Blog Pak je Geluk

Ed in de bergen

Een blog met een positieve inslag. Onderwerpen op het gebied van groei en ontwikkeling, van een beter en gelukkiger mens worden. 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

norm

Wat is normaal?

 

Tijdens onze opvoeding wordt ons verteld/geleerd wat ‘normaal’ is. Want daaraan moeten we voldoen. En door te vergelijken met ‘normaal’ kunnen we beoordelen of iets ‘abnormaal’ is.

Dat werkt redelijk goed zolang we zitten in een gemeenschap waar niet teveel verandert en waarin niet te veel variatie zit. Want anders wordt het lastig. Veel van de wetmatigheden over wat ‘normaal’ is, zijn ook ongeschreven. Ze zijn gevormd doordat een hoop mensen zich achtereen aan bepaalde regels hielden en niemand ervan afweek. ‘Normaal’ kan soms behoorlijk rigide worden.

Toen ik in 1982 als huisarts in Den Haag begon, had ik redelijk lang haar, ik droeg een spijkerbroek en had een stevige baard. Dat was ik. Maar dat was zeker niet de gemiddelde huisarts. Sterker nog, die liep in pak, met keurig kapsel. Ik moet qua uiterlijk behoorlijk ‘abnormaal’ zijn geweest. Maar na verloop van tijd was het 'normaal'.

Voor ik terugkwam naar Heemskerk, woonde ik jarenlang in Rotterdam en zat ik 12 jaar als huisarts in Den Haag. Wat in die twee steden ‘normaal’ was, was in Heemskerk verre van ‘normaal’. Vergeleken met die steden was Heemskerk in sommige opzichten een bekrompen dorp. Dat geeft al aan dat ‘normaal’ niet alleen door het land wordt bepaald, maar ook door de streek, door het geloof, door de familie.  

‘Normaal’ heeft te maken met opvoeding en overtuigingen. En met verwachtingen. Voor patiënten die ik homeopathisch kon helpen bij een kwaal waarvan ik wist dat je er regulier niets mee kon, het in elk geval niet kon genezen, was het bijna ‘normaal’ als de klacht verholpen werd. Daar kwamen ze immers voor. Maar voor mij als arts was ik elke keer weer verbaasd dat dat kon. Hoewel ik die verbazing al vele malen had meegemaakt en het langzaam ‘normaal’ zou moeten worden, ben ik opgevoed – ook door de geneeskundestudie – dat het ‘abnormaal’ is. Dus waren dat soort genezingen voor mij  niet ‘normaal’, zelfs al was ik degene die het had voorgeschreven en toepaste.

Wat belangrijk is je te realiseren, is dat de maatschappij in snel tempo verandert, in allerlei opzichten. Wij moeten daarin mee veranderen als we gezond willen blijven. En dat betekent, dat datgene wat we als ‘normaal’ beschouwen ook aan verandering onderhevig moet zijn. We moeten misschien wel wat sneller het stempeltje ‘abnormaal’ vervangen door ‘normaal’. Hoe lastig ook

Was het tot voor heel kort een uitzondering een vluchteling tegen te komen, nu komen ze in golven. Dat is op dit moment ‘normaal’. Niet normaal dat ze moeten vluchten, wel normaal dat ze in Nederland ook komen.

Door dingen ook als ‘normaal’ te gaan erkennen en zien, maak je het jezelf een stuk makkelijker. Je kunt je verzetten tegen alles wat je liever niet hebt, en dat als ‘abnormaal’ blijven bestempelen, maar uiteindelijk heb je alleen jezelf ermee. Je zondert jezelf af van de werkelijkheid. En dat is niet gezond.

Het kan ook helpen jezelf te realiseren dat wat jij 'normaal' vindt voor anderen 'abnormaal' is. Vaak is het zo dat als de meerderheid iets 'normaal' vindt, dat het dan 'normaal' wordt genoemd. Maar voor sommigen in die soms toch grote minderheid is het alles behalve 'normaal'.
Ik ben bijvoorbeeld zeker voor de vrijheid van meningsuiting, maar dat dat gebruikt wordt om anderen zwart te maken of voor gek te zetten of belachelijk te maken, vind ik niet normaal, terwijl dat door veel mensen wel als 'normaal' wordt gezien. "Want dat mag als je vrijheid van meningsuiting hebt". Voor mij persoonlijk is vrijheid in welke vorm dan ook gekoppeld aan respect en fatsoen. Het misbruiken om mensen of bevolkingsgroepen weg te zetten vind ik 'abnormaal' (maar wie ben ik).

Het belangrijkste is het je hart te blijven volgen, naar je hart te blijven luisteren. En ik zeg 'hart', niet 'angst' ! Veel te veel mensen laten tegenwoordig hun doen en laten, en hun meningen, bepalen door angst. Angst voor verandering, angst voor vreemde mensen, angst voor andere meningen of gebruiken, angst voor het kwijtraken van zichzelf.

Probeer mee te gaan met de tijd, met de veranderingen, maar blijf je waarden trouw.
Het is ‘normaal’ dat er mensen om je heen lopen die geen Nederlands spreken, het is ‘normaal’ dat er vluchtelingen en buitenlanders in Nederlands zijn. Het is ‘normaal’ dat er verschillende culturele gebruiken zijn, het is ‘normaal’ dat er andere soorten gebedshuizen zijn dan van oudsher, het is ‘normaal’ dat er vrouwen met hoofddoekjes zijn, het is normaal dat..………..

Het is helaas zelfs ‘normaal’ dat er terroristische dreigingen zijn, omdat er een groep haat zaaiende figuren is die met een geloof als excuus mensen uitmoordt, waar wij (het westen) de strijd mee aan zijn gegaan.

En zelfs aan alles wat ‘normaal’ is zullen we moeten wennen, we zullen het in zekere mate moeten accepteren. Misschien niet leuk vinden, maar wel het feit accepteren dat het is zoals het is.

Nu Brussel het punt van aanslagen was, zullen we zelfs dat als feit moeten accepteren. Maar uiteraard er ook voor proberen te zorgen dat het niet vaker gebeurt en dat daders woorden bestraft. Na zo’n aanslag zie je enerzijds dat mensen ‘normaal’ met hun leven doorgaan, en anderzijds dat ‘normaal’ betrekkelijk is. Want natuurlijk is het niet normaal dat er aanslagen zijn, en toch ook weer wel, want het gebeurt. En het is in een oorlog met IS zelfs niet onlogisch (het woord oorlog komt van onze regering), omdat in een oorlog alles geoorloofd lijkt.

Hoe meer we ons hart open houden en mens blijven, hoe meer we een leefbare maatschappij voor onszelf en anderen ‘regelen’.

Tja, wat is normaal?  

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

luisteren

Luisteren is lastig

 

Bij een ontmoeting met een paar ‘sportvrienden’ vertelde ik een paar maanden geleden wat dingen over mezelf, omdat het zo ter sprake kwam. Er waren inmiddels al flink wat weken verstreken, en afgelopen week zat ik weer met een paar mensen te praten.

En wie schetst mijn verbazing: dat wat ik gezegd had bleek volledig uit elkaar gerafeld te zijn en voorzien van nieuw componenten. Oftewel: er klopte niets meer van. Ik had iets verteld, en het was een eigen leven gaan leiden (of lijden?).
Er zat één persoon bij die er destijds ook bij zat, de rest had het gehoord via doorvertellen. Er wordt wat afgekletst…..

Maar vooral: er wordt slecht geluisterd. En dat is niet helemaal gek, want we luisteren allemaal met bepaalde filters. Onder andere filters van onze verwachtingen en filters van onze overtuigingen.

Een mooi voorbeeld van dat laatste is een fantastische genezing door middel van homeopathie. Iemand heeft een kwaal, die niet te verhelpen blijkt met reguliere geneeskunde. Maar de kwaal is zo vervelend dat iemand hulp zoekt bij een homeopaat. Die geeft een middel, en alle klachten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Da’s mooi, denk je dan. De cliënt, die er weinig vertrouwen in had maar het aan den lijve ondervond, kan niet anders dan constateren dat het werkte.
Maar iemand die absoluut niet in homeopathie gelooft (wat net zo vreemd is als niet in bomen geloven in mijn optiek) of er niet in wil geloven, die filtert de mogelijkheid eruit dat het door homeopathie komt. Dat kan dus niet. Dus moet het toeval zijn, of een spontaan herstel. Er zijn zelfs patholoog anatomen die na zo’n genezing gaan beweren dat hun diagnose fout was…… ze zetten zichzelf voor schut, omdat het voor hen niet kan bestaan dat homeopathie iets genas. Zo sterk kunnen filters werken!

Voor een deel is het dus niet (met opzet) slecht luisteren, maar er worden veel dingen weg gefilterd. Bovendien kunnen we maar een paar dingen aan informatie tegelijk opnemen. Dus als er veel rumoer is, wordt er al minder opgenomen. Want rumoer is ook informatie. Hoe meer er om je heen gebeurt, hoe meer kans dat een deel van wat je vertelt niet binnen komt, of half binnen komt. En wat doen we met dingen die half binnenkomen? Precies, die vullen we aan met wat wij logisch vinden. Mét onze filters.

Het vervormen van de waarheid over wat gezegd is, hoeft dus helemaal geen kwade opzet te zijn. Soms kunnen we ook een deel niet echt opnemen omdat we het niet kunnen volgen. We verstaan sommige stukjes slechter (door het rumoer, of door het dialect, of door het binnensmonds praten, of….) of het is te moeilijk. Ik zit regelmatig naar een serie te kijken waar het gaat over techniek. Er wordt dan iets uitgelegd en ik laat het maar langs me heengaan, omdat ik het niet kan volgen. Mij te technisch.

Hoe serieuzer een gesprek is, hoe beter we ons best zullen doen alles op te nemen. Maar ook dan. Een gesprek bij de dokter waar je slecht nieuws krijgt, kan al snel maken dat je vergeet op te nemen na het slechte nieuws. Uit onderzoek blijkt dat er bij een doktersbezoek zo’n 25% blijft hangen. Dat is niet veel.
Als er wordt verteld dat de eruit gehaald tumor kanker bleek te zijn, is de kans groot dat je mist dat daarna wordt verteld dat alles is verwijderd en dat je ook niet meer hoeft terug te komen omdat alle gevaar geweken is. Je bent genezen. In plaats van verheugd, ga je wellicht depressief de deur uit.

Luisteren is dus niet zo heel makkelijk en vanzelfsprekend. Daar moet je je best voor doen. En vooral moet je je bewust zijn dat je ongetwijfeld dingen mist. En je kunt veel beter iets extra vragen dan zelf invullen. Of – bijvoorbeeld bij de dokter – een korte samenvatting vragen.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

vergelijk

Vergelijken

 

Ze keek een beetje ondeugend en schuldig, toen ze zei “maar mijn kind is toch veel mooier?”. Ze wilde graag dat haar kind mooi was, misschien wel mooier was, maar realiseerde zich tegelijkertijd dat je kinderen niet kunt vergelijken. Ze realiseerde zich dat de andere moeder ongetwijfeld haar kind mooier vond, en terecht.

En misschien moet je wel nooit dingen vergelijken. Stel je voor dat we daarmee ophielden, met vergelijken. Zou dat niet een wereld geven waarin een stuk meer tevredenheid was? Overigens is vergelijken niet erg, maar de hang naar de beste willen zijn. Vergelijken is geen punt, maar we bepalen via vergelijken altijd wie of wat het beste is. En zelfs als er meerdere zaken met elkaar worden vergeleken, ‘wint’ altijd maar één.

Zoals veel topsporters alleen maar tevreden of blij zijn als ze eerste zijn. Als ze tweede of derde worden, zijn ze vaak zwaar chagrijnig. Ik ben nooit topsporter geweest, en hoewel ik graag win als ik sport, heb ik dat extreme nooit echt begrepen. Stel je doet met 10 man mee aan een competitie en er is er maar één blij, de anderen zijn chagrijnig. Absurd toch? En gelukkig is het ook niet altijd zo, soms is iemand die niet had verwacht derde te worden dat toch geworden en blij…..

In feite is onze hele maatschappij gestoeld op vergelijken. Als kind worden we al vergeleken met andere kinderen. En op school wordt dat nog erger, dan worden we met tienden achter de komma vergeleken met anderen. En als we groot zijn, en gaan werken, worden er weer allerlei vergelijkingen gehanteerd die moeten bepalen of we een baan wel of niet krijgen, en of we er wel of niet goed voor beloond worden.

Vergelijkingen die vaak nergens op slaan……mensen die voor de maatschappij het belangrijkst zijn of werk doen wat anderen niet willen doen worden het slechtst betaald. Denk aan vuilnismannen, onderwijskrachten, verplegend personeel, thuiszorg, en ga maar door. Hoe meer je ‘dienend’ bent, hoe slechter je betaald wordt, zo lijkt het. Het zou andersom moeten zijn.

Omdat we als kind al leren te vergelijken, doen we dat ons hele leven. We vergelijken met de buren, met collega’s, met inkomsten, met sportiviteit, met auto’s, met…… ga maar door.

Daarnaast hebben we een dagtaak – zoals Byron Katie het zo mooi verwoord – met de goedkeuring van vrienden, collega’s en familieleden. Dat laatste zijn we ons misschien niet bewust, maar bij alles wat we doen vergelijken we ook nog eens met wat de ander van ons zou verwachten…….

Het maakt dat we weinig ‘out of the box’ denken, weinig van de geëffende paden afgaan, want daar worden we verwacht, óp die paden, niet ernaast. Vergelijken kan ons verstikken, en ook diep ongelukkig maken. Hou ermee op, met vergelijken.

Jij bent jij en de ander is de ander. Punt. Je bent niet gelijk aan die ander, en een deel van je wil dat ook helemaal niet zijn. En anderzijds zijn we allen één, en zijn we slechts een andere zijde van het geheel……..maar die mogen we dan ook zijn!

De enige nuttige manier van vergelijking is die met mensen die het slechter hebben dan jij. Enerzijds omdat je jezelf daardoor soms kunt optrekken als je je minder goed voelt. Immers, zo slecht heb je het nog niet, er zijn heel veel mensen die het heel veel slechter hebben.
Anderzijds omdat je dan weet dat je iets voor die ander kunt betekenen…..

Dus: probeer je bewust te worden van hoe vaak je vergelijkt. Met iedereen in je omgeving. Wedijveren, voldoen aan de normen van anderen, de maatschappelijke spiegels, etc. En bedenk eens hoe je je zou voelen als je dat niet zou doen, of veel minder zou doen...........

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

ikkan

Bekrachtigende affirmaties.

Het gebruik van affirmaties is wijdverbreid, maar eigenlijk toch te weinig als je bedenkt hoe krachtig en waardevol ze kunnen zijn; hoe een gewoon positief zinnetje in staat is iets in gang te zetten wat maakt dat we ons beter voelen, krachtiger voelen.

En zo wonderlijk is het misschien ook niet als je kijkt naar de quote van Claude Bristol: “Het is de herhaling van affirmaties die leidt tot geloof, en als dat geloof een overtuiging wordt, beginnen dingen te gebeuren”.

Een eenvoudige affirmatie als ‘ik voel me krachtig’ kan soms in eerste instantie rekenen op een gevoel van ‘ja, ja’….. Maar door het te herhalen verdwijnt het kritische ‘ja, ja’ en begint iets van ‘toch wel een beetje’ en gaat gaandeweg over in ‘ja, ik voel me krachtig’.
Het herhalen van de affirmatie maakt dat het waarheid wordt.

We kunnen het nog versnellen door er EFT mee te doen. Door op de punten te tappen terwijl we de affirmatie zeggen. Dan verdwijnen eventuele blokkades sneller, en doet de affirmatie nog sneller z’n werk. Voordeel daarvan is dat we gelijk andere blokkades of oude littekens wegnemen. (zie ook EFT - Zelf doen)

Er zijn veel bekrachtigende affirmaties te bedenken. Ik zal er een aantal noemen, maar kies er maximaal een paar uit die je een tijdje gebruikt. Daarna kun je andere nemen. Of je neemt ze en past er EFT op toe, dan kun je sneller naar de volgende gaan.

Voorbeelden:

  • ik voel me dankbaar voor elke ervaring in dit leven
  • mijn ervaringen en problemen maken me beter, sterker, wijzer en meer levend
  • ik voel me dankbaar voor al mijn levenservaringen, omdat ze me een beter mens hebben gemaakt
  • ik kies ervoor alles te waarderen wat ik heb, ook de basiszaken zoals voedsel, brood en onderdak
  • ik ben dankbaar dat ik kan denken, dat ik een vrije wil heb die gedachten te gebruiken en mijn leven te veranderen zoals ik verkies
  • ik ben dankbaar voor dingen die me uitdagen, omdat ik weet dat het deel is van mijn spirituele groei
  • het is zo'n gift mijn leven te hebben
  • ik ben dankbaar te weten dat ik directe controle heb over mijn welzijn, en ik ben de meester van mijn bestemming
  • meer en meer hou ik van mezelf zoals ik ben
  • de liefde die ik geef keert meervoudig terug
  • ik zie het mooie in mijn omgeving en straal plezier en liefde uit
  • ik kies ervoor meer en meer vertrouwen te voelen
  • ik erken en eer mijn talenten, mogelijkheden en hulpmiddelen
  • ik kies ervoor mijn leven te leven op een manier waarop ik me gelukkig voel.

En ik eindig met een quote van Sarah Ban Breathnach: "Je zult niet hetzelfde zijn over 2 maanden als je elke dag bewust je dankbaarheid uitspreekt voor de weelde en de overvloed die in je leven bestaan. Je zult een oude spirituele wet in werking zetten: hoe meer je hebt en er dankbaar voor bent, hoe meer je gegeven zal worden".

Het kernbegrip: dankbaarheid, bewuste dankbaarheid!

(zie ook: Affirmaties)

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

juist?

Wil je gelijk of wil je geluk?

Misschien raar om deze vraag als 'hulpmiddel' hier neer te zetten. En toch, het is een vraag die op vele momenten én verhelderend kan zijn én onnodige problemen kan voorkomen.

Immers, wat willen we in dit leven? Willen we overal gelijk in hebben? Of willen we geluk kennen?

Overigens kunnen we nooit overal gelijk in hebben, we kunnen hoogstens proberen overal gelijk in te krijgen. Maar ook dat zal geen pad van succes zijn en op vele weerstanden stuiten die stuk voor stuk je gevoel van geluk kunnen vermorzelen.

Het is dus belangrijk een soort van balans te vinden. Een balans tussen wat voor jou zo belangrijk is te veranderen dat je er desnoods onenigheid met je naasten voor over hebt en het nastreven van geluk door sommige dingen (die je misschien wel zou willen veranderen) te laten voor wat ze zijn.

Wat hierbij kan helpen is je te realiseren dat jouw menig ook maar een mening is, en net als al die andere meningen gebaseerd op (in dit geval jouw) beperkte visie en kennis. En uiteraard denken we al te vaak dat die mening van ons de juiste is. Maar is dat zo? Wie zijn wij om dat te denken? 'God'? En waarom is het zo belangrijk om gelijk te krijgen? (nota bene in iets waar je misschien wel geen gelijk in hebt?). Waarom is het überhaupt belangrijk om een mening te hebben? Een mening is geen waarheid, het is jouw visie van de waarheid, die ook al voor iedereen een andere kleur heeft.

Heel veel mensen hebben heel veel meningen. En willen graag dat die gehoord wordt, en dat ernaar gehandeld wordt. Je kunt een willekeurige situatie uit het leven nemen en die situatie observeren. Bijvoorbeeld een ongeluk wat net is gebeurd, of een nieuwsitem, of een overtreding op een sportveld, of een reality-soap, of een ....noem maar op.
En luister eens naar wat verschillende mensen ervan zeggen.

Het nadeel van meningen is dat iedereen zijn mening heeft met zijn rugtas aan ervaringen, kennis, opvoeding, scholing, etc. Dus heeft iedereen andere weeggereedschappen en dus andere uitkomsten, dus andere meningen. We realiseren ons dat echter nauwelijks als we een discussie in gaan. Een discussie waarin we vrijwel altijd de ander van ons gelijk willen overtuigen. En als dat niet lukt, falen we eigenlijk. En als we falen, worden we meestal boos..........

Ik heb in mijn omgeving zoveel relaties kapot zien gaan doordat mensen te weinig naar elkaar luisteren en teveel mening hebben, teveel mening willen ventileren, teveel gelijk willen hebben. Met als gevolg ruzie, of op z'n minst heel veel wrevel en afstand in plaats van liefde en warmte. Het is zo jammer. En zo onnodig.

Vraag je - als je een discussie in gaat (of een brief schrijft, of een mening uit) - af wat het gevolg kan zijn van wat je gaat zeggen/schrijven en vraag je vervolgens af of het dat waard is. Of je die mensen van je wilt vervreemden die je aanvalt, of je er gelukkiger van wordt als je dat doet.
En ja, er zijn wel eens situaties waarin je het voor een ander opneemt en daardoor anderen benadeelt. Maar ook dan: hoe zeker ben je van jezelf, weet je zeker dat je gelijk hebt, en ben je bereid de ander op afstand te zetten, van je te vervreemden?

In het verleden heb ik het vaak opgenomen voor patiënten tegenover collega's als ik vond dat dat nodig was. Ik nam op de koop toe dat die collega's me niet meer aardig zouden vinden. Voor mij was het belang van mijn patiënten belangrijker. En het schiep alleen maar duidelijkheid, het was altijd in het voordeel van mijn patiënten en niet echt in mijn nadeel.

Als ik eerlijk ben, ben ik als het om mezelf gaat niet zo fel. Ik zal het eerder voor een ander opnemen en over mezelf de schouders optrekken. Niet omdat ik het niet waard ben, maar omdat ik dat kan doen, mijn schouders optrekken, het van me af schudden. Ik kan niet voor een ander die benadeeld wordt mijn schouders optrekken, daar help ik die ander niet mee. Dus neem ik het voor een ander op. Als die balans tussen geluk en gelijk niet uit evenwicht raakt............

Maar het wordt linker als het gaat om mensen die dichterbij staan. Dan wordt het belangrijk om je te realiseren dat jouw mening ook maar een mening is en dat het leven er een van een dag kan zijn. Morgen kan het leven over zijn. Dus voordat je een naaste van je vervreemdt door een handeling of discussie of brief, denk minstens 10 keer na. Het is onvoorstelbaar hoeveel pijn ik in mijn leven heb gezien bij mensen omdat ze zo nodig moesten zeggen wat ze vonden en daarmee relaties kapot maakten. Die soms door overlijden niet meer goed gemaakt konden worden.....
Of het nu om een echtelijke relatie, vriendschappen of familie gaat, wees op je hoede.
Ga je voor gelijk, of voor geluk?

En als je je een keer vergist, maak het dan zo snel mogelijk goed. Bied je excuses aan, laat die ander weten dat ook jij fouten kunt maken, dat het 't niet waard was. Dat je je mond had moeten houden. Dat je een fout hebt gemaakt. Dat de relatie met de ander belangrijker is dan jouw mening.
Juist het aanbieden van verontschuldigingen maakt iemand een groot mens. Zelfs als het misschien niet terecht is, maar wel een relatie kan redden.
Helaas is trots maar al te vaak datgene wat ervoor zorgt dat relaties toch kapot gaan, te trots om verontschuldiging aan te bieden. Want ik heb toch niets verkeerd gedaan? Ik heb alleen maar gezegd wat ik vond?

Misschien is dit wel een mooi voorbeeld van het slachtoffer spelen. Een relatie kapot maken omdat je zo nodig je mening moet zeggen, en vervolgens de handen in onschuld wassen en beweren dat je toch alleen maar hebt gezegd wat je vond. Een leider (en dat wil je eigenlijk toch zijn als je je mening wilt verkondigen? - hoewel een leider ook juist vaak z'n mond houdt omdat een leider meestal de consequenties inziet van wat ie doet) neemt de verantwoordelijkheid voor wat ie doet en wat ie heeft gedaan. Een leider erkent z'n fout, biedt z'n verontschuldiging aan, lijmt wat ie heeft gebroken. Niet passief, maar actief.

Bedenk dus als je met wie dan ook een gesprek aangaat: "Ga ik voor gelijk, of ga ik voor geluk"?
Het antwoord heeft consequenties waarnaar je je kunt gedragen..........

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn