Blog Pak je Geluk

Ed in de bergen

Een blog met een positieve inslag. Onderwerpen op het gebied van groei en ontwikkeling, van een beter en gelukkiger mens worden. 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Hoe ouder ik word, hoe meer ik me realiseer dat de meeste dingen die ons veel brengen helemaal niet zo moeilijk zijn.

Maar helaas wordt ons van jongst af aan geleerd dat het leven ongelooflijk serieus is, en hard werken vereist, en moeilijk is.
Steeds jonger moeten we ook schoolse taken verrichten, waarbij we telkens vooral te zien en horen krijgen wat we niet goed doen. De bekende rode strepen of streepjes geven aan wat niet goed was. En door cijfers te geven zijn er vele gradaties waarvan eigenlijk alleen de 10 ‘goed’ is. Zo krijgt vrijwel niemand in de klas het gevoel goed of uitstekend te zijn, terwijl eigenlijk elk kind dat van zichzelf is. En dat ook zou moeten horen.

Tijdens studies op de universiteit wordt vooral elke vorm van intuïtie en oergevoel eruit geïndoctrineerd. Ons wordt geleerd met de hersenen te denken in plaats van met het hart of de intuïtie. Want op de ratio kunnen we vertrouwen. Het maakt dat veel academici vooral mensen zijn die berekenend zijn en verwijderd zijn van hun intuïtie, hun buikgevoel, hun oerinstincten. En daarmee van hun natuurlijke manier van scheppen. 

Toen ik homeopathie ging bestuderen en uitoefenen, merkte ik dat ik met het juiste middel veel meer kon dan met reguliere middelen. Mensen gingen er beter door in het vel zitten, kregen meer energie, en raakten hun klachten kwijt. Ze herstelden in feite naar de situatie voordat ze ziek werden, voordat ze ontspoorden, voordat ze uit balans raakten. Het was een rare constatering, omdat ik na jaren geneeskundestudie en uitoefening nog nooit zo’n reactie gezien had.  Na een regulier middel is er nooit zo’n reactie van echt herstel. Ik werd er enthousiast door, ik wilde er meer van weten, meer over leren. Ik besefte dat een natuurlijker manier van werken tot betere resultaten leidde. 
Mooi vooral ook omdat ze niet chronisch middelen hoefden te slikken. Als ik direct het juiste middel had gevonden (soms is het toch echt even zoeken), was soms maar 1 korreltje van het middel voldoende voor herstel. Soms van klachten die er al vele jaren waren.

Het gaf me aan hoe mooi het lichaam werkte als je de natuur een zetje kon geven. Als je het lichaam kon helpen z’n natuurlijke aangeboren gave te laten zien. Dat was waarom ik arts was geworden: mensen helpen zichzelf te genezen.

Met Chi Neng Qigong gebeurde iets dergelijks. Ik was er al eerder mee in aanraking gekomen, maar ging het beoefenen om te herstellen van mijn heftige chronische pijnen en beperkingen. Door eenvoudige oefeningen te doen, en me te verbinden met het universum, met de levensenergie die overal aanwezig is, ontstond er een ontspanning en vertrouwen die ongekend was, maar bovenal had het een enorme invloed op de gezondheid. Ik kon er zelfs anderen mee helpen.

Als je het goed beoefent, en dat zou goed zijn bij elke meditatieve vorm van mindfulness, begin je met een intentie. Met het uitspreken in je hoofd van wat je wilt bereiken, wat je wilt dat er gebeurt. Voordat je met de oefening begint, of in het begin ervan.

En eigenlijk is het dan de ultieme manier van scheppen

Scheppen heeft namelijk 3 stappen:

  1. Je vraagt naar wat je wilt – al dan niet bewust (de intentie)
  2. Er volgt antwoord (maar dat is niet aan jou, daar hoef je niets mee)
  3. Je moet toestaan dat je ontvangt (de staat waarin je bent)

Door de intentie te ‘zetten’ vraag je. Het antwoord komt vanzelf. En dan moet je toestaan. En vooral dat laatste is een probleem in onze hectische wereld waarin we in een voortdurende stroom aan bezigheden zitten. We zijn bijna 24/7 bezig.

Maar zoals gezegd, meditatie en Qigong zijn – op de juiste manier gedaan, in de juiste staat – perfecte manieren om te ontvangen. Qigong wellicht meer nog dan meditatie.

Dat laatste omdat het hoofd leeg is, en je in een staat van liefdevolle afstemming met het universum bent. Een prima manier om de ontvangst af te stemmen is door liefdevol, dankbaar, blij en gelukkig te zijn. Dat kun je allemaal meenemen in de staat die je verkiest als je de oefeningen doet.

Het is ook de kunst om dus niet te spastisch je oefeningen te doen, maar als een kind, speels, nieuwsgierig, dartel. Met positief vertrouwen. Dat is wel grappig, want je hebt speciale Qigong-muziek, terwijl ik vandaag oefeningen deed op soul-muziek. Dat ging fantastisch. Dat doet me denken aan Tina Turner die vertelt over haar Gospelervaringen in de kerk. Ik denk dat mensen die op die manier hun kerkelijk bezoek ervaren veel meer verbonden zijn (met hun Bron, met God, met de Universele energie - door blij en liefdevol te zingen) dan vele andere kerkgangers. 

Nog iets wat ik leerde door de Qigong is dat alles tijdelijk is, en dat klachten meestal vooral energieverstoringen zijn die tijdelijk zijn. Elke klacht is een verstoring van stromende energie. De Bron-energie, de Qi, de Universele energie, wordt ergens in je lichaam tot staan gebracht in plaats dat het stroomt, wat het hoort te doen. 

Sinds ik me dat bewust werd, ga ik ervanuit dat elke klacht die ik heb verdwijnt als ik dat vraag en als ik ervoor zorg in de ontvangende modus te zijn, de juiste staat. Bijvoorbeeld door me ook voor te stellen dat ik die klacht niet (meer) heb, dat ik volledig gezond ben.

Ik moet toegeven dat ik vaak nog verbaasd ben om te merken dat na een paar dagen de klachten dan verdwenen zijn. Ik vertrouw erop en ga ervan uit, maar toch verbaast het me dan nog. Het maakt de dankbaarheid alleen maar groter. Enerzijds versterkt het ’t vertrouwen in het vermogen te scheppen, anderzijds geeft het een ongelooflijk goed gevoel. Niet alleen kracht, maar ook dankbaarheid, liefde, respect, blijheid, etc. 

En hoe meer je die gevoelens kunt ervaren, hoe meer je in de ontvangende staat bent.

Wordt vervolgd…………

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Om te kunnen scheppen, moeten we dus eerst weten wat we willen scheppen. En niet te vergeten, hoe we onze eigen blokkades op dat gebied de baas worden.

Eerst maar eens over wat we zouden willen scheppen. Wie wil er niet gelukkig zijn? Wie wil er niet in vreugde leven? Wie wil niet het gevoel hebben dat alles min of meer vanzelf gaat? Wie wil niet het gevoel hebben dat ie zelf meer controle heeft over z’n gezondheid? Of over z’n relaties? Of over z’n lichaamsuiterlijk? Of over de financiën? Of over het eigen denken?
Ach ik kan nog wel even doorgaan.

Misschien is het handig wat thema’s te noemen waar we naar zouden kunnen kijken. Puur om te helpen richting te kiezen. Neem voor elk thema eens een dag om het te overdenken. Wat wil ik precies op dat gebied? Hoe zou ik dat kunnen bewerkstelligen of bereiken? Wat moet ik ervoor laten en wat moet ik ervoor doen? Hoe wil ik het over 1, over 5 en/of over 10 jaar? 

Behandel de thema’s eens als een goed uitgestippelde vakantie: overdenk de opties, de voor- en nadelen, en kijk wat je wenst.  

  1. Wat wil je op gebied van gezondheid en fitness, van je uiterlijk. Hoe wil je eruitzien over 1-5-10 jaar? Hoe wil je je voelen? Hoeveel wil je wegen? Hoe gezond wil je je voelen? Hoe goed wil je je conditie en uithoudingsvermogen hebben? En daarna: wat moet je daarvoor gaan laten of doen op dagelijkse of wekelijkse basis?
  2. Je denken controleren. Ons denken schept, zoals we hebben gezien. Maar vaker nog blokkeert het ’t scheppen en het gelukkig zijn. Begin met te observeren wat je denkt en hoe je denkt. Spreek met jezelf af wat je vooral niet meer zult gaan denken, welke gedachten niet goed voor je zijn. En bedenk welke gedachten je juist wel zult gaan denken.
  3. Emoties zijn uitingen van een conflict tussen Wie-je-bent en je gedachten van dit moment. We hebben allemaal vaak verschillende emoties over de dag. Geef aandacht aan die emoties, bedenk waar ze vandaan komen en hoe je ze kunt veranderen in positievere emoties. Als emoties het gevolg van gedachten zijn, is het dus vooral een kwestie van je gedachten veranderen.
  4. Hoe staat het met je spirituele leven? Ik bedoel geen vaag of wazig gedoe, maar hoe sta je in het leven? Ben je bezig met zaken als leven en dood? Lees je spirituele boeken, of boeken over persoonlijke ontwikkeling? Wat denk je over ‘na dit leven’? Wat is voor jou ‘God’? Is er voor jou een grotere of hogere macht? ‘Iets anders’?
  5. Hoe is het met je liefdesrelaties? Hoeveel aandacht geeft je daaraan? Wat wens je op dat gebied? Hoeveel energie stop je erin? Hoe bewust ben je bezig met investeren in deze relaties of het onderhouden ervan? Laat je weten dat je van die ander houdt? Hoe vaak praten jullie over zaken die ertoe doen? Over spiritualiteit, over gemeenschappelijke dromen?
  6. Wat voor ouder ben je? Hoe zou je als ouder willen zijn? Wat is voor jou de ideale ouder?
  7. Hoe wil je je sociale leven? Vriendschappen? Wat kun je daar verbeteren, hoe wil je het anders. Clubs? Hobby's? 
  8. Je carrière, je werk. Wat wil je daar met 1-5-10 jaar? Wat zou je het liefst doen?
  9. Je financiële leven. Hoe wil je financieel ervoor staan over 1-5-10 jaar? Op welke manier zou je financieel onafhankelijk willen zijn?
  10. Levenskwaliteit en levensvisie. Op welke andere manieren zou je de kwaliteit van je leven kunnen opwaarderen de komende jaren? En wat is je levensvisie, hoe zie je je leven voor je, wat zijn je waarden en normen, wat zijn voor jou de belangrijkste zaken in het leven en hoe zou je die anders willen?

We schijnen vooral ook te scheppen door dingen die we anders willen dan ze zijn. Dat anders willen is een wens die we uitzenden.Daarom zijn contrasten en diversiteit zo belangrijk.
Maar we moeten niet ontevreden zijn, want dat werkt averechts, en we moeten ook niet bezig zijn met wat we niet willen, want dan trekken we dat juist aan.

We moeten ons dus aanleren om als we niet tevreden met iets zijn direct te schakelen naar hoe we het wel zouden willen, en niet bezig zijn met hoe we het niet willen. En dat laatste is natuurlijk wel ongeveer wat we hebben (aan)geleerd in ons leven, in de maatschappij. Het is lastig dat af te leren.

Je vindt het een beetje terug in demonstraties. Er zijn demonstraties tegen de coronamaatregelen en tegen de regering (Rutte, de Jonge), volgens de wet van aantrekking zijn dat de verkeerde soort demonstraties omdat ze juist versterken wat ze niet willen. Wat al dan niet nog versterkt wordt door mensen die rotzooi schoppen. De aandacht is op wat niet gewild wordt, en dus wordt dat aangetrokken.......

En aan de andere kant heb je mensen die in stilte lopen, die met lichtjes voor de vrede lopen, die hoop verspreiden, die ergens vóór zijn. Dat lijken minder gerichte demonstraties en ook minder felle demonstraties, maar ze zijn waarschijnlijk veel effectiever. Ze gaan namelijk om wat er wel gewild wordt. En dat wordt aangetrokken.

Als we naar anderen kijken, naar wat anderen wel of niet hebben of kunnen – (‘vergelijken is dodelijk’) – kunnen we dat op twee manieren doen.
We kunnen jaloers zijn en ervan balen dat wij dat niet kunnen of hebben, het de ander misgunnen, afgunst voelen, teleurgesteld zijn, etc.
We kunnen ook blij zijn voor die ander.

Zelf ben ik opgevoed in een milieu met uitspraken als ‘als je voor een dubbeltje geboren bent’, ‘rotgeld’, ‘rijke stinkerd’, ‘rijke mensen zijn niet te vertrouwen’, etc.
Stuk voor stuk uitspraken en gedachten die niet bepaald rijkdom zullen aantrekken. Je laat er eigenlijk mee weten niet rijk te willen zijn.

Tegenwoordig kan ik genieten van het succes van anderen, van de rijkdom van anderen, zonder ook maar een vleugje jaloezie. Ik gun het hun, en ben blij dat ze ervan kunnen genieten. Neem het koningshuis: ze zitten in een keurslijf, elke stap wordt gemonitord, en half Nederland maakt zich druk over het geld wat ze krijgen. Ik kan er niet mee zitten.

Los van het feit dat ik daarmee mijn eigen blokkades naar rijkdom slecht, veroorzaakt het feit dat er minder verzet, oordeel en boosheid is ook dat het leven leuker is.

Jaloezie en afgunst zijn regelrechte blokkades naar wat je wel wilt. Terwijl vreugde voor die ander maakt dat jezelf in een juiste trilling plaatst om te ontvangen. Maar dan wel alleen als je het meent, niet als je doet alsof.

Hanneke en ik zeggen vaak tegen elkaar dat we ons heel rijk voelen. Maar eigenlijk gaat het dan niet over geld. Het gaat over hoe we in het leven staan, hoe we genieten van kleine dingen, hoe we waarderen wat we hebben, blij zijn met onze keuzes en ondanks tegenslagen die er waren een emotioneel en mentaal leven hebben wat we zouden wensen. En door al of niet bewust met o.a. de thema’s bezig te zijn die ik noemde, door zelf-reflexie, door met elkaar onderwerpen te bespreken, blijven we onszelf verbeteren in een soort flow. Zonder moeite, bijna vanzelf.

Het leven is zo mooi of lelijk als je het maakt. En eigenlijk geldt dat je kunt leven in angst en in liefde. In het eerste geval blokkeer je op vrijwel elk gebied dat je aantrekt wat je echt wilt, in het laatste geval ben je afgestemd met het universum en functioneer je als magneet. Het kan dus nuttig zijn om angst te verruilen voor liefde. Liefde voor jezelf, voor je medemens, voor de aarde, voor.........

wordt vervolgd.....

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Terwijl ik in deze serie blogs vertel over ons als scheppers en je dus ook vertel hoe je dat het beste kunt bereiken, waarmee je het geluksgevoel aanzienlijk kunt opschroeven, de wereld er een stuk prettiger uitziet en je je leven meer kunt sturen, neem ik je ook mee met mijn ervaringen al was het alleen maar om te helpen begrijpen.

En eerlijk gezegd helpt het ook mij begrijpen dat het zo werkt en motiveert het jou en mij hopelijk deze gave meer te gebruiken.

Zo had ik jaren geleden een fase waarin ik misschien wel een jaar lang heel relaxt was. Ik merkte dat vooral bij het tennissen, omdat het zo anders als anders was. Ik stond in het veld, genoot van het daar staan en het balletje slaan, en was totaal niet bezig met winnen of verliezen. Dat maakte me totaal niet uit. Ik genoot sowieso. Maar het vreemde was dat ik de meest onmogelijke ballen had en nooit verloor in die periode.

Dat was raar, niet hoeven te winnen en alles winnen. Maar vooral het ontspannen gevoel was zo lekker. Gaandeweg ben ik het kwijtgeraakt. Nu begrijp ik dat ik in die fase veel meer ‘verbonden’ was, veel meer in contact met mijn ‘Innerlijke Bron’.

Ik werd niet afgeleid ervan (of in elk geval minder), waardoor ik op ontspannen manier kon slaan (en winnen). Daarna zijn er kennelijk dingen op mijn pad gekomen die maakten dat ik werd afgeleid van die ‘verbinding’ en meer aan het denken ben gegaan.

Er spelen op dit moment ook nogal wat dingen die maken dat ik erg in mijn hoofd zou kunnen zitten, maar door de kennis die ik nu heb, heb ik besloten te zien hoe ik dat kan handelen met behulp van die kennis. Ik heb dus het plan opgevat om vooral goed voelende gedachten te hebben. Ik probeer zo vaak mogelijk bewust waardering, dankbaarheid en liefde te voelen voor alle mogelijke dingen. En zodra er negatievere gedachten komen, stuur ik het gelijk de andere kant op. 

En wat schetst mijn verbazing, ik stond gisteren op dezelfde manier op de tennisbaan als jaren geleden: de rust zelve, maar onmogelijke ballen slaand, genietend van het spelletje. En ook daarnaast is er een soort volledige rust en acceptatie

Nu realiseer ik me ook dat ik destijds regelmatig mediteerde, want als mensen me vroegen hoe het kwam dat ik zo rustig was, gaf ik meditatie als oorzaak. En in feite is mediteren ook een manier om je te ‘verbinden’. Net als een in de goede staat uitgevoerde Qigong dat is. Je losmaken van alle beslommeringen en direct in verbinding zijn met de ‘leegte’, het ‘universum’, ‘God’, de ‘Bron’. Of hoe je het ook wilt noemen.

Over God gesproken: ik ben niet godsdienstig opgevoed, moest wel naar de zondagschool. Dat was geen straf, ik vond het best leuke verhalen. En de 10 geboden waren voor mij niet meer dan logische regels waaraan je je diende te houden. Niet als christen, maar als mens in het algemeen.

Maar waar ik me als kind altijd over verbaasde was dat wij geschapen waren naar het evenbeeld van God. En God was de schepper. Waarom konden wij dan niet scheppen?

Ik hoop niet dat ik met deze destijds kinderlijke beredenering (ervan uitgaande dat er een God bestond) iemand op de tenen trap.

Nu begrijp ik dat die gedachte helemaal niet zo gek was. Wij kunnen wel degelijk scheppen, maar moeten er wel voor in de goede staat zijn.

En er is nog iets. Wij zouden namelijk als ziel in het fysieke lichaam komen met een plan. We weten dat we kunnen scheppen en we willen via tegenstellingen en diversiteit (met plezier) leren en groeien en juist door de tegenstellingen en diversiteit helder krijgen wat we precies willen (scheppen). Alleen, op het moment dat we in het lichaam komen is ons geheugen over al die dingen gewist. We weten niets meer van andere levens, niets over ons plan en niets over onze mogelijkheden.

Dat is te zeggen, bijna niets. Sommige dingen zijn er vaag (al dan niet via de ‘verbinding’ of de universele kennis waar we zeker als kind meer contact mee hebben). Zo ‘wist’ ik als kind dat iedereen te genezen moest zijn, hoewel ik me nu realiseer dat het soms bij ‘het plan’ zou kunnen horen dat het niet gebeurt. Ik heb al eens gezegd dat ik mensen in hun stervensfase enorm heb zien groeien en zelfs positief veranderen. Net als de mensen er omheen soms.

Bovendien zei ik als kind dus al dat ik van alle mensen hield, zoals zielen van alle zielen houden omdat ze alleen maar liefde kennen en bovendien allen verbonden zijn.

Maar goed, voordat ik verder inga op deze materie rond scheppen, het bovenstaande mag duidelijk maken dat zorgen voor positieve gevoelens door positieve dingen te denken niet alleen helpt om meer ontspannen te zijn, en meer je wensen te zien uitkomen, maar ook om je gelukkiger te voelen.

De andere kant van het verhaal is dat je je dus ook zoveel mogelijk moet afsluiten van alle ellende. Niet door het niet te zien, maar door er liefdevol naar te kijken. Door te zien dat mensen die in jouw ogen belachelijke dingen doen, dat doen omdat ze niet ‘verbonden’ zijn en tegelijkertijd het beste bedoelen. Ik geef toe, niet altijd even makkelijk, maar de moeite waard om het te proberen.

Als je ‘verbonden’ bent, is liefde de drijfveer. Als je niet verbonden bent zijn het veel egoïstischer en ‘zakelijker’ motieven op basis van een ander soort gedachten. 

Bovendien maakt veel bezig zijn met wat we niet willen, dat we uitstralen naar onze Bron juist dat wat we niet willen. Dat wordt als wens opgepakt. Onze wens is dan dus juist wat we niet willen. En we scheppen…….wat we niet willen.

Hoe meer we duwen tegen iets wat we niet willen, hoe groter dus de kans is dat we het juist krijgen, of dat het juiste sterker of erger wordt.
Niet alleen omdat we erop gefocust zijn, maar dus ook omdat we het zelf helpen creëren.
Ik kan het (ook) niet laten af en toe heel boos te reageren op zaken die ik niet vind kloppen, maar ga me steeds meer realiseren dat ik daarmee niet constructief bezig ben.

Ik zou juist mijn focus volledig moeten richten op wat ik wel wil. Punt.

Maar vooralsnog blijf ik doorgaan met wat heel goed voelt. Zo vaak mogelijk positieve gedachten hebben in de vorm van dankbaarheid, liefde en waardering…..

Wordt vervolgd…..

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Je hebt uit de vorige blogs al begrepen dat het op zich gemakkelijk lijkt om te scheppen en te sturen, maar dat er anderzijds toch behoorlijk wat in de weg kan zitten.

Alle informatie die ik gelezen heb vertelt dat liefde de allerbelangrijkste kracht is. Liefde is de energie van het Universum, van God, het ‘Al’, Moeder Natuur, etc. Liefde zou ook de energie zijn die ons met onze Bron verbindt.

Het probleem is echter dat het woord liefde bij veel mensen al bijna net zo’n gegiechel opwekt als praten over seks op school. Het is ‘soft’. Vanuit je hart praten wordt als zwaktebod gezien, vanuit je mind praten is stoer. En bij gebrek aan liefde ontstaat er een harde maatschappij waarin geld het voor het zeggen heeft.

En toch is juist liefde de manier waarop we met elkaar verbinden. En vooral de manier waarop je je met jezelf verbindt, met je onzichtbare energiedeel, met je Bron, met je kern, met alles wat mogelijk is. Onthoud vooral dit stukje!

Als we vanuit liefde met elkaar zouden functioneren, zouden er geen problemen zijn. En als er al een conflict zou zijn, was dat snel opgelost.
Vanuit liefde zouden we kijken naar overeenkomsten in plaats van verschillen. Vanuit liefde zouden we gaan voor echte oplossingen in plaats van schijnoplossingen die alleen maar meer ellende geven.
Vanuit liefde zouden we in de schoenen van een ander gaan staan (figuurlijk uiteraard) om te ervaren wat die ander ervaart, alvorens te veroordelen.

Als we met liefde in het achterhoofd belanden in een discussie, zullen we altijd teruggaan naar het uitgangspunt, terwijl we – als we dat niet doen – bijna altijd belanden in een soort welles-nietes spelletje, wat niemand wint. 
Als we met liefde in het achterhoofd iets ondernemen, zullen we samenwerken wat tot een veel beter resultaat leidt dan de competitie en strijd die er anders is.

Bovendien, of je het nu erkent of niet, iedereen heeft een hang naar geliefd zijn, naar liefdevolle aandacht. Dat is niet alleen iets van jonge kinderen en oude mensen. Sommigen zijn weliswaar (niet liefdevolle) aandacht gaan krijgen door tegendraads gedrag en daardoor vergeten dat het om die liefde ging, maar toch….

Herinner je het moment of de momenten van intens verliefd zijn. De hele wereld was ineens mooi. Verschillen telden niet meer, de zon scheen zelfs als het regende, je zag geen tekortkomingen in de ander, alles wat oke. Dat is wat liefde doet. Het kleurt de wereld mooi, het schept ongekende mogelijkheden; figuurlijk, maar dus ook letterlijk. 

Een van de grote problemen van deze tijd is dat we niet in een staat van liefde maar in een staat van angst leven. Ik verbaas me over het ontkennen daarvan bij de mensen waar het ervan afdruipt, maar het zal wel iets te maken hebben met ‘gewend zijn aan’, ‘niet anders meer weten’, het ‘normaal’ vinden.

Het afgelopen jaar is er natuurlijk een bombardement van angst over ons heen gekiept door de media, de overheid en medische verhalen. Dat heeft het allemaal niet beter gemaakt.
Maar vergeet niet dat we van kinds af aan bestookt zijn met angst, overigens vol goede bedoelingen. Het één was gevaarlijk, het ander konden we nog niet, als je dit deed, dan werd je bestraft (soms zelfs door God), de angst van onze ouders werd op ons geprojecteerd.

En wat de media het laatste jaar doen, deden ze ons hele leven al in iets minder opvallende mate. Met name de nieuws- en actualiteitenrubrieken brachten altijd al sensatie over met name niet leuke zaken op de buis en op de radio. De kranten idem.

Als ik op straat loop, zie ik weinig liefdevolle blikken, de meeste mensen lopen er met serieuze blikken rond. Niet alleen nu omdat het virus in elke uithoek op hen kan duiken, maar ook ver daarvoor al. Het leven is een serieuze zaak.
Maar juist angst en het serieus zijn, zeker als dat laatste komt door zorgen, teleurstellingen, verdriet, boosheid, frustratie, of welke emotie in deze categorie ook, blokkeren ons in onze mogelijkheden. Blokkeren ons in een mooiere wereld creëren. 

Zelfs in het vermogen van analytisch (logisch) denken. Negatieve emoties blokkeren ons vermogen zinnig te denken. Ik denk de gevolgen daarvan ook te zien in wat er nu allemaal gebeurt in de maatschappij. De manier waarop totaal onverantwoord mensen worden gepusht om een dubieus vaccin te nemen is daar hoop ik het gevolg van.
Ik zeg ‘hoop ik’, omdat als dit niet komt door een geblokkeerd verstand, er een andere oorzaak achter moet zitten die veel vervelender is.

Maar hoe dan ook, er is van alles rondom ons – en in ons – gaande om weinig bezig te zijn met liefde en liefde ervaren. Om onbevangen vrij van afleidingen en negatieve emoties bezig te zijn met onze toekomst, met wat we echt willen, met wat we willen scheppen.

Persoonlijk heb ik, hebben wij, decennialang een soort van 5 jarenplan gehad. Niet op papier, maar wel als wens samen uitgesproken. En het gebeurde ook altijd, het kwam uit. 
Ik moet toegeven dat ik sinds mijn eerste fietsongeluk in 2003 – wat er inhakte als een bom omdat ik vrijwel niets meer kon van wat ik daarvoor kon – geen 5 jarenplan meer heb gehad. Ik was al blij als ik emotioneel en mentaal weer in balans kwam, en lichamelijk wat herstelde (Dat was mijn prioriteit toen – maar wel elke dag uitgesproken).

Maar ook toen ik door alle hulpmiddelen te gaan gebruiken, die ik in de praktijk aan mensen aanreikte voor die tijd, heel langzaam weer begon te herstellen, kwam er geen 5 jarenplan. Ik was al zo blij dat het beter ging, dat de chronische pijn minder was, dat ik weer kon lezen, dat ik mijn emoties onder controle had, dat ik weer een beetje normaal functioneerde (met de vervelende beperkingen die veel mensen inmiddels kennen: energieverlies door te veel prikkels), dat ik helemaal niets te wensen had.

Nu ik met deze materie bezig ben, zie ik in hoe ik heb meegeholpen aan het scheppen van mijn leven zoals het nu is. Vooral de goede kanten ervan, maar zeker ook de minder goede kanten.

Mijn uitdaging voor de komende periode is dan ook proberen weer wensen te creëren, zodat die weer kunnen uitkomen de komende jaren. Op allerlei gebied. Het is fijn tevreden te zijn met hoe het gaat, maar ik realiseer me dat wensen hebben helpt verder vooruit te komen. Alle mensen die heel oud worden schijnen nog wensen en plannen te hebben. 

Hoewel ik begrijp dat het feit dat ik dik tevreden ben met mijn huidige leven en lichaam al helpt vooral positieve dingen aan te trekken.

De basis is er, nu de wensen nog bedenken………..  Heb jij ze wel al op een rijtje?  Doe je mee? 

Wordt vervolgd.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Ja, we blijken scheppers te zijn. En op zich is dat helemaal ook niet zo moeilijk. Hoewel…..

Als ik nu terugkijk op de periode waarin ik met gedachten de drukte in mijn praktijk kon sturen, was dat een periode van hard werken, maar wel een waarin ik me gelukkig en relaxt voelde. Het was voor mijn fietsongelukken, ik deed werk wat ik fantastisch vond, zat dichter bij mijn ‘roeping’ dan ooit, was dagelijks aan het leren.

Daarnaast liep ik ’s ochtends naar de praktijk in het centrum en evenzo ’s avonds naar huis terug. 20 minuten wandelen ’s ochtend en ’s avonds. Een periode van ontspanning en bezinning. Een moment ook om te beseffen hoe fijn ik me voelde, hoe dankbaar ik me voelde met mijn gezin, met mijn werk, met ons tijdelijke huis, met mijn studies.
Kortom, een periode waarin ik me heel erg oké voelde. Ik realiseer me nu pas dat dat minder werd toen ik praktijk aan huis kreeg. Dat leek zoveel praktischer, maar toch, die wandelingen ontbraken….en er was minder ontspanning toch ook. Werk-aan-huis…

Hoe dan ook, om te kunnen scheppen, moeten we verbonden zijn met onze Bron, met het ‘Al’, met…….. En ik kan daar heel omslachtig over vertellen om niemand af te stoten omdat het te ‘zweverig’ klinkt, maar misschien kan ik beter ‘to the point’ zijn.

Het wordt te uitgebreid (komt later wel) om uitvoerig te vertellen over het hoe en wat, maar de informatie die ik gebruik komt van zielencollectieven (verder geëvolueerde zielen dan wij), bewustzijnscollectieven (waarschijnlijk hetzelfde maar ze noemen zich anders) en zielen die overgegaan zijn. 

Wat opvallend is (voor mij als ‘leek’), net zo opvallend als dat alle boeken die ik kon vinden over homeopathie ongeveer dezelfde paar middelen (van de duizenden die er zijn) noemden bij een bepaalde klacht, is dat ze op veel gebieden hetzelfde zeggen.
Zeker als het gaat om de Bron. Probeer je mind open te houden terwijl je verder leest, laat je niet blokkeren door de beperkte overtuigingen (geen oordeel!) van nu.

Ik zou een hele blog kunnen schrijven over hoe ik als nuchtere Hollander gaandeweg ben veranderd in een nuchtere Hollander. Het is dus maar wat je onder nuchter verstaat. Eerst was ik iemand die alleen geloofde in de reguliere geneeskunde en in dingen die ik zelf had gezien. Door de ervaringen die ik had, veranderde dat langzaam van ‘eerst zien en dan geloven’ in ‘eerst geloven en dan zien’. Ik wil daarmee zeggen dat het soms andersom werkt, dat je in iets moet geloven om het te kunnen ervaren. 

Door alle ervaringen ben ik dingen gaan accepteren die ik uit diverse bronnen te horen en lezen kreeg, maar die ik niet kon aanraken. Ik denk dat de meeste nuchtere Hollanders mensen zijn die alleen durven te geloven in wat ze kunnen zien en aanraken en misschien wel bang zijn voor al het andere (dat heet dan ‘nuchter’, maar is eigenlijk angst en een afwijzing van mensen die spiritueel verder zijn). Mijn huidige nuchter is meer van accepteren dat er heel veel meer is dan ik gezien en gehoord heb, dan ik kan aanraken, en dan ik begrijp, maar ook met twee benen op de grond staan.

Maar goed, via opmerkingen over volgende levens van Griekse homeopathisch leraren tot via de NEI-buddy belanden in vorige levens, kon ik weinig anders dan daarvoor open te gaan staan. De optie dat er vorige en volgende levens zouden kunnen zijn. Bovendien – eerlijk is eerlijk – trok het idee me ook aan. Het maakt dit leven nuttiger, je leeft ergens voor. En het tegendeel was toch ook niet bewijsbaar. Er waren veel meer ervaringen die maakten dat ik ging twijfelen aan mijn beperkte overtuigingen en me steeds meer open deden stellen voor 'dat wat niet zichtbaar' is. Oké, vorige en volgende levens dus ook.

De ‘collectieven’ die ik noemde hebben het uiteraard (immers, zij bestaan en hebben als mens geleefd) ook daarover. Wij waren ergens als ziel voordat we in ons fysieke lichaam kwamen. Je kunt dat op verschillende manieren benoemen, maar laat ik het de ‘zielengemeenschap’ of ‘zielengroep’ noemen. We komen als ziel uit een omgeving van pure liefde.
En gelukkig zijn de meesten van ons ook in een staat van pure liefde verwekt…

Overigens bezitten die geëvolueerde zielen alle kennis die er bestaat en weten alles wat er te weten is. Alle kennis is voor iedereen beschikbaar (alle zielen, deels dus ook voor ons).

Hoewel we nu in ons menselijke lichaam zitten, hebben we ook een groot deel wat niet-fysiek is, niet tastbaar. En we zijn en blijven altijd verbonden met waar we vandaan komen, met de zielenwereld. We kunnen dat op verschillende manieren benoemen, zoals Bron, God, Innerlijk Zijn, Bredere Perspectief, Bron-energie, JOU, wie-je-echt-bent, Goddelijke gids, etc. 

Je hoort weleens zeggen dat we na onze dood kunnen manifesteren door gedachten. Wel, dat doen zielen dus ook. Maar wij kunnen dat (dus) ook, mits we in verbinding zijn met onze Bron. We zouden hier zijn om te leren door tegenstellingen en diversiteit, om te scheppen (o.a. door andere dingen te willen dan we tegenkomen en daar een steeds duidelijker beeld over te vormen). Maar het belangrijkst zijn relaties, anders kunnen we niet leven. En de belangrijkste relatie is die tussen jou en JOU, tussen jou en je Bron, tussen jou en je Innerlijk Zijn, tussen jou en je Bredere Perspectief, tussen jou en God, tussen jou en……

Als die relatie goed is, ben je tot alles in staat, en kan je alles aan. Dan leef je zonder negatieve emoties. Sterker nog, negatieve emoties wijzen erop dat je niet in verbinding bent of niet in overeenstemming bent, met je Bron. En die negatieve emoties komen nooit door iemand anders, maar door je eigen gedachten, door wat jij doet met die situatie. De energie van je eigen gedachten over een situatie of een persoon zijn dan niet in lijn met je Bron-energie.

Je ziet dat negatief over een ander denken je dus enorm blokkeert, en je jezelf daarmee benadeelt. 

De energie van de Bron is liefdes-energie. Een heel positieve en krachtige energie. De energie van dankbaarheid, liefde, plezier, etc. verbind je met je Bron. Dat maakt ook dat je gezonder blijft (of weer wordt). Het maakt dat je kunt scheppen met gedachtenkracht.

Maar alle negatieve energieën en veel negatieve gedachten of daden, blokkeren de verbinding met je Bron. Ze maken dat je je minder prettig voelt, maken dat je gezondheid niet goed ondersteund wordt, maken dat je niet kunt scheppen, etc.

Grappig is dat ik van kinds af aan altijd heb gezegd dat ik van alle mensen hield (op enkele krankzinnige moordzuchtige leiders na), en dat elke ziel m.i. liefdevol was. Dat kwam van diep van binnen.

Ik vind dat terug in al deze kennis van ziekengroepen en bewustzijnscollectieven. Diep van binnen wist ik dat dus allemaal.

Liefde, diversiteit, tegenstellingen, een open mind, ze zijn allemaal heel belangrijk om te groeien en te leren. En dus kennelijk ook om je leven meer zelf in de hand te hebben…….

Scheppen kan gemakkelijk zijn, maar veel van onze ervaringen en opvoeding kunnen behoorlijk in de weg zitten…….. En daardoor is het ook heel gemakkelijk om juist die dingen te scheppen, die dingen over jezelf af te roepen of aan te trekken, die we niet echt willen. 

Wordt vervolgd………

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn