emo3

Ondermijnende emoties (NEI)

Hij (Peter) was de bedrijfsleider van een redelijk groot bedrijf, zo’n 40 werknemers. En dagelijks had hij te maken met een van de mensen van de personeelsafdeling, Flip.
Flip was een sympathieke vent, niet te serieus, maar wel heel goed in zijn werk. Niets op aan te merken dus.

En toch, Peter kreeg al de kriebels en er borrelde boosheid op als hij zijn stem hoorde, of zijn typische loopje herkende. Hij had de neiging om kwaad op hem te reageren, om op alle slakken zout te leggen, om ruzie te maken om niets. Zodra Flip in de buurt van Peter kwam, ontstond er een gespannen sfeer.
Nu was Peter iemand die helemaal niet snel boos was en behoorlijk open stond voor anderen en andere meningen. Daar had hij ook zijn succes aan te danken. Dit was dus vreemd. Dat vond Peter ook.

Zodra hij het met een vriend over NEI kreeg, waarbij die vriend hem vertelde dat je met NEI via het onderbewuste vragen kon stellen aan de persoon over een bepaald onderwerp of een bepaalde situatie waarbij emoties speelden, was hij dan ook geïnteresseerd.
Hij ging naar iemand die met NEI werkte en kaartte zijn dilemma aan.
Via een ingang (denken aan Flip, of iets als ‘ik ben OK met Flip’) kwamen ze erachter dat er boosheid in het spel was en terugvragend naar de allereerste keer dat een soortgelijk incident (beeld + emotie) had plaatsgevonden, kwamen ze uit in de vroege puberteit. Ook daar was de emotie enorme boosheid geweest, van Peter, op iemand anders. Omdat ze nieuwsgierig waren, bleven ze verder uitvragen (wat op zich meestal niet nodig is om het te behandelen), en bleek het te maken te hebben met iemand die zijn vriend was geweest en hem had beduveld. De verwantschap tussen die vriend en Flip zat hem in een stem die er wat op leek en de manier van lopen die als twee druppels water leek. Het duurde even voordat ze dat hadden uitgezocht, maar het verklaarde ook veel.
Peter realiseerde zich dat ook toen het werd gevonden. ‘Verrek, ja, dat klopt!’.

 Hoe dan ook, deze eerste oude gebeurtenis met emotie(s) werd geïntegreerd zoals dat heet, werd met een techniek verwerkt, waardoor dat oude litteken niet meer kon worden geprikkeld. En de volgende dag op kantoor was er dan ook geen enkele reactie op de stem of de aanwezigheid van Flip. Als die verwarring en boosheid, al die spanning was compleet verdwenen, afwezig. Peter kon Flip ervaren als wie hij was: Flip, sympathiek en efficiënt, iemand waar je wat aan had.
Peter vertelde het verhaal aan Flip, hij vond dat Flip daar recht op had, ook al had hij er misschien niet zoveel van gemerkt. ‘Oh”, zei Flip, ‘nu begrijp ik het gereserveerde gevoel wat ik steeds had; alsof je aardig tegen me deed maar me niet mocht’.
Peter en Flip groeiden in enkele maanden uit tot grote vrienden.

 Ik heb dit verhaal een beetje aangepast, maar in grote lijnen is het authentiek.

Ik zei in het verleden weleens dat we als marionetten aan de touwtjes van ons verleden hangen, dat we doen wat we doen door wat we in het verleden hebben gedaan of hebben ervaren.
En zo is het ook. Veel van wat we nu doen, wordt bepaald door onverwerkt emoties uit het verleden. En hoe wankeler (hoe instabieler) we worden, hoe meer die oude ‘littekens’ bepalen hoe we reageren. Tot we in een soort van vicieuze cirkel zitten en er niet meer uitkomen. We neigen anderen de schuld te geven van onze emoties of van het feit dat we er ziek van worden, letterlijk ziek (hartinfarct, beroerte, maagzweer, of erger), maar dat is niet juist.

Het zijn ónze emoties, het is ónze rugzak die maakt dat we reageren zoals we reageren. Het zou goed zijn als we doorhadden, dat als we te stevig reageren, dat er dan iets niet klopt.
Zo kunnen we ons afwenden van mensen waar we zo op reageren, terwijl de werkelijke oorzaak soms tientallen jaren terug ligt en niets met deze mensen te maken heeft.
Vergeet ook niet dat we naarmate we ouder worden steeds meer van dat soort potentiële bommetjes hebben, die op elk onverwacht moment door een gebeurtenis kunnen worden geprikkeld en tot ontploffing worden gebracht.

Boem.

 We reageren vervolgens overdreven emotioneel en te sterk, waardoor de ander ook weer reageert met al dan niet verborgen ‘littekens’. Doordat de ander ook reageert, voelen we ons gesterkt in onze reactie en wordt het lastig toe te geven dat het niet zo bedoeld was. En in plaats van dichter bij elkaar te komen, verwijderen we van elkaar, omdat we teveel bezig zijn met onze eigen emoties en het vergoelijken ervan. En het de ander kwalijk nemen van de emoties die die persoon uitte.
We denken zelden van ‘ik reageerde wel erg primitief of ongecontroleerd, maak ik nu niet dingen kapot die ik liever niet kapot maak?’.
Nee, we zijn misschien wel boos op onze reactie, maar zullen dat niet toegeven naar de andere kant. En de andere kant is ook boos op onze reactie (en terecht), maar kan daar niets mee zolang wijzelf niet de hand in eigen boezem stoppen.

 Zo ingewikkeld ligt het met relaties en emoties. Wat dat betreft zijn zowel NEI als EFT heel waardevolle methodes om een en ander in banen te leiden en verwarring om te zetten in duidelijkheid.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn