Wat we inmiddels geleerd hebben is dat we het best in staat zijn te scheppen, en te ontvangen wat we wensen, als we ons goed voelen. Als we goed in ons vel zitten, als we ons liefdevol voelen, als we compassievol zijn, als we ons goed over onszelf voelen, als we (zelf)vertrouwen hebben.

En tegelijkertijd weten we ook dat er een staat is waarin we absoluut niet in staat zijn te scheppen, niet in verbinding zijn met de Bron of ons ware zelf. Dat is een staat van krachteloosheid, machteloosheid, angst, wanhoop, depressie. Alles al als je je daarin verplaatst, voel je dat, begrijp je dat. 

Dat laatste maakt misschien ook duidelijk waarom een staat van angst zo slecht is voor de weerstand en de gezondheid. Enerzijds zijn we niet in staat gezondheid te scheppen, onze wensen te doen uitkomen als het gaat om gezondheid. Anderzijds zijn we niet verbonden en houden we daardoor de gezondheid niet vast.

Angst is zo een staat waarin onze gezondheid bijna wel achteruit moet gaan. Het is ook van de zotte dat de overheid en de medische adviseurs van de overheid zo hebben ingezet op angst in deze hele pandemie. In Duitsland hebben ze er zelfs psychologen bij betrokken. Omdat angst mensen zwak en gedwee maakt….

Ik zal nu eerst een volgorde van emotionele gevoelens laten zien van het optimale naar het minst optimale:

  1. Vreugde, kracht, vrijheid, liefde, waardering
  2. Passie
  3. Enthousiasme, geluk
  4. Positieve verwachting, geloof
  5. Optimisme
  6. Hoop
  7. Tevredenheid
  8. Verveling
  9. Pessimisme
  10. Irritatie, frustratie, ongeduld
  11. Overweldigd
  12. Teleurstelling
  13. Twijfel
  14. Zorgen
  15. Afkeuring
  16. Ontmoediging
  17. Boosheid
  18. Wraak
  19. Haat, woede
  20. Jaloezie
  21. Schuld, minderwaardigheid, onveiligheid
  22. Angst, verdriet, depressie, wanhoop, krachteloosheid, machteloosheid 

Het is goed eens naar deze volgorde te kijken. En ook om te beseffen, dat hoe hoger je komt, hoe beter je ‘verbonden’ bent, hoe beter je kunt scheppen, hoe beter je niet alleen jezelf maar je hele situatie in handen hebt.

Gelukkig zijn is mooi (3), maar is nog krachtiger als je liefdevol bent en je blij voelt.

Ik had ooit iemand op het spreekuur die duidelijk depressief was. Ze was mat, een beetje apathisch, down, vond niets meer leuk. Ik sprak uitgebreid met haar, legde uit dat ze een mens met emoties en gevoel was en geen robot (ze wilde alles onder controle hebben, en kon niet handelen dat ze dat nu niet had), met een grens als het gaat om incasseren. Ik gaf zelden antidepressiva, maar maakte hier een uitzondering (na een paar gesprekjes). Er moest weer leven in haar komen.

Ik moet zeggen dat ik deze schaal nog niet kende. Maar toen ze me vertelde dat ze de avond tevoren een asbak door de kamer had gegooid uit boosheid, maakte ik in gedachten een vreugdesprongetje terwijl ik mijn gezicht in de plooi hield en vroeg of de schade groot was.
Ik voelde dat er weer meer leven kwam, dat het dus beter moest gaan. En hoopte dat deze actie eenmalig zou zijn.

Wel heb ik uitgelegd dat het m.i. betekende dat ze beter was dan ervoor, omdat de matheid nu werd doorbroken door actie, door leven. Dat begreep ze, al was ze er zelf wel van geschrokken. Daarna ging het elke keer wat beter en na een aantal maanden bouwden we voorzichtig de antidepressiva weer af. Ze stemde toen ook in naar een psycholoog te gaan om haar de shit te helpen verwerken waardoor haar grens van wat ze kon handelen was overschreden.

Als je naar het rijtje kijkt, was ze van plaats 22 naar plaats 17 gestegen met haar boosheid. Boosheid die overigens niet alleen via die asbak werd geuit, maar ook in de gesprekjes met mij. Wat later was er vooral frustratie, wat naar ik nu weet weer beter was. En gaandeweg kwam er hoop en optimisme over het herstel.

Het mooie is, dat als je naar die niveaus stijgt, je het ook steeds meer in eigen hand gaat krijgen. Je kunt weer je eigen herstel en toekomst gaan vormgeven. Jammer is dat in onze maatschappij we niet altijd worden geholpen naar deze niveaus. Ik noemde al de overheid als het gaat om de pandemie (ik noem het pandemie, maar dat is het natuurlijk allang niet meer, als het dat al was). 

We zien het ook bij het bezoek aan de dokter, vooral veel specialisten. In plaats van dat ze je het gevoel geven dat je een zelfhelend wezen bent, dat je ongeacht je huidige klachten zult herstellen en je goed zult voelen, ga je in een mallemolen van onderzoeken tot er iets gevonden wordt en vervolgens ben je afhankelijk van hen of van medicatie. Of krijg je behandelingen waar je helemaal niet vrolijker of ‘beter’ van wordt. 

Ik had ook soortgelijke ervaringen met psychiatrie. Mensen hadden het moeilijk, ze werden bezocht door een psychiater (destijds van de SPD/RIAGG) en door de vragen die werden gesteld en de kennelijke ongeïnteresseerdheid omdat telkens dezelfde vragen werden gesteld, voelden de mensen zich alleen maar ellendiger en wilden die psychiaters niet meer zien. Logische reactie, onlogische behandeling.

De manier waarop een diagnose vaak wordt gebracht is op zich al de gezondheid ondermijnend. Het wordt ook wel het nocebo effect genoemd in tegenstelling tot placebo. Bij placebo is er een gunstig effect zonder dat het middel officieel werkzaam is; bij nocebo het omgekeerde: er is een negatief effect door bijvoorbeeld het doktersbezoek of de diagnose.

Eigenlijk zou elke hulpverlener moeten streven de client naar een hoger niveau op deze schaal te brengen, beseffende dat dat leidt naar een beter gezondheid en kans op heling. Het liefst zelfs - ongeacht de kwaal - naar het hoogste niveau. Dus niet de ernst en prognose beklemtonen, maar de emotionele staat verheffen. Dat de prioriteit laten zijn

Voor nu is de les dat we eigenlijk zoveel mogelijk moeten proberen in een gevoelstoestand te geraken die zo hoog mogelijk op de lijst staat. Als je merkt dat je je niet optimaal voelt, of niet lekker in je vel zit, probeer een gedachte te krijgen of creëren die maakt dat je hoger op de schaal komt. Als je dat lukt, wordt het een uitdaging dat telkens weer te doen. En je voelt dan dat je het deels zelf in de hand hebt. Je kunt je eigen stemming verbeteren. 

En omgekeerd kun je soms een ander helpen te klimmen op de schaal als het zo uitkomt. Je begrijpt nu misschien ook dat je niet van 22 naar 1 kunt in een keer. Soms zijn kleine stapjes al mooi als je laag zit. Als iemand in diepe jaloezie zit, is het bijvoorbeeld al mooi om frustratie (over iets anders) boven te krijgen! 

Uiteindelijk gaat het erom dat we zelf het heft in handen hebben door ons oké te voelen, door in een fijne staat te zijn. Liefde en blijheid zijn belangrijk, en beide factoren die we zelf kunnen bewerkstelligen als we eenmaal een beetje bovenin de schaal zitten. 

Het gaat dus om de kunst van het (bewust) klimmen……..

Wordt vervolgd.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn