Blog Pak je Geluk

Ed in de bergen

Een blog met een positieve inslag. Onderwerpen op het gebied van groei en ontwikkeling, van een beter en gelukkiger mens worden. 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Schreef ik eerder dat de bronnen die mij hebben geholpen deze informatie door te geven (met name de overgegane zielen, ‘Ra’ en ‘Abraham’) vertelden dat we hier als ziel in een fysiek lichaam zijn om te leren en om ervaringen op te doen, ook vanuit puur modern wetenschappelijk oogpunt is er zo’n conclusie. De basis ervan is uiteraard anders, maar de conclusie is hetzelfde.

We kunnen er dus vrijwel niet meer onderuit. We zijn hier om te leren. Zoals we al eerder zagen horen conflicten en tegenstellingen daar min of meer bij omdat we daardoor weten wat we wel willen en dat kunnen ‘vragen’. Zonder conflicten en tegenstellingen zou er minder te leren zijn. Wat niet wegneemt dat het de kunst is om conflicten op te lossen. 

Bovendien blijkt dat strijd en competitie veel minder nuttig zijn dan samenwerking, dat kunnen we als les dus al meenemen in de rest van ons verblijf hier in dit lichaam op aarde.   

Als je een beetje beter wilt zijn, wees dan competitief. Als je veel beter wilt zijn, wees dan coöperatief - William Shakespeare. 

Toen ik afgelopen week aan het tennissen was en een van mijn tegenstanders van dat moment liep te schelden omdat hij vond dat hij niet goed genoeg bezig was, dacht ik ‘het gaat om de weg, niet om het einddoel’. Want onderweg leren we, niet als we er zijn. 

Het stellen van doelen kan nuttig zijn omdat we daarmee aangeven of ‘vragen’ wat we willen, maar zeker als er een weg te gaan is naar het doel, is de weg vele malen belangrijker.

De ‘tegenstander’ waar ik het over had is ver in de 70. Welk doel heb je als oude veteraan nog als je aan het tennis bent? Perfect worden? Lijkt me een beetje onzinnig doel op die leeftijd, gezien de leeftijd word je logischerwijs elk jaar wat minder qua tennis. Misschien is een realistisch doel zo lang mogelijk het spelletje kunnen blijven spelen, het moment dat je moet stoppen zo lang mogelijk uitstellen, en vooral ontspanning.  

Maar geniet dan vooral ook van die weg!

Hoe dan ook, juist het feit dat hij op zichzelf liep te schelden maakt voor mij – met de kennis van de leerling op deze aarde – nog maar weer eens duidelijk dat we met de weg moeten bezig zijn. Met genieten vooral van de weg. Dat we onszelf niet zo serieus moeten nemen.

Misschien moeten we zelfs het leven op zich wel niet zo serieus nemen. Bovendien, als je te serieus bent, sta je niet open voor ontvangen en valt er weinig te scheppen. Willen we ervan leren, moeten we open staan om te leren, ons als een student of nieuwsgierig kind opstellen. Dat is niet zo moeilijk als je een cursus of opleiding doet, of een spelletje, maar lastiger als je een autoriteit ‘bent’. 

Als je docent bent, of arts, of politieagent, of politicus, of…….is het lastiger. Jij hoort het te weten, jij hoort te vertellen hoe het zit, jij hoort grenzen te stellen. En soms moet dat ook om autoriteit te kunnen blijven. Vroeger stonden bijvoorbeeld artsen en docenten veel meer op een voetstuk dan nu. Deels overigens terecht.  

Maar ook voor deze groepen mensen blijft het belangrijk om én te genieten van hun weg én open te staan voor nieuwe informatie, voor leren

Ik zou je graag serieus nemen, maar dat zou een belediging voor je intelligentie zijn - George Bernard Shaw

Zo is een van de dingen die je als arts leert het stellen van diagnoses. Elke diagnose kent een rijtje met symptomen, verschijnselen die kunnen wijzen op een bepaald ziektebeeld. En iets wat je als arts ook leert is dat je bij elke klacht moet afwegen of het niet een teken van iets is wat ernstiger is (bijvoorbeeld een vroeg symptoom van kanker).

Zo werd ik ooit gebeld rond 5 uur ’s middags door iemand die direct wilde langskomen omdat hij een plekje op z’n been had. Ik wilde nog 2 visites doen en stelde voor dat hij de volgende ochtend als eerste langs kon komen. Er was geen enkele reden om dat acuut te zien. De man begon te vloeken en tieren, iets wat ik niet kende van hem. Op dat moment drong tot me door dat hij bang was dat het kanker was. Dus liet ik hem komen. ‘Natuurlijk’ was het iets onschuldigs, en natuurlijk liet ik hem weten dat zijn manier van reageren m.i. niet de juiste was maar dat ik het ook wel begreep.

Het was een les voor mij. Wij worden opgeleid om altijd bedacht te zijn op iets meer dan er ogenschijnlijk is, en ook om dat niet altijd te zeggen, maar kennelijk zijn er ook mensen die in alles denken dat er iets ernstigs is. Om wat voor reden dan ook.

Ik heb als huisarts heel veel geleerd op alle mogelijke gebieden. Vooral op het intermenselijk vlak. Ik kan een boek schrijven over de voorvallen en leermomenten alleen al. Soms was het even heel spannend, soms ook even ronduit niet leuk of zelfs bedreigend, maar achteraf kon ik er altijd om glimlachen. Ik was weer een ervaring rijker, ik had weer wat geleerd.

Voor bijvoorbeeld docenten lijkt het me niet altijd gemakkelijk om je als leerling op te stellen als je die gasten juist in de hand moet houden.
En als politieagent heb je te maken met een sterke hiërarchie (dat geldt overigens ook voor nogal wat artsen in loondienst) zodat je minder ruimte hebt om zelf te denken.

De beste leraar is hij die het meeste van zijnleerlingen opsteekt  -  Jean de Boisson

Voor heel wat mensen die gewoon hard moeten werken en daarnaast nog wat ballen moeten hooghouden (verplichtingen, taken, mantelzorg, sporten, etc.), waardoor het altijd plannen en rennen is, lijkt het ook minder makkelijk om te genieten van de weg.

En toch, willen we niet alleen wat leren, maar ook zelf wat in de melk te brokkelen hebben door dingen te laten gebeuren die we graag zouden zien en daar ook voor open te staan, is genieten een vereiste.

Juist genieten van de weg maakt de weg een stuk leuker. Niet alleen omdat je geniet, maar ook omdat je in de juiste staat verkeert om dingen op z’n plek te laten vallen. Genieten, compassie hebben met anderen, liefdevol zijn, respectvol zijn, het helpt. Het helpt je de weg te bewandelen die je verkiest. Het maakt het leven een stuk prettiger.

En als je die gevoelens niet hebt, niet geniet, je niet prettig voelt, weet je dat je jezelf in de weg zit. Dat je op een weg loopt, maar misschien toch niet helemaal de weg die je zou willen. Dat je je niet openstelt. Dat je misschien wel iets wilt en vraagt, maar niet in staat bent het te ontvangen, en het dus ook niet krijgt. Scheppen lukt niet op die manier

Men kan met recht zeggen, dat wat wij doen afhangt van wie we zijn; doch men moet er bijvoegen dat wij, tot op zekere hoogte, zijn wat wij doen, en dat wij voortdurend onszelf scheppen   -   Henri-Louis Bergson

Er staat een onbegrensde stroom van alle mogelijke dingen tot onze beschikking, maar we moeten wel op het ontvangen ervan zijn afgestemd. En daarvoor hoeven we alleen maar te 'genieten', liefde en compassie te ervaren, dankbaar te zijn.

Door laatstgenoemde dingen te cultiveren, gewoon te gaan leren vinden, te oefenen, te praktiseren, stellen we onszelf open voor verrassingen. Verrassingen, omdat wij het in het algemeen niet als gewoon ervaren dat onze wensen worden verhoord……

 Wordt vervolgd……..

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Voor ik de harmonisatie tussen hart en hersenen ga uitleggen, moet me eerst van het hart dat scheppen niet alleen maar het manifesteren is van dingen die we graag willen en willen zien verschijnen.
Natuurlijk is dit een mooi onderdeel ervan, en is het ‘waanzinnig’ mooi dat we daartoe in staat zijn als we de juiste dingen doen (verbonden zijn, zoals ook na de hart-hersen-harmonisatie) en laten. 

We scheppen dagelijks op een wat andere wijze, wat tot gigantische gevolgen kan leiden.

In positieve en negatieve zin.

Eigenlijk is het heel eenvoudig: alles wat we op ons lichaam aanbrengen of erin stoppen heeft een positief of negatief effect. Het enige wat neutraal is, is misschien water. En zelfs dat is niet zo, want veel water drinken zorgt voor drainage van afvalstoffen en is dus goed. Veel te veel water kan daarentegen weer slecht zijn, zeker als we zouten verliezen (bij erge hitte en/of intensief sporten). 
Alles wat we hoe dan ook tot ons nemen is óf ontstekingsbevorderend (en helpt dus chronische ziekten te ontwikkelen) óf ontstekingsremmend (en dus goed voor de gezondheid. Het is óf vergif óf gezond. Zo simpel is het. Of het nu gaat om voedsel, drinken, cosmetica, lucht of informatie (nieuws, media, boeken, muziek, films, etc.)………

Als we dat weten, kunnen we ook bewuster keuzes maken. En geloof me, ook ik neem regelmatig dingen tot me die niet gezond zijn. Laten we dus niet doen alsof we heilig kunnen zijn. Maar het gaat wel om de mate waarin we dat doen. Als alles wat je op een dag inneemt ongeveer behoort tot de categorie ‘ongezond’, dan ben je bezig een ongezond lichaam in een ongezond leven te scheppen. 

En het omgekeerde geldt ook: als je overwegend gezonde dingen neemt, ben je bezig een gezond lichaam en leven te scheppen. Als je heel veel gezonde dingen doet, is het mogelijk dat je de ongezonde dingen compenseert of ongedaan maakt. Natuurlijk pleit ik voor ‘alleen’ gezond, maar als je dat doet of kunt in deze tijd ben je een wonder…..

Ik wens zelf ook geen gevangene van een regime te zijn waarin ik verstoken ben van dingen die ik lekker of fijn vind, maar ik ben zeker bereid ze te beperken in het belang van mijn gezondheid. Ik denk dat mijn ziel in deze wereld aan het leren is dat er een balans mogelijk is als het gaat om waar we het lichaam mee belasten en dienen.

Dat neemt niet weg dat de hoeveelheid gezonde input aanzienlijk groter moet zijn dan de ongezonde om gezond te zijn en blijven. Dat het dus goed is om ons bewust te zijn van de noodzaak gezonde dingen tot ons te nemen.

Als we ons lichaam gebruiken als vuilnisvat, gaat het zich ook zo gedragen, en resulteert dat in een wildgroei van schimmels, verstorende bacteriën (of virussen) en ongezonde cellen (tumoren).

Anderzijds is alles informatie. Dat betekent dat we met de juiste staat, met het scheppen via vragen en ontvangen, met de Law of Attraction, de Wet van Aantrekking, heel veel in de goede richting kunnen sturen.

Dat brengt me naast alles wat ik al vertelde naar de hart-hersen-harmonisatie.
En weer constateer ik dat alle dingen samenkomen en elkaar aanvullen.
Enige tijd geleden werd gevonden dat er in het hart zo’n 40.000 gespecialiseerde sensorische neurieten zijn. ‘Hersencellen’ die zich bevinden in het hart. Een soort van kleine hersenen in het hart, maar wel onafhankelijk denkend, lerend en herinnerend. Intelligentie gefocust in het hart. En veel krachtiger dan de hersenen!

(Het energieveld van het hart is 5000x krachtiger dan dat van de hersenen).

We kennen allemaal de verhalen van mensen die na hun hartoperatie ineens heel iets anders lekker vinden. Die herinnering zat in het hart. En er is zelfs een verhaal van een meisje wat een hart van een ander meisje krijgt wat vermoord en mishandeld is, en de dader aanwijst via de dromen die ze krijgt t.g.v. de herinneringen van het ingebrachte hart. Maf, maar ook fantastisch

De neuronen van het hart en de hersenen delen een heel uitgebreid netwerk. Beide hebben hun eigen capaciteit en speciale vermogens. Ze vullen elkaar aan. Door ze te bundelen via hart-hersen-harmonisatie zorgen we ervoor dat 1300 positieve chemische reacties worden opgewekt, waarbij onder andere hormonen tegen veroudering vrijkomen, krachtige (gezonde) immuunreacties ontstaan en ook veel positieve effecten op hart- en vaten.

Door het harmoniseren van hart en hersenen, kunnen we makkelijker super-leren, krijgen we makkelijker toegang tot ons onbewuste zonder hypnose en versterken we helende eigenschappen, bovendien kunnen we op verzoek bij diepe intuïtie

Hoe doen we het?

  1. We brengen eerst de aandacht naar het hart. Dat kunnen we doen door het hartcentrum fysiek aan te raken (handen op het hart, of bidhouding met duimen tegen het borstbeen bijvoorbeeld)
  2. We vertragen de ademhaling, bijvoorbeeld 5 tellen in en 5 tellen uit; dit geeft een gevoel van veiligheid aan het zenuwstelsel
  3. Voel nu waardering, zorg, dankbaarheid, compassie. Voel je ademhaling als het ware uit je hart komen, met de genoemde gevoelens.

Dit 3 minuten doen zet een positief domino-effect in gang wat wel 6 uur duurt !

Punt 3 kun je doen door bijvoorbeeld een gevoel van compassie of liefde te ervaren naar een geliefde (mens, dier, ‘ding’), dat vervolgens uit te breiden naar anderen die je dierbaar zijn, en dan naar weer anderen die je kent, naar anderen die je niet kent, en zelfs naar mensen waar je problemen mee hebt.
Je kunt het ook doen door het gevoel naar die geliefde groter te maken en eerst de hele kamer te laten vullen, dan het hele huis, dan de hele straat, dan de hele woonplaats – provincie – land- continent – wereld – universum.

Als je dit om de 6 uur zou doen, zorg je 24 uur lang voor een optimale staat van je lichaam. Maar de kunst is het natuurlijk om het tot een soort levensstijl te maken, waarbij je het regelmatig tussendoor doet.

En als je deze kennis combineert met waar we het eerder over hadden, de verbinding met je Bron, met je ware zelf, met God, met wie-je-echt-bent, begrijp je dat je door dit te doen ook die verbinding legt. En nog vaker verbonden bent.

Kortom, alleen maar positieve ontwikkelingen en bijdragen. Komt mooi uit. Zeker in deze tijd, waarin we goed voor onszelf moeten zorgen (en natuurlijk onze naasten, maar dat spreekt voor zich) en verbonden moeten zien te blijven met onze Bron, met ons Ware Zelf.  

Wordt vervolgd......

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Het besef te kunnen scheppen geeft een krachtiger gevoel. We hebben daardoor een behoorlijke vinger in de pap van ons leven.

Veel krachtiger dan het gevoel dat we machteloos en krachteloos zijn ten aanzien van alles wat er gebeurt in ons leven en in de maatschappij.

Toch is dat wel een beetje zoals de meesten van ons zijn opgevoed en wat we hebben geleerd. We zijn afhankelijk van grotere dingen, van anderen, van willekeur. Dat heeft alles te maken met verkeerde aannames die al sinds Darwin worden gehanteerd.

Darwin deed veel onderzoek naar de ontwikkeling van soorten, maar deed dat met de beperkingen en de kennis van die tijd. Bovendien vertaalde hij het stukje wat hij zag of meende te zien naar de hele wereld. Zelf gaf hij in zijn boek al aan dat hij twijfels had bij delen van zijn theorie, maar de maatschappij heeft dat boek vervolgens omarmd en als waarheid geposteerd. Ondanks dingen die toen al duidelijk niet klopten. Het had kennelijk voordelen om deze leer te omarmen. 

Het gevolg is dat we leerden dat competitie en strijd leidde tot verbetering en evolutie. Het overleven van de sterkste. Maar dat is aantoonbaar duidelijk niet waar. Juist samenwerking en elkaar wederzijds helpen leidt tot verbetering, strijd leidt tot verslechtering en afbraak.

We hebben net de Olympische Spelen kunnen zien en dat ging om strijd en competitie, maar wat het mooist was en tot de beste resultaten leidde was de samenwerking. Het met elkaar werken naar verbetering.
Het Nederlandse atletiekteam was hecht en steunde elkaar door dik en dun, nooit werden zulke mooie resultaten gehaald. Nooit heb ik ook zoveel plezierige sportbeleving gezien door een grote groep mensen. 

De manier waarop een Quatarees en een Italiaan de gouden medaille besloten te delen bij het hoogspringen, de wijze waarop de Nederlandse 400 meter loper Bonevacia het hele gebeuren benaderde, de manier waarop de Nederlandse marathonloper Abdi Nageeye inhield om zijn Belgische maatje Abdi aan een bronzen plak te helpen, het zijn voorbeelden van hoe veel mooier het is om samen te werken in plaats van alleen maar te strijden.

Ik had gisteren nog een gesprekje met mijn zoon, waarin we constateerden dat sommige mensen die in het verleden voor ons belangrijk waren ervan uitgingen dat je keihard moest werken om iets te bereiken. Sterker nog, dat je alleen maar iets kon bereiken door keihard te werken.
Zo ben ik ook opgevoed. Als ik als puber thuis op het gras zat op een mooie dag werd ik voor luilak versleten door mijn vader, een nietsnut. Er moest gewerkt worden, ik moest iets ‘nuttigs’ doen. Water naar de zee dragen of zo. 

En ook iemand als Antony (Tony) Robbins, een meester op het gebied van NLP en NAC, pushte je om vooruit te gaan, hard te werken, om door te zetten. Roy Martina daarentegen had het destijds (eind jaren negentig) al over ‘smart’ werken. Het mooiste was dat misschien wel te zien in de vuurlopen die we deden.

Bij Roy ging je langzaam lopend in eigen kracht over het vuur, stap voor stap, met een doel voor ogen. Aan de andere kant van het vuur was je doel, daar ging je naartoe. (Vele malen deed ik dat zonder problemen. Eenmaal had ik die focus niet en was ik met andere dingen in mijn hoofd bezig. Prompt liep ik brandblaren op).
Maar bij anderen werd je opgezweept om door het vuur te rennen. Zoals we bij Emiel Ratelband zagen. Een heel ander soort benadering, met een ander idee erachter.

Het grootste probleem van het competitie-denken is wellicht nog wel dat we denken zwak te zijn als we daaraan niet mee willen of kunnen doen. Of dat anderen je zwak vinden. Dat je machteloos bent. Een 'watje'. Ook dat is overigens het gevolg van competitie-denken: etiketjes plakken op anderen. 

Zielen die bewust leven, kiezen een ander pad. Ze zoeken naar het ervaren van vrede, plezier, wijsheid en liefde die eenheid brengt - Neale Donald Walsh

Een andere verkeerde aanname is dat we afgescheiden individuen zijn en dat we afgescheiden zijn van de rest van de wereld en de natuur. Alles is minder waar. We zijn met alles en iedereen verbonden.

Voor de oerknal was er een hoeveelheid materie ter grootte van een erwt, die vanaf dat moment is geëxpandeerd tot het hele universum wat we kennen. Alles bestaat dus in feite uit wat er in die erwt zat, en alles is en blijft verbonden. En de uitzetting van het universum gaat door en door.

Volgens de eerdergenoemde bronnen zorgen wij ook voor die expansie door te ‘scheppen’, door ons met onze bron te verbinden, door in de juiste emotionele staat te zijn.

In feite zorgt elke gedachte die we hebben ook voor een verandering van het energieveld rondom ons, en daardoor voor een (kleine) verandering van het energieveld van de aarde. Dat kunnen we dus op die manier beïnvloeden en met samenwerking zelfs sterk beïnvloeden. 

En als we met grote aantallen eenzelfde soort gedachte of emotie hebben, beïnvloedt dat zelfs in grotere mate het energieveld van de aarde.
Zo is bekend dat 15 minuten nadat het eerste vliegtuig in de Twin Towers vloog op 9/11 (11 september 2001) het energieveld van de aarde duidelijk tijdelijk veranderde

We zijn veel krachtiger dan we denken en kunnen veel meer dan we denken. We moeten, als we dat willen benutten, wel anders naar ons leven gaan kijken en op een andere manier in het leven gaan staan dan we hebben geleerd.  

En onze eigen verantwoordelijkheid voor het leven durven te nemen. Ik zal je de komende tijd nog wel meer dingen vertellen die maken dat je anders naar dingen in het leven kunt kijken. Dat je ook positiever kunt kijken, optimistischer over de toekomst.

Een van de belangrijkste lessen is misschien toch wel dat het de bedoeling is dat we hier zijn om met plezier te leren. Ook van de tegenstellingen en botsingen en minder leuke dingen.

Leren: dat mag duidelijk zijn. Van elke situatie kunnen we leren. We kunnen ervan leren wat goed ging en dat herhalen. We kunnen ervan leren wat niet goed ging en het de volgende keer anders doen.

Met plezier: dat is voor veel mensen de uitdaging. Hoe meer plezier we hebben, hoe meer we ons blij voelen, hoe beter het met ons zal gaan. Niet omdat blijheid het gevolg is van dat het goed gaat, maar omdat blijheid de reden is dat het goed gaat.

Het is ook niet zo dat mensen gelukkig zijn omdat ze succes hebben, ze hebben succes omdat ze gelukkig zijn. Gelukkige mensen hebben meer succes!

Kijk naar je emoties als boodschap van je ziel - Garry Zukav

De kunst is dus om onszelf aan te leren met plezier in het leven te staan en alles te zien als leerschool, als leerstof, als lessen. Niet zoals op school – verplicht en saai – maar omdat we ervoor kiezen, omdat het ons kracht en macht geeft. Omdat het niet alleen het gevoel maar ook de macht geeft zelfs dingen te veranderen. 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Toen ik een cursus train de trainer deed (het trainen van groepen), moesten we ook regelmatig spreken voor de zaal. Op een gegeven moment moesten we intuïtief een metafoor kiezen die ons zou helpen. Een metafoor is een vorm van beeldspraak, een vergelijking waarbij je niet letterlijk maar figuurlijk gebruik maakt van je keuze. Zoals het leven als spel zien of als een schilderij wat je zelf schildert, jezelf als een bepaald dier. In dit geval dacht ik bewust aan een beer of zo. Standvastig en krachtig, in eigen kracht. Maar omdat we het intuïtief moesten doen kwam er heel iets anders uit.......

Herinner je je nog dat je ooit spreekbeurten moest houden?

Jij, voor de klas, met een verhaal wat je had bedacht of over een onderwerp wat je als opdracht had?

Wat was het gevolg bij vrijwel iedereen? Nervositeit, slecht slapen, angst af te gaan, angst te gaan stotteren of de draad kwijt te raken, angst niet uit je woorden te komen, angst voor een black out, angst voor gek te staan of uitgelachten te worden, etc.
Bovendien werden we beoordeeld met een cijfer (competitie, vergelijken, presteren).

Maar stel je voor dat de aanpak heel anders zou zijn. Dat het idee is dat we ook van een spreekbeurt een leerproces maken. Dat we een spreekbeurt gebruiken om elkaar te laten groeien. Dat het vooral ook leuk moet zijn, zoals leren leuk behoort te zijn. (Helaas vergeten ook docenten dat te vaak). Dat het een soort van spel is.
Je kunt kinderen zelfs leren te visualiseren, te visualiseren hoe ze krachtig – in eigen kracht – een spreekbeurt houden waar iedereen enthousiast over is.

En in plaats van commentaar op elkaar te geven, kunnen de leerlingen bedenken hoe ze de ander sterker kunnen maken, beter kunnen maken, overtuigender kunnen laten zijn, etc.

Ik denk echt dat onderwijs zoveel leuker kan zijn dan het vandaag de dag is. En dat er daardoor zoveel meer geleerd kan worden. Maak het allemaal minder serieus, laat kinderen spelenderwijs leren door er spelelementen in te brengen, door er plezier in te brengen, door op een leuke uitdagende manier samen te werken en elkaar beter te maken. Door metaforen te gebruiken, affirmaties, visualisaties.
Stel dat door het plezier en de daardoor toegenomen (onbewuste) bereidheid tot opname van de stof er 3x zo snel geleerd wordt, dan kun je dus 66% ‘verspillen’ om het leuk te maken.

Even terug naar de spreekbeurt. Met de lessen die we leerden over scheppen, weten we nu dat als je een spreekbeurt houdt terwijl je verbonden bent met je Bron, de informatie over wat je moet zeggen kan stromen. Dat je verbonden bent met de universele kennis en in elk geval niet zonder inspiratie of woorden komt te zitten. Dat het verbinden met de bron ook ervoor zorgt dat je wens over die spreekbeurt uit kan komen.

En hoe verbinden we met de Bron? Door in een goede staat, een goede stemming te zijn. Door het gevoel van liefde, compassie, respect, dankbaarheid. Door niet bezig te zijn met mogelijk falen.

En dat is dus precies het tegenovergestelde van de spanning die ik altijd ervoer als ik op school voor de klas stond. Zelfs als ik wist niet uitgelachen te worden was er wel het idee niet meer te weten wat ik moest zeggen, een black out, of een hoop commentaar na afloop.
Een klas die me zat aan te gapen en zat te wachten op fouten en al zat na te denken over het commentaar. 

Het gevoel van liefde, dankbaarheid, compassie en respect kan er ook alleen maar zijn als je je veilig voelt. Dus moet je (als leerkracht) een veilige omgeving creëren, waarbij leerlingen zich niet vogelvrij voelen, maar gesteund door hun klasgenoten. Een soort van één zijn met elkaar waarbij er eigenlijk niets fout kan gaan. Dat geeft mensen vertrouwen, maakt ze sterker, ook in andere situaties later. In het echte leven.

Maar goed, genoeg over leerlingen, leerkrachten en school. Ook in het dagelijks leven van alledag hebben mensen vaak een gevoel wat vergelijkbaar is met dat gevoel van die spreekbeurten. We moeten ons telkens weer bewijzen, we willen niet afgewezen worden, we willen niet met een mond vol tanden staan, we willen niet negatief beoordeeld worden, we willen gewaardeerd worden, we willen dat er van ons gehouden wordt.

(En raar genoeg zijn er ook te veel mensen die uit angst afgewezen te worden zich bij voorbaat al tegendraads gaan gedragen, afzetten, zodat zij gelijk krijgen in hun angst. En nog meer het gevoel krijgen dat ze zich moeten bewijzen en dat ze niet goed genoeg zijn).

En ook alles wat er verder (zeker nu) in de wereld gebeurt maakt het niet gemakkelijker om met heel veel plezier te leven. Toch is dat de uitdaging en is dat wat ons sterker en krachtiger kan maken. Wat ons de kracht of macht geeft onze nabije en verre toekomst vorm te geven zoals wij dat willen. Met plezier leven dus. 

Ik kwam daar onlangs een mooie uitspraak van tegen (Gregg Braden):

Leef je waarheid, geloof in je waarheid en vertrouw op je waarheid. Doe dat, waar je ook bent, in wat voor gezelschap of situatie dan ook. Doe het vriendelijk en met compassie.
(besef dat iedereen op een ander niveau wakker is in deze wereld)

En belangrijk voor de ‘waarheid’ is te beseffen dat we krachtige en machtige wezens zijn, die in staat zijn te scheppen, die niet bij toeval maar met intentie zijn ontstaan, die gedijen door samenwerking in plaats van strijd en competitie, die verbonden zijn met alles en iedereen en niet alleen staan.
Bovendien weten we nu dat het belangrijk is zoveel mogelijk te zorgen dat we ons ‘goed’ voelen (liefdevol, respectvol, dankbaar, compassievol). Het opent wegen waarvan we niet wisten dat die er waren.

Er is nog een reden om die gevoelens veel te hebben, het zit in elkaars verlengde en is puur wetenschappelijk vastgesteld. Het heeft te maken met de ‘hersencellen’ in ons hart, die onafhankelijk van de hersenen kunnen denken, onthouden en leren.

Daarover volgende keer meer…………

P.S.

Intuïtief kwam bij mij een waterval als metafoor op. Eerst begreep ik dat niet, wat moest ik met een waterval?
Maar toen dacht ik ‘spraakwaterval’, en ik dacht aan de rust die een waterval ook kan geven, en aan de kracht van zo’n waterval.

Het was een mooie en krachtige metafoor, en voortaan was ik een waterval als ik voor de groep stond. Krachtig, statig, rustig, stromend. Het hielp me fantastisch.

Het grappige is dat als je zo’n metafoor hebt, je hem ook op andere momenten kunt gebruiken.

Sluit je ogen, denk aan je metafoor, stel je voor dat je die metafoor bent, haal diep adem, en…….doe je ding.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Onlangs hoorde ik dat in de 4e eeuw van onze tijdtelling Keizer Constantijn 42-43 boeken uit de Bijbel liet verwijderen of herschrijven. De reden is uiteraard een beetje gissen, maar als je ziet welk stuk als het gaat om dit thema ‘scheppen’, zou je kunnen denken dat mensen te wijs werden door de Bijbel.

Het was natuurlijk ook een van de weinige en belangrijkste geschriften in die tijd. En als je macht wilt, moet de bevolking niet te wijs worden en geen macht kunnen creëren.

Pas in de afgelopen eeuw werden de originele Bijbelteksten teruggevonden. Die van het oude testament tussen 1947 en 1956 in 11 grotten nabij Qumran (Palestijns gebied), de ‘Dode Zee rollen’. Die van het nieuwe testament in 1945 in Egypte, de ‘Nag Hammadi bibliotheek’. 

Vinden we in de Bijbel de tekst ‘vraag en je wordt gegeven’, wat verwijst naar onze scheppende kracht, het blijkt een nogal uitgeklede versie te zijn van de oorspronkelijke tekst.

Gewoon vragen werkt niet. Zoals vragen om iets wat er niet is volgens inheemse volkeren ook niet werkt. De reden is dat je daarmee aangeeft dat iets er juist niet is. Je zou juist moeten doen alsof het er wel is, want dan kan het naar je toekomen…. 
Daarom werkt krampachtig bidden ook niet, net als afgeraffelde automatische gebeden minder zin hebben. Het gaat om de bewuste intentie en de staat waarin je het doet

Gregg Braden vertelt ergens dat hij door een vriend wordt gevraagd te komen bidden omdat het al jaren droog was in een bepaald gebied in Mexico. Hij verwacht dat ze een poos zullen gaan zitten om te vragen om regen. Maar die vriend gaat in een gebedscirkel zitten die al eeuwenoud was, doet een paar handelingen, staat weer op en is klaar. Gregg begrijpt er niets van. Dus vraagt hij wat de man deed.

Het blijkt dat hij zich heeft voorgesteld dat het regende, dat het geweldig regende, dat zijn blote voeten een eind in de modder stonden, dat hij de regen voelde neerplenzen op zijn lichaam, zijn voeten in het water. En dat het een tijd doorging. Hij voelde zich dankbaar en liefdevol……….

En dat is precies wat de oude Bijbeltekst ons dus ook vertelde:

Vraag zonder verborgen motief en wees omgeven door je antwoord (niet je vraag, maar je antwoord!). Wees omhuld door wat je wenst zodat je blijheid (en dankbaarheid) groots is”.

Hoe meer ik geloof in de steun van het Universum, hoe meer ik zal ontvangen – Marianne Williamson

En eigenlijk is dat dus ook wat topsporters doen als ze visualiseren wat ze willen presteren. Niet vragen of ze het alsjeblieft krijgen, maar zich voorstellen dat het er al is, met alles wat erbij hoort. Het enthousiaste publiek, de vreugde en dankbaarheid, het applaus, de medaille, de aandacht, maar ook het plezier tijdens het lopen, het gemak waarmee het gaat.

Wat veel mensen vergeten, is dat je het vervolgens ook moet toelaten. En dat is een stukje wat best lastig is.

Ik kan me een schaatser herinneren, ik meen een Amerikaan, die voor zijn wedstrijd het publiek opzweepte, en daarvan genoot. Terwijl anderen met volle concentratie aan de start stonden, had hij tijd en energie om het publiek te enthousiasmeren en op zijn hand te krijgen. Ik begreep dat helemaal niet, vond het raar, een beetje irritant zelfs.

Als je weet dat er genoeg is, stop je te strijden om liefde, geld of macht – Neale D. Walsh

 Ik begreep het niet, ik dacht dat hij zich op die manier volledig uit de concentratie haalde en dus slechter zou presteren.
Met wat ik nu weet, deed hij het dus juist wel goed, wat hij ook aantoonde met mooie tijden. Hij was in de juiste staat om te ontvangen. Hij was verbonden met wat je zou kunnen noemen de bronenergie.

Je kunt perfect visualiseren, desnoods duizenden keren, maar als je vervolgens met heel veel spanning in je lijf gaat sporten, sluit je jezelf af voor wat je hebt gevisualiseerd.
Daarom is het ook zo mooi om te zien dat sporters in Tokyo nu die genieten van hun sport ook zo goed presteren. En ook dat op het moment dat de spanning in het lichaam komt de prestatie ineens slechter wordt. 

Gregory Sedoc, die in de studie uitleg gaf over de techniek en het sporten van de atleten, kon dat ook zo mooi vertellen en laten zien. Zodra er tijdens het lopen meer spanning ontstond, viel het tempo terug en werd het lopen minder mooi en gestroomlijnd.

Zoals ik de vorige keer ook eindigde: we kunnen voelen of we volledig in verbinding zijn, of we volledige verbinding toestaan.

Hoe beter je je voelt, hoe meer je de verbinding toelaat; hoe slechter je je voelt, hoe minder je je verbinding toelaat. Goed voelen is gelijk aan het toestaan van de verbinding – slecht voelen is gelijk aan het niet-toelaten van de verbinding met je Bron. Je slecht voelen is dus gelijk aan weerstand bieden tegen je verbinding.

En de kunst is dus om steeds meer de staat van goed voelen te gaan creëren in je leven. Door op een andere manier naar dingen te kijken, of door positieve herinneringen naar boven te halen.

Probeer om steeds meer dingen die je doet met plezier te doen. Ook als je dat tot nu toe niet deed.

Of je iets wel of niet met plezier doet, is afhankelijk van de woorden die je tegen jezelf spreekt over wat je doet. Door die zelfpraat te veranderen, door tegen jezelf te gaan zeggen dat je het met plezier doet, ga je het met meer plezier doen……en oefening baart kunst.....(bijna niets gaat vanzelf)

Wordt vervolgd……..

En oh, dat 'bidden voor de regen': ’s middags begon het dagenlang te hozen, met bakken uit de hemel……. Toeval, of geen toeval……..

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn