je leven kunt aanbrengen op alle mogelijke gebieden.

Alle andere manieren zijn eigenlijk een vorm van slachtoffergedrag. Zo kun je veel naar anderen wijzen als schuldigen van hoe jij bent. Je kunt steeds verontschuldigingen of excuses bedenken om goede dingen niet te doen. Je kunt voortdurend boos zijn op van alles en iedereen omdat je bent waar je bent, of omdat het niet gaat zoals jij wilt dat het gaat. Opmerkingen als ‘ik ben nu eenmaal zoals ik ben’ zijn dooddoeners van slachtoffergedrag.
Immers, dan hoef je niets te veranderen. Je kunt wrok koesteren, kwaad blijven, mensen haten, verdrietig blijven, jaloers zijn, etc. allemaal vormen van slachtoffergedrag. Een slachtoffer is ‘zielig’, neemt geen eigen verantwoordelijkheid voor het leven. 

Het toppunt van slachtoffergedrag is hulpeloosheid. “Ik kan er allemaal niets aan doen”. “Het overkomt me gewoon”. “Waarom ik altijd?” Mensen die uitblinken in hulpeloosheid hebben het gevoel dat alles niet door henzelf wordt bepaald maar door iets buiten hen. En hebben ook niet het gevoel dat ze er iets aan kunnen veranderen. Het ‘waarom ik’ is ook een retorische vraag, want ze zijn niet in het antwoord geïnteresseerd, het is meer iets als ‘arme ik’. Je kunt niets veranderen in hoe het gaat.

Uit een groot Europees onderzoek naar sterfte onder de verschillende categorieën, blijkt dat de mensen die uitblinken in hulpeloosheid verreweg het slechtst af zijn. Hun te behalen leeftijd is wel tot 35 jaar minder dan de mensen die ‘leider’ zijn. Ze sterven het meest aan kanker(85%). Terwijl de groep mensen die ‘leider’ is vrijwel niet aan ziekte sterft. Minder dan 1% sterft aan kanker of een hartziekte. De rest gaat dood doordat ze oud zijn geworden.
De groep ertussen, die continu boos, verdrietig, verwijtend, jaloers, verbitterd, etc. is, zit er tussenin: een deel sterft aam hartziekten, en een deel aan kanker. Hoe hulpelozer, hoe meer kanker.

Let wel, dit zijn statistieken. En statistieken kennen uitzonderingen. Maar in het algemeen geldt het bovenstaande. Neig je naar slachtoffergedrag of hulpeloosheid, verander dan dus!

Neem je verantwoordelijkheid voor je leven. Ga sporten, gezonder eten, nadenken over jouw manier van in het leven staan, mediteren, etc. Neem het heft in handen. Kweek dankbaarheid, liefdevolle benadering, compassie, en je leeft langer en gelukkiger.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn