Het besef te kunnen scheppen geeft een krachtiger gevoel. We hebben daardoor een behoorlijke vinger in de pap van ons leven.

Veel krachtiger dan het gevoel dat we machteloos en krachteloos zijn ten aanzien van alles wat er gebeurt in ons leven en in de maatschappij.

Toch is dat wel een beetje zoals de meesten van ons zijn opgevoed en wat we hebben geleerd. We zijn afhankelijk van grotere dingen, van anderen, van willekeur. Dat heeft alles te maken met verkeerde aannames die al sinds Darwin worden gehanteerd.

Darwin deed veel onderzoek naar de ontwikkeling van soorten, maar deed dat met de beperkingen en de kennis van die tijd. Bovendien vertaalde hij het stukje wat hij zag of meende te zien naar de hele wereld. Zelf gaf hij in zijn boek al aan dat hij twijfels had bij delen van zijn theorie, maar de maatschappij heeft dat boek vervolgens omarmd en als waarheid geposteerd. Ondanks dingen die toen al duidelijk niet klopten. Het had kennelijk voordelen om deze leer te omarmen. 

Het gevolg is dat we leerden dat competitie en strijd leidde tot verbetering en evolutie. Het overleven van de sterkste. Maar dat is aantoonbaar duidelijk niet waar. Juist samenwerking en elkaar wederzijds helpen leidt tot verbetering, strijd leidt tot verslechtering en afbraak.

We hebben net de Olympische Spelen kunnen zien en dat ging om strijd en competitie, maar wat het mooist was en tot de beste resultaten leidde was de samenwerking. Het met elkaar werken naar verbetering.
Het Nederlandse atletiekteam was hecht en steunde elkaar door dik en dun, nooit werden zulke mooie resultaten gehaald. Nooit heb ik ook zoveel plezierige sportbeleving gezien door een grote groep mensen. 

De manier waarop een Quatarees en een Italiaan de gouden medaille besloten te delen bij het hoogspringen, de wijze waarop de Nederlandse 400 meter loper Bonevacia het hele gebeuren benaderde, de manier waarop de Nederlandse marathonloper Abdi Nageeye inhield om zijn Belgische maatje Abdi aan een bronzen plak te helpen, het zijn voorbeelden van hoe veel mooier het is om samen te werken in plaats van alleen maar te strijden.

Ik had gisteren nog een gesprekje met mijn zoon, waarin we constateerden dat sommige mensen die in het verleden voor ons belangrijk waren ervan uitgingen dat je keihard moest werken om iets te bereiken. Sterker nog, dat je alleen maar iets kon bereiken door keihard te werken.
Zo ben ik ook opgevoed. Als ik als puber thuis op het gras zat op een mooie dag werd ik voor luilak versleten door mijn vader, een nietsnut. Er moest gewerkt worden, ik moest iets ‘nuttigs’ doen. Water naar de zee dragen of zo. 

En ook iemand als Antony (Tony) Robbins, een meester op het gebied van NLP en NAC, pushte je om vooruit te gaan, hard te werken, om door te zetten. Roy Martina daarentegen had het destijds (eind jaren negentig) al over ‘smart’ werken. Het mooiste was dat misschien wel te zien in de vuurlopen die we deden.

Bij Roy ging je langzaam lopend in eigen kracht over het vuur, stap voor stap, met een doel voor ogen. Aan de andere kant van het vuur was je doel, daar ging je naartoe. (Vele malen deed ik dat zonder problemen. Eenmaal had ik die focus niet en was ik met andere dingen in mijn hoofd bezig. Prompt liep ik brandblaren op).
Maar bij anderen werd je opgezweept om door het vuur te rennen. Zoals we bij Emiel Ratelband zagen. Een heel ander soort benadering, met een ander idee erachter.

Het grootste probleem van het competitie-denken is wellicht nog wel dat we denken zwak te zijn als we daaraan niet mee willen of kunnen doen. Of dat anderen je zwak vinden. Dat je machteloos bent. Een 'watje'. Ook dat is overigens het gevolg van competitie-denken: etiketjes plakken op anderen. 

Zielen die bewust leven, kiezen een ander pad. Ze zoeken naar het ervaren van vrede, plezier, wijsheid en liefde die eenheid brengt - Neale Donald Walsh

Een andere verkeerde aanname is dat we afgescheiden individuen zijn en dat we afgescheiden zijn van de rest van de wereld en de natuur. Alles is minder waar. We zijn met alles en iedereen verbonden.

Voor de oerknal was er een hoeveelheid materie ter grootte van een erwt, die vanaf dat moment is geëxpandeerd tot het hele universum wat we kennen. Alles bestaat dus in feite uit wat er in die erwt zat, en alles is en blijft verbonden. En de uitzetting van het universum gaat door en door.

Volgens de eerdergenoemde bronnen zorgen wij ook voor die expansie door te ‘scheppen’, door ons met onze bron te verbinden, door in de juiste emotionele staat te zijn.

In feite zorgt elke gedachte die we hebben ook voor een verandering van het energieveld rondom ons, en daardoor voor een (kleine) verandering van het energieveld van de aarde. Dat kunnen we dus op die manier beïnvloeden en met samenwerking zelfs sterk beïnvloeden. 

En als we met grote aantallen eenzelfde soort gedachte of emotie hebben, beïnvloedt dat zelfs in grotere mate het energieveld van de aarde.
Zo is bekend dat 15 minuten nadat het eerste vliegtuig in de Twin Towers vloog op 9/11 (11 september 2001) het energieveld van de aarde duidelijk tijdelijk veranderde

We zijn veel krachtiger dan we denken en kunnen veel meer dan we denken. We moeten, als we dat willen benutten, wel anders naar ons leven gaan kijken en op een andere manier in het leven gaan staan dan we hebben geleerd.  

En onze eigen verantwoordelijkheid voor het leven durven te nemen. Ik zal je de komende tijd nog wel meer dingen vertellen die maken dat je anders naar dingen in het leven kunt kijken. Dat je ook positiever kunt kijken, optimistischer over de toekomst.

Een van de belangrijkste lessen is misschien toch wel dat het de bedoeling is dat we hier zijn om met plezier te leren. Ook van de tegenstellingen en botsingen en minder leuke dingen.

Leren: dat mag duidelijk zijn. Van elke situatie kunnen we leren. We kunnen ervan leren wat goed ging en dat herhalen. We kunnen ervan leren wat niet goed ging en het de volgende keer anders doen.

Met plezier: dat is voor veel mensen de uitdaging. Hoe meer plezier we hebben, hoe meer we ons blij voelen, hoe beter het met ons zal gaan. Niet omdat blijheid het gevolg is van dat het goed gaat, maar omdat blijheid de reden is dat het goed gaat.

Het is ook niet zo dat mensen gelukkig zijn omdat ze succes hebben, ze hebben succes omdat ze gelukkig zijn. Gelukkige mensen hebben meer succes!

Kijk naar je emoties als boodschap van je ziel - Garry Zukav

De kunst is dus om onszelf aan te leren met plezier in het leven te staan en alles te zien als leerschool, als leerstof, als lessen. Niet zoals op school – verplicht en saai – maar omdat we ervoor kiezen, omdat het ons kracht en macht geeft. Omdat het niet alleen het gevoel maar ook de macht geeft zelfs dingen te veranderen. 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn