Blog Homeopathie

homeo

Eigenlijk zou dit stuk geneeskunst onder de Integrale Geneeskunde Blog moeten vallen.
Toch maak ik een aparte blog.
Waarom?
Omdat Homeopathie - terwijl het zoveel kan toevoegen en zo'n waardevolle vorm van geneeskunde is - kennelijk zo bedreigend voor de gevestigde orde en farmacie is, dat het - zeker in Nederland - zwaar onder vuur ligt.
Een minister van Volksgezondheid die walgelijke uitspraken doet over homeopathie (en daarmee haar gebrek aan kennis en wetenschappelijke openheid etaleert, en voor mij haar beroep als arts omlaag haalt) is daar een voorbeeld van. Het feit dat op verpakkingen van homeopathische middelen niet meer mag staan waarvoor het is, is aan geen sterveling uit te leggen. Het feit dat geen reclame gemaakt mag worden voor homeopathische middelen - en pure censuur is - wordt normaal gevonden...........maar is dat natuurlijk helemaal niet.

Homeopathie is een zeer waardevolle aanvulling op de reguliere geneeskunde. En is daarom dit blog meer dan waard.

Overigens zijn alle ervaringen die ik beschrijf wel kloppend qua ervaring, maar niet qua verhaal. Dit vanwege de privacy. Mocht iemand enige gelijkenis ervaren, berust dat op toeval !

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Een openbaring

Voor het eerst sinds mijn eerste ongeluk in 2005 ben ik weer aan het lezen in een homeopathisch studieboek. Het lukte me tot nu toe eenvoudig niet. Het kwam onvoldoende binnen en het lukte me gewoon niet.

Het klinkt misschien raar, maar om iets als homeopathie te kunnen doen moet je kunnen multi-tasken, je moet veel meer tegelijk kunnen doen en veel meer gegevens met elkaar kunnen vergelijken en afwegen dan als 'gewone' arts. Voor een deel groei je daar tijdens de studie wel in, maar dan nog. Ik heb wel eens gesteld dat iedereen die dat wil arts zou kunnen worden als je maar niet al die saaie en taaie stof in je hoofd hoefde te stampen, en een beetje intelligentie hebt. Maar ik durf ook te beweren dat lang niet elke arts in staat is homeopathie te studeren, laat staan het te praktiseren. Domweg omdat het veel meer van de arts of therapeut vraagt dan de reguliere geneeskunde. Het vraagt zeer veel intelligentie en tijd, en vooral bezieling om die tijd erin te willen stoppen. Totale commitment met je keuze. Het vermogen het allemaal binnen te laten komen en deels op te slaan in jet hersenen - en het ook nog op te kunnen 'hoesten' als het nodig is.

Dat ervoer ik de afgelopen jaren ook zo. Ik kon steeds beter lezen, ook reguliere artikelen en boeken, maar de homeopathische boeken waren te ingewikkeld. Ik moest teveel tegelijk doen met mijn hoofd. Het kwam niet binnen of bleef niet hangen.
Nu het wel lukt (in elk geval op dit moment, laat ik voorzichtig zijn, ik heb al vaak genoeg mijn hoofd gestoten door te optimistisch te zijn) begin ik steeds meer te begrijpen waarom ik me er zo toe aangetrokken voelde. En dan bedoel ik niet de resultaten die niet te bereiken waren met de reguliere geneeskunde, en niet de veel holistischer en logischer benadering van ziekte, en niet het veel meer serieus (moeten) luisteren naar de patiënt. Natuurlijk, dat bewoog me destijds het te gaan bestuderen, maar nu ik weer in staat ben me erin te verdiepen merk ik dat het vooral het puzzelen is wat me fascineerde.

Puzzelen in de zin van het vergelijken van de eigenschappen (inclusief klachten) van de patiënt met die van alle homeopathische geneesmiddelbeelden. En vervolgens het vergelijken van de middelen die mogelijk zijn op basis van die eerste vergelijking. En je kunt dan alleen kijken naar de symptomen/klachten/kenmerken, maar het is nog mooier als je begrijpt wat er gebeurt. Als je begrijpt waarom die klachten er zijn, als je begrijpt hoe de ander in elkaar zit. Want dan heb je het hele beeld en de grootste kans op succes.
Zo heeft 'onze' Nederlands arts Jan Scholten wereldbekendheid gekregen door het hele periodieke systeem (natuur/scheikunde) te ontrafelen en al de middelen daarin te classificeren. Zowel van boven naar beneden als van links naar rechts zijn er rijen/kolommen die verschillende facetten van de mens of ons leven behelzen. Ingewikkeld? Ja, zeker, maar ook o zo mooi.
En andere meesters in het vak, zoals Sankaran, zijn in de ziel gedoken van het middel (en dus de persoon die bij het middel past en v.v.), waardoor nog veel beter te begrijpen is waarom mensen reageren zoals ze reageren en waarom ze de klachten krijgen die ze krijgen. Sankaran heeft ook een hele classificatie gemaakt van wat iemand in de diepe kern voelt over z'n leven, over z'n ziek zijn. Er zijn collega's die vooral daar mee werken.

En dus moet je als homeopaat niet alleen honderden middelen kennen en herkennen op hun belangrijkste kenmerken, als je het echt goed wil doen, moet je ook de kennis die een Scholten en Sankaran onderwijzen tot je nemen. Ik heb - toen ik nog praktiseerde - vaak verzucht dat ik al die kennis er nooit in zou krijgen. Dat ik dat nooit voor mezelf overzichtelijk zou kunnen krijgen. Maar hoe mooi is het dat al die kennis er is. Dat al die honderden boeken er zijn, dat alle middelen die er zijn uitvoerig zijn 'beproofd' en dat er van al die middelen goede beschrijvingen zijn. En al die middelen zonder echte bijwerkingen als ze gegeven worden.
Van een groot deel van die middelen worden al meer dan tweehonderd jaar de gegevens bijgehouden en aangevuld, maar bovenal bewezen, keer op keer. En gelukkig maken de computers het nu veel gemakkelijker om bij al die gegevens en vergelijkingen te komen dan toen ik met homeopathie begon - toen was dat allemaal er nog niet.

Er is me de afgelopen jaren vaak iets gevraagd over homeopathie, ook door mijn naaste omgeving. En ik heb me steeds een beetje gereserveerd opgesteld, omdat ik niet alleen op mijn gevoel wilde adviseren (ik wilde het altijd zo zeker mogelijk weten, dat was een extra ballast voor me realiseer ik me, maar zo zit ik nu eenmaal in ellkaar), en ik was niet in staat de verschillende middelen zo goed met elkaar te vergelijken als ik destijds wel kon. Niet vanwege gebrek aan kennis, maar vanwege het feit dat mijn hersenen niet mee leken te werken. En gaandeweg ook omdat ik parate kennis ging missen, de ervaring zeg maar. Ik kon er voorheen veel beter inkruipen, in het middel, in de persoon.
En het klinkt misschien raar, maar wat ik nu allemaal lees is tegelijkertijd voor het grootste deel bekende stof (het zat nog wel ergens in mijn hoofd, maar ik kon er niet bij), maar bovenal een openbaring. Een openbaring, omdat het me weer duidelijk maakt waarom ik zo enthousiast was over mijn vak. Ik werkte breder dan alleen homeopathie, maar dit was waarom ik over het stuk homeopathie zo enthousiast was.

Het is zo gaaf om 2 middelen met elkaar te vergelijken die heel veel gemeenschappelijks hebben, maar op één deeltje van elkaar verschillen. En dan ben je al uit gekomen op 2 middelen, want aanvankelijk zijn er heel veel meer. Maar juist die laatste weging/vergelijking moet je bij het juiste middel brengen. Het is zo gaaf om de 'ziel' van het middel of de persoon te zien en daarop voor te schrijven...., om het middel bij de persoon te herkennen.
Het is puzzelen, maar dan van het zeer serieuze soort, de lastiger cryptogrammen of sudoku's, de 5-of meer punten puzzels. Het heeft qua naspeuren van informatie misschien zelfs wel iets weg van advocatuur: heel veel studeerwerk, leeswerk, gepuzzel en ervaring zijn vereist om je werk goed te kunnen doen. En uiteindelijk levert dat geweldige resultaten op, zeker als je in de kern van het middel/de persoon zit. Af en toe is het heel erg zoeken, of zijn er meerdere middelen nodig om helemaal in de kern te komen (vaak door wat mensen hebben meegemaakt). Maar als dat zo is, is er geen andere methode die ook zo diep had kunnen raken, zo vanuit de kern kon helen.
Los daarvan is het geen symptomen bestrijden, waar het grootste deel van de reguliere geneeskunde mee bezig is, maar genezen. Genezen vanuit de kern, vanuit de ziel.

Fantastisch deze openbaring, dit weer kunnen bevatten en ervaren. Het maakt me een nog gelukkiger mens. Een dankbaar mens vooral.

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

bijapis

Van materie naar energie

In de vorige aflevering van de blog beschreef ik het principe van het potentiëren al.
Ik noemde toen ook o.a. arsenicum en belladonna mooie voorbeelden van hoe je kunt zien hoe een middel wat we kennen als materie, als ziekmaker, in de andere – energie – vorm juist het therapeutische middel kan zijn.

Vanuit de medische ervaring kennen we arsenicum als vergif, o.a. als rattengif. Verschijnselen zijn o.a. dat we doodziek worden, van boven en onder leeglopen, letterlijk doodmoe zijn, lijkbleek, het erg koud hebben, bewusteloos neigen te raken, erg angstig worden, klam zweet hebben, veel pijnen hebben.
Homeopathisch werkt het fantastisch (als alles klopt) bij diarree t.g.v. veranderd drinken of eten (reizigersdiarree bijvoorbeeld), bij heftige angsten, bij neurogene pijnen, bij acute heftige klachten………..

Bij het testen van het homeopathisch middel destijds (ik schat zo’n 200 jaar geleden al), bleek dat in een heel lage potentie Arsenicum als stof nog actief was en klachten verergerden, terwijl naarmate de potentie hoger was de klachten niet meer verergerden, maar gingen verdwijnen. De lage potentie was nog ‘giftig’, de hoge potentie werkte als tegengif, als therapie.

Belladonna was een van de eerste stoffen waardoor Hahnemann – de grondlegger van de homeopathie – ging inzien wat homeopathie deed en hoe het moest werken.  

Belladonna, de Wolfskers, veroorzaakt – en Hahnemann was daar getuige van omdat een kind de besjes had geplukt en genuttigd – vergiftigingsverschijnselen in de vorm van o.a. enorme roodheid van het gezicht, hoge koorts, soms zelfs blaasjes, een snelle hartslag, zweten, ijlen, uitstralende warmte als een kacheltje.
Toen hij ook een dame zag met diezelfde verschijnselen zonder dat ze Belladonna had gegeten, namelijk doodziek, hoge koorts, uitstralende warmte, snelle hartslag, wat ijlen, zweten, roodheid, e.d., besloot hij de Belladonna te potentiëren en te geven. Binnen korte tijd normaliseerden haar klachten zich.

Het lijkt misschien gek dat klachten zo snel kunnen veranderen, maar als ik denk aan het kind wat ik in de huisartsenpraktijk zag met een gillende oorpijn (het kind gilde, het oor deed pijn) en hoge koorts, kan ik het alleen maar beamen. Het trommelvlies was vuurrood, het kind hat terecht veel pijn. Ik kon fikse pijnstilling geven, maar koos ervoor om toch eerst Belladonna te geven, in een D1000 potentie, dus 1000 nullen achter de komma. Ik gaf het, en besloot even af te wachten, in de spreekkamer. Binnen een minuut was het kind stil, binnen 4 minuten leek de koorts weg te zijn. Toen ik in het oor keek, was er niets bijzonders meer te zien. Geen roodheid meer, geen teken van ontsteking. En inderdaad, de koorts was ook weg.

Juist de hoge potenties op het juiste moment en om de juiste reden gegeven, doen de grootste wonderen. Zoals ook Arnica dat vele malen bewezen heeft. Arnica is niet een meisje, maar een homeopathisch middel wat in het Nederlands het valkruid heet. Nog onlangs gaf ik een oude dame (84) 1 korrel D1000 omdat ze op het hoofd was gevallen, met een reuzegroot ei op het hoofd als gevolg. Van de dienstdoende arts kreeg ze (de omgeving) een wekadvies. Maar ’s ochtend vroeg de volgende ploeg zich af waarom dat was; er was niets (meer) te zien! Er was niets aan de hand met mevrouw…….
Overigens gaf ik haar ook Hypericum D1000, om eventuele neurologische schade (als bijvoorbeeld duizeligheid) te beperken. Twee korreltjes dus.
In de huisartsenpraktijk had ik ervaren dat deze combinatie van Arnica en Hypericum eigenlijk altijd problemen voorkwam. Geen hersenschudding, en geen langdurige duizeligheid bij de mensen die ik het gaf. Wel vaak bij de mensen die het niet kregen, omdat ik er niet was op dat moment.

Overigens is alle kennis over alle homeopathische middelen een optelsom van ervaringen met de materie (de nare verschijnselen, het ‘gif’), vrijwillige testen (waarbij proefpersonen een homeopathische potentie krijgen en noteren wat ze ervaren) en de ervaringen vanuit de praktijk bij het gebruik als therapie.

Homeopathische middelen zijn vaak heel wat nauwgezetter getest dan reguliere middelen. Bovendien zijn we bij homeopathische middelen niet alleen geïnteresseerd naar wat het lichamelijk doet, maar ook naar wat het doet met de stemming, met de energie, met de hele persoon in al z’n facetten. Vooral als het op de hele persoon werkt met een verbetering van de totale energie, beschouwen we dat als een goede werking.

Op het plaatje zien we de honingbij, de apis mellifica. Het homeopathisch bereidde middel werkt uitstekend tegen de gevolgen van een steek met dit beestje......

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

homeo

Klinisch, klassiek, complexen……verschillende vormen

Homeopathie is bij veel mensen bekend onder andere invalshoeken.
Velen kennen wel enkele middelen van Vogel of VSM. Velen hebben weleens Echinacea of Calendula of Arnica gebruikt. Of Nisyleen. Of Passiflora complex. Of SRL-gelei.

Eigenlijk gaat het dan vooral om klinische toepassingen en vaak ook nog over complexmiddelen. Klinische toepassingen in de zin van een middel gericht op een kwaal of klacht. Zoals Thuja bij wratten, of Belladonna bij koorts met ijlen. Of Echinacea voor verbetering van de weerstand of Calendula bij wondgenezing, of Nisyleen bij griep, of SRL bij spierpijn.

Complexmiddelen ontstaan wanneer verschillende middelen die alle zouden kunnen helpen bij een klacht – zoals bijvoorbeeld koorts of griep – bijeen worden gestopt. Een mooi complex zou bijvoorbeeld bij kleine kinderen zijn de combinatie van Aconitum, Belladonna, Ferrum Phosphoricum en Chamomilla. Aconitum en Belladonna  tegen koorts, de Chamomilla vanwege het gedrag (en de tandjes, de darmpjes) en de Ferrum Phosphoricum omdat het bij beginnende infecties vaak nuttig werkt.

We kennen ook nosoden en isopathie als stukje homeopathie. Nosoden zijn gemaakt van potentieel ziekmakende organismen (zoals ‘gewone’ middelen zijn gemaakt van potentieel ziekmakend materiaal – immers: we kunnen van alles ziek worden als we er te veel van binnenkrijgen). Dit kunnen heel krachtige middelen zijn, omdat mensen vaak lang last blijven houden van de verstoringen van ziekteverwekkers, soms generaties lang. Zoals bijvoorbeeld geslachtsziekte, of TBC, of kanker. Maar ook de vaccinaties. We zien dat mensen generaties lang TBC beelden/ verschijnselen met zich mee dragen (homeopathisch gezien), dat is wellicht ook zo tgv de vaccinaties. Mogelijk zadelen wij onze kinderen op met de gevolgen van onze vaccinaties. Lastig is wel dat op dit gebied de homeopathie ook last heeft van regelgeving. Want ook al zijn de homeopathische middelen zo 'verdund' dat er geen materie meer inzit (en tegenstanders juist daarom beweren dat het niet kan werken), de regelgeving staat de middelen niet toe omdat ze met ziektekiemen te maken hebben. Dus ook nosoden moeten speciaal worden gemaakt. Net als de isopathie overigens omdat het voor firma's niet te bekostigen is om dat soort middelen te registreren.
Ik gebruikte zo bijvoorbeeld de griepnosode om mensen van hun chronische klachten af te helpen na een griepvaccinatie. En ontstoorde kinderen van hun vaccins met bv de DKTP-nosodes. Of de energetische effecten van antibiotica (isopathie) bij kinderen die sindsdien steeds maar weer ziek waren.....

Isopathie wordt ook gebruikt om te ontstoren. Je kunt bijvoorbeeld ontstoren omdat mensen lang valium hebben gebruikt met homeopathisch gepotentieerd valium. Tinus Smits adviseerde dat toen hij nog leefde bij de behandeling gedragsproblemen (ADD, ADHD, autisme, e.d.) bij kinderen: ontstoren van alle vaccinaties en alle reguliere middelen – het deed wonderen. Het wordt nog steeds toegepast in de CEASE-therapie. Een therapie die fantastische dingen laat zien, maar tegelijkertijd telkens opnieuw - net als homeopathie - wordt aangevallen door kortzichtige figuren of organisaties (of gewoon mensen met andere verborgen belangen).

Tinus ontwikkelde ook de Inspiring Homeopathy, waarbij hij uitging van een beperkt aantal middelen om te geven op het hele beeld van de persoon. Min of meer ‘klassiek’. Die 'beperking' aan middelen had te maken met zijn visie en ervaring, en de tijd waarin we leven. De laatste jaren werkte ik ermee (door mijn eigen beperkingen ook), en zag mooie resultaten.

De klassieke homeopathie werkt met dat middel wat bij alles in de persoon past. Het dekt de klachten, maar vooral ook hoe de persoon in elkaar zit. Ik noemde al wat geneesmiddelbeelden in deze blog, dat zijn er voorbeelden van.
Het gaat niet alleen om welke pijn en waar, maar ook om wanneer die pijn er is (‘s nachts, om 5 uur, na het opstaan, etc.), hoe de aard is (stekend, knijpend, branden, etc.), wanneer het begonnen is (na verstappen, na verdriet, na boosheid, na kouvatten, etc.), hoe het verlicht wordt (met warmte, kou, wrijven, duwen, op de rechter zijde, etc.), en dergelijke. We willen er alles van weten.
Daarnaast willen we alles van de persoon weten. Hoe is de aard, hoe zit de persoon in elkaar, hoe gaat de persoon met emoties om, met verdriet, met boosheid, met angst. Is het een open of gesloten iemand. Houdt hij/zij van gezelschap of juist niet. Is het een harde werker, of een luilak. Is het iemand die makkelijk meegaat met de mening van een ander, of een standvastig iemand. Is het een leider of een volger. Is de persoon angstig, of juist niet. Slank of gezet. Warmelijk of kouwelijk. Etc. etc.

Al die gegevens worden vergeleken met de honderden tot duizenden homeopathische middelen en het meest passende wordt gegeven. Daarbij kunnen of moeten we ook nog kiezen of we een middel geven wat uit het plantenrijk komt, uit het dierenrijk of van materie.
Gelukkig kent de homeopathie tegenwoordig wat hulpmiddelen, zodat het ietsje gemakkelijker wordt om die keuze te maken. Toen ik begon waren er alleen dikke boeken waaruit ik al die gegevens moest halen en moest vergelijken. Tegenwoordig zijn er computers die meedenken, meetellen, en een stuk werk uit handen nemen.

Maar dan nog blijft homeopathie ingewikkeld. Vele middelen, en vele afwegingen. Is het bijvoorbeeld belangrijker dat iemand wat angstig is, of stapelgek is op eieren als je tussen die twee moet kiezen omdat de rest allemaal klopt? Bij elke eigenschap of elk gegeven moet je afwegen hoe belangrijk het is in je keuze. En als je het middel gekozen hebt, moet je nog de keuze afwegen van de sterkte, de potentie - laag of hoog - en de frequentie van inname.
Homeopathie is vele malen mooier en diepzinniger dan de reguliere geneeskunde, en het is jammer dat vele reguliere artsen er zo denigrerend over doen. Temeer daar het zoveel dieper en veel meer therapeutisch kan werken dan de reguliere geneeskunde.
Sterker nog: Het werkt veel dieper en helender als je het goede middel hebt. En dat op alle niveaus: energie, mentaal, emotioneel en lichamelijk.
Want we behandelen immers de totale persoon en niet alleen maar een stukje!

Maar dat zal wel de eeuwige discussie blijven. Behandelen we de ziekte of de symptomen? Behandelen we de fout in de auto of de waarschuwingslampjes……..

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Potenties en potentiëring

De kracht van homeopathische middelen zit in het potentiëren. Potentiëren is het proces van verdunnen en tegelijkertijd krachtig schudden.
Het speciale in dit geval is, dat juist dat potentiëren een niet helemaal begrepen iets is. Zeker niet voor mensen die in alleen materie denken.

Eerst even over het potentiëren. Dat kan in verschillende verdunningen, zoals telkens 1:10 of telkens 1:100 of zelfs stappen van 1:50.000.  Neem als voorbeeld de stappen van 1:10. De eerste potentiëring heet dan D1 (D=decimaal): er wordt 1 op 10 verdund, en stevig geschud. Dat schudden moet voldoen aan duidelijk omschreven kenmerken. De volgende stap wordt D2 (weer 1:10 verdund en geschud), dan volgen D3, D4, etc tot wel D1000 en D10.000.
Op het plaatje wordt gepotentieerd in stappen van 1:00 (C is van 100), dus 1C of C1, 2C of C2, etc.
Om je een idee te geven, een D3 is dus een duizendste verdunning van de oorspronkelijke stof. Een D6 is al een miljoenste verdunning (0,000001). En een D1000 heeft dus 1000 nullen achter de komma.

De ervaring van de geroutineerde homeopaat is, dat juist de hogere potenties de krachtigste uitwerking hebben. Als ze tenminste op dat moment aangewezen zijn en goed gekozen zijn.
De wetenschap begrijpt hier niets van, omdat die alleen in materie denkt. En boven het getal van Avogadro zit er geen materie meer in. Wat werkzaam is, is dan ook niet de materie, maar de energie die wordt gecreëerd in het proces van potentiëring. En hoe vaker geschud en verdund, hoe krachtiger kennelijk die energie is.

De allereerste oplossing (als het een oplossing is en geen vaste stof – bijvoorbeeld een plantentinctuur) noemen we de oertinctuur. Bij sommige middelen is die bekender en wordt die vaker gebruikt dan de gepotentieerde vorm, zoals bijvoorbeeld bij echinacea (Echinaforce), of valeriaan, of passiflora.
Die oertincturen werken eigenlijk bij iedereen wel, bij de een beter dan bij de ander, maar bij iedereen komt het werkzame bestanddeel wel binnen. In dit geval is het dus de materie, en niet zozeer de energie!
Zo zullen lage potenties ook bij meer mensen iets doen dan de hogere, omdat het meer precisiewerk wordt naarmate de potenties hoger worden. Anderzijds zullen de hogere dus – mits goed gekozen – veel krachtiger werken.

Als voorbeeld kan een verdrietige traumatische ervaring die al jarenlang klachten veroorzaakt met één gift van Ignatia D1000 worden verholpen als dat het juiste middel bij de persoon en die situatie is.
Of kan een al jarenlang aanwezige ischias of zenuwpijn in een been met één gift van Causticum worden verholpen als dat het juiste middel bij de juiste persoon is.

Elke persoon en elke situatie is weer anders, en elke homeopaat heeft eigen ervaringen en deels eigen keuzes waar het betreft de keuze van potentie en frequentie. Het is maatwerk, waarbij heel veel kennis en ervaring komen kijken.

En in feite zijn de middelen gebaseerd op het principe dat ze de ziekte kunnen genezen die ze ook zouden kunnen veroorzaken. Er zijn duizenden boekwerken met ervaringen en data over de verschillende homeopathische middelen en/of de oorspronkelijke middelen. En sinds jaar en dag worden ook gegevens vanuit de praktijk verzameld om er telkens nog meer van te leren.

Een mooi voorbeeld van zo'n homepathisch middel wat we zowel uit de homeopathie als de gewone geneeskunde kennen is Arsenicum, maar ook Belladonna.
Ik zal daar de volgende keer op doorgaan

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

sil

Mijn eerste kennismaking met silicea in de huisartsenpraktijk (1982) was bij een vrouw van middelbare leeftijd, die het kreeg in de vorm van een complexmiddel. Een middel met als hoofdmiddel silicea. Ze had dat ooit voorgeschreven gekregen van een homeopathisch arts, en – ik weet niet meer of ze verhuisd was of dat ze al in de praktijk zat – dat werd nu door de huisarts voorgeschreven. Hoewel mijn voorganger niets van dat alles moest hebben, had hij dat toch steeds gedaan. Zo dwingend bleek deze vrouw te zijn.

Ze kreeg dat omdat ze hernia klachten had, en omdat silicea het steunweefsel, het bindweefsel, kan versterken. Ik wist dat toen niet, en ik begreep toen ook niet waarom ze het kreeg.
Maar in de stam en stengels van planten zit veel silicea, vooral in grassen, varens, palmen en bamboe, om er een paar te noemen. Buigzaam en elastisch. 50% van de aardkorst, de ‘huid’ van onze aarde, bestaat uit kiezelzuurverbindingen. Bij ons vind je het ook veel terug in de huid, de nagels, de haren, de kapsels om gewrichten en de kapsels om organen. Belangrijk voor steun, buigzaamheid en weerstand.

De genoemde vrouw was ervan overtuigd dat zij haar klachten de baas kon door dit complexje. Hoewel ik het niet snapte, wie was ik om haar tegen te spreken?

Typerend voor het type wat silicea behoeft is vaak dat ze tenger zijn, en kouwelijk. Een beetje mager. Het haar is verfijnd en lichtkleurig, zandkleurig soms. Vaak zijn het concentratievermogen en geheugen niet zo goed. Mentale inspanning kan leiden tot uitputting. De stabiliteit is niet groot en het zelfvertrouwen klein. Het gedag is daardoor vaak timide. Ze zijn precies en nauwgezet. En ze kunnen behoorlijk koppig en volhardend zijn, dwingend. Troost wordt niet geaccepteerd, in elk geval niet als het te openlijk wordt gegeven. Het kouwelijke brengt dikke truien en wollen mutsen met zich mee.
In duidelijke situaties is de huid slecht genezend en zijn er vaak ontstekingen, abcessen of steenpuisten. Lymfeklieren zijn vaak opgezet en ze zweten veel.

Ik heb het vaak gegeven, maar vaker op het totaal aan klachten waarbij het mentale beeld redelijk overeen kwam dan dat ik het direct op het type wist te geven. En vooral bij kinderen. Maar ja, die zijn ook in de groei en hebben voor de groei van de bindweefsels kiezelzuur nodig, dus misschien is dat logisch.

Toch schiet me als eerste een volwassen persoon te binnen. Een tengere man, licht haar, verfijnd uiterlijk. Een beetje als een dood vogeltje voor me. Weinig zelfvertrouwen en eigenwaarde, vaak ziek, kouwelijk. Heel snel moe, vooral bij mentale inspanning, hoewel ook lichamelijke inspanning niet echt zijn ding (meer) was. Hij vertelde wel heel precies en geordend te zijn.

Tijdens het consult moest ik al aan silicea denken. Dat had ik wel vaker, dat ik aan een middel dacht tijdens het consult. Maar ik nam daarna altijd de casus mee en bekeek die een paar dagen later uitvoeriger en ging dan met behulp van een computerprogramma kijken welk middel het meest in aanmerking kwam. Vaak gaf ik dan toch een ander middel (wat overigens vaak niet juist was – dan kwam ik toch uit bij het middel waaraan ik tijdens het consult had gedacht. Maar de perfectionist in mij geloofde minder in dat gevoel dan in de meer rationele uitwerking).
In dit geval gaf ik wel silicea. En ik gaf het in hoge potentie, omdat ik er zo zeker van was, wat ik een beetje eng vond, omdat er nog wel eens een stevig reactie werd beschreven.

Bij terugkomst bleek de persoon ook 2 dagen flinke hoofdpijn te hebben gehad.
(dat zie je wel vaker na een homeopathisch middel, zelden zo lang overigens, en heeft waarschijnlijk te maken met correcties in het lichaam en ontgifting – afval-stoffen in het bloed kunnen hoofdpijn geven. Denk maar aan een kater, of als je niet zo verstandig gegeten hebt, of te weinig gedronken).
Maar hij voelde zich al een stuk beter. Had het minder koud (terwijl het weer niet anders was), en was minder moe.

Ik besloot af te wachten en niet te herhalen, ook al niet door die hoofdpijn de eerste keer. Het volgende consult zat er een andere man voor me. Helder uit de ogen kijkend, niet meer het dode vogeltje, maar geheel aanwezig. Hij voelde zich krachtig, als herboren. Hij kon er niet bij dat dit allemaal kon door dat ene korreltje. Ik ook niet. Maar het was een feit.
Hij was niet meer ziek, had het niet meer te koud, was oké. Hij vertelde dat hij nu door collega’s bij dingen werd betrokken en dat er om zijn mening werd gevraagd. Dat kende hij niet, dat deden ze tevoren niet.

Maar ik vond het niet zo gek. Een ziek, zwak vogeltje laat je met rust.

[Ook hier geldt dat je dit nooit zelf moet gaan behandelen, ook al lijken veel dingen op mijn verhaal of verhalen. Als je een homeopathische behandeling wenst, laat je dan behandelen door iemand die ervoor opgeleid is!]

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn