Blog Integrale Geneeskunde

integraal

Deze Blog gaat over geneeskunde.
En dan vooral de integrale geneeskunde. Iemand die integrale geneeskunde bedrijft, kijkt naar alles wat met de ziekte te maken kan hebben en alles wat een oplossing zou kunnen bieden.
Nu is dat in de volle breedte vrijwel onmogelijk, maar iemand die integrale geneeskunde toepast, probeert dat in elk geval zo breed mogelijk te doen.
Eigenlijk zou iedere arts op die manier moeten werken, maar tijdens de opleiding tot arts wordt elke arts min of meer gehersenspoeld om vooral de regels van de reguliere geneeskunde te volgen.
Sterker nog, de absoluut niet integraal werkende reguliere geneeskunde is bij wet de enige echte geneeskunde.

Maar er is dus veel meer dan dat. En soms veel beter en logischer. Veel meer volgens de wetten van de natuur waar wij allemaal deel van uit maken en allemaal van afhankelijk zijn.

Deze blog gaat daar over.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

symptomen

Symptomen (2): zwakte of kracht?

 

Juist door de opkomst van steeds meer medicamenten is die aandacht voor wat symptomen betekenen helaas afgenomen.

Vroeger kreeg je met een maagzweer een witbrooddieet en moest je 6 weken rusten – thuisblijven – soms zelfs in bed blijven. In die 6 weken kon de maagzweer genezen en – nog veel belangrijker – kon je nadenken over waarom je die maagzweer had, en wat je anders zou kunnen doen als je weer beter was. Bij velen resulteerde dat in een verandering van levenshouding, van eetgedrag, van drinkgedrag of een andere correctie. Bij een enkeling kwam de ellende weer terug, en sommigen moesten een ingewikkelde operatie ondergaan om bepaalde zenuwbaantjes rond de maag door te snijden. (Beter was er niet).
Toen kwamen de maagzuurremmers, en van de ene op de andere dag hoefde men niet meer thuis te blijven en kon men met een maagzweer gewoon doorwerken. Op zich mooi – als je alleen naar de lokale klacht kijkt. En naar de werkgevers die er blij mee waren.

Maar, wat nu ontbrak was de tijd om na te denken over waarom je een maagzweer had. Bovendien werd je aanvankelijk beloond door ‘je beter te gaan gedragen’, nu werd je ook beloond als je niets deed. De pijn ging weg.
Elk inzicht in het eigen functioneren was daarmee teniet gedaan. En mensen gingen ook al snel door met roken, koffie, alcohol, vet eten en al die dingen die voor de maag niet goed waren.
En omdat de medicamenten vooral de aanmaak van maagzuur remden, en steeds sterker werden, was de kans dat je van de pillen afraakte heel klein. Immers, zodra je stopt of mindert, maakt je maag een veelvoud aan maagzuur aan van wat je met de pillen deed en dus gewend was, en krijg je dus weer klachten…..
Ze werd een maagzweer van iets wat je eenmalig had en waar je van leerde tot een chronische levenslange aandoening waar je je leven lang pillen voor slikt, en niets van leert.

En de maagzweer is niet de enige ‘kwaal’ waar dat voor geldt. De farmaceutische industrie is er via de artsen in geslaagd vele voorheen tijdelijke aandoeningen tot levenslange te maken waarvoor mensen levenslang pillen slikken.

De symptomen zijn de kracht, laten zien dat er iets mis is. Maar wat de medici ermee doen is een ander punt.

Iets soortgelijks geldt voor het cholesterol. Cholesterol is o.a. een bouwsteen voor hormonen. O.a. het stresshormoon. Op het moment dat we in een situatie van stress belanden, gaan we meer cholesterol aanmaken, omdat het lichaam ons wil beschermen tegen de gevolgen van die stress. Dat is geen fout, dat is een normale natuurlijke lichamelijke reactie. Ook produceren we meer adrenaline, wat ook als bouwsteen cholesterol heeft. Ook de geslachtshormonen hebben cholesterol als bouwsteen.
Toch wordt een verhoging van cholesterol in de reguliere geneeskunde niet gezien als een symptoom, maar eerder als een ‘ziekte’. Er wordt niets met de stress gedaan, er wordt iets gegeven om het cholesterol te verlagen. Daarmee zou de kans op hart- en vaatziekten ook worden verlaagd.
Een verhoogd cholesterol is – weer door de invloed van de industrie en de miljarden die ze erin hebben gepompt om artsen te ‘vormen’ - geworden tot een kwaal in plaats van een symptoom, zoals ook een maagzweer z’n symptoomwaarde is ontnomen en nu een levenslange aandoening is geworden.

En zijn er door al die cholesterolverlagers – met hun bijwerkingen – nu veel minder hart- en vaatziekten en doden daarvan? Ik betwijfel het. In 2013 en 2014 stierven er nog steeds rond de 39.000 mensen per jaar aan. Dat is wel veel minder dan pakweg 40 jaar geleden, maar het aantal rokers is sterk verminderd, het aantal transvetten is sterk verlaagd in de voeding en de leefstijl is gemiddeld een stuk gezonder geworden. Dat is waarschijnlijk de echte reden van de daling.

Maar er zit nog veel meer kracht in symptomen…..

Wordt vervolgd………

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

symptomen

Symptomen (1): Zwakte of Kracht?

In de wandelgangen en de reguliere geneeskunde zijn symptomen steeds meer gelijk geworden met ‘ziekteverschijnselen’. Maar is dat wel terecht?

Elders op deze site schrijf ik over koorts en griep, en ga ik daar ook verder op in. Daarbij zie we dat symptomen juist hulpbronnen zijn, onze eigen hulpbronnen om te herstellen. (in deel 3 kom ik daar weer op terug)

Veel mensen, en veel dokters, zien een ‘klacht’ als iets wat zo snel mogelijk bestreden moet worden, en meestal met een medicament.

Ik moet daarbij ineens denken aan een patiënte die bij me kwam in de homeopathiepraktijk. Omdat haar huisarts – ze kwam van ver buiten Heemskerk – haar klachten niet serieus nam, had ze gewacht tot haar huisarts met vakantie was en was naar een waarnemer gegaan en had al haar klachten op een rijtje gezet op papier. Ze dacht dat ze daar die waarnemer plezier mee deed. Immers: overzichtelijk, alle klachten bijeen. De man werd echter woedend, hoe ze het lef had met zoveel klachten te komen!
Aangezien ik wel al die klachten wilde weten, omdat dat voor een goede homeopathische behandeling noodzaak is, zag ik al snel het geheel en de ernstige aandoening die er achter lag. Ik wilde daar nu mijn handen niet aan branden, ze had andere hulp nodig. Ik schreef een briefje en stuurde haar terug naar die huisarts……

Door losse ‘klachten’ aan te vallen, missen we soms het geheel van de symptomen. En juist dat geheel maakt veel duidelijk. Dat is de kracht van symptomen. Toen ik net de huisartsenpraktijk had overgenomen ontdekte ik dat een patiënte een niet meer functionerende schildklier had, door iedereen gemist, omdat ik alle symptomen bij elkaar optelde. Omdat ze geleidelijk waren ontstaan, hadden anderen het gemist, terwijl ik ze nu allemaal tegelijk zag; voor mij was deze dame ‘nieuw’. Voor mij was de diagnose door alle symptomen eenvoudig. Voor anderen waren het losse symptomen geweest en dus onduidelijk.

De kracht van de symptomen bij elkaar is dus groot. Alleen koorts zegt niets, maar met keelpijn en een opgezette hals, zou het wel eens tonsillitis (ontstoken keelamandelen) kunnen zijn. Alleen spierpijn zegt niet zoveel, maar in combinatie met snel optredende hoge koorts, hoesten, lamlendigheid, hoofdpijn en keelpijn zou het wel eens griep kunnen zijn. En al die verschijnselen zonder koorts zijn geen griep, maar eerder verkoudheid.

Ik kan zo nog heel lang doorgaan. Eigenlijk is elk ziektebeeld in de geneeskunde gebaseerd op een aantal symptomen die er moeten zijn en andere die er kunnen zijn. Bij griep is acuut ontstaan bijvoorbeeld een symptoom wat er moet zijn. En koorts.
In de opleiding leren wij artsen die rijtjes met symptomen ook.

En zelfs dan nog is er een beperking, want een op zichzelf staande pijn in de knie wordt onderzocht en vervolgens als een knieklacht behandeld, terwijl elke holistische vorm van geneeskunde naar het geheel kijkt en die knie ziet als een symptoom van een andere verstoring. In al die gevallen wordt niet de knie, maar de persoon als geheel, met die andere verstoring behandeld.

Symptomen zijn geen klachten, het zijn aanwijzingen voor een verstoring, en zouden als zodanig moeten worden bekeken. Alle symptomen bij elkaar maken nog meer duidelijk over wat er mis zou kunnen zijn.
Symptomen moeten dan ook niet worden bestreden als lastige klacht, maar worden gezien als belangrijke aanwijzing wat er met het lichaam (of geest) aan de hand is.

Wordt vervolgd………..

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

emo's

 

 

Emoties of emotionele momenten als oorzaak van ziekte.

Steeds meer wordt duidelijk, en steeds meer therapieën gaan ervan uit, dat emoties ten grondslag liggen aan ziekte en afwijkingen.

Afhankelijk van de leer wordt dat op andere manieren beredeneerd of gezien.

In de homeopathie kijken we naar hoe de persoon in elkaar zit en wat er allemaal gebeurd is bij de persoon. Soms is er een middel wat direct met een emotionele gebeurtenis te maken heeft – zoals Ignatia bij liefdesverdriet (overigens ook niet standaard!) – en soms is het zo dat de manier waarop iemand met emotionele zaken omgaat het middel bepaalt. Maar eigenlijk zie je in heel veel gevallen dat er een disbalans is ontstaan na een heftige gebeurtenis.

Ik noemde net al Ignatia. Ik kan me een verhaal herinneren van iemand met een compleet versleten rug, die er hoegenaamd geen last van had. Maar na het overlijden van de partner was de pijn niet meer te harden. Toen ook werden pas röntgenfoto’s gemaakt die lieten zien dat alle wervels fors versleten waren en deze persoon al jaren hevige pijnen zou moeten hebben gehad. Niet dus.
Het was het overlijden van de partner wat de balans had verstoord. En het was Ignatia wat de balans weer zover kon terug herstellen dat de pijn draaglijk werd ook zonder medicatie.

In de therapieën die werken met en uitgaan van de aanwezigheid van meridianen zien we dat emoties en emotionele zaken leiden tot een verstoring van de energiestroom in de meridianen, wat we dan een blokkade noemen. Na een trauma (snijwond bijvoorbeeld door de meridiaan) kan dat leiden tot een volledige blokkade, maar meestal gaat het om een gedeeltelijke blokkade die leidt tot klachten in het corresponderende orgaan of organen die erna zitten in de energiekringloop.

(Overigens is ook een volledige blokkade niet volledig omdat we links en rechts over het lichaam meridianen hebben lopen. Gelukkig nemen die iets van elkaar over).

In de acupunctuur kunnen zo de punten van de blokkade worden behandeld. In de bio-resonantie wordt er minder direct gekeken naar of iets emotioneel veroorzaakt is, maar worden de verstorende energieën geneutraliseerd en daardoor het lichaam weer in balans gebracht.
In de therapie met BACH-remedies wordt er eveneens gekeken naar welke emoties of welke stemming er is en hoe dat met het juiste middel kan worden geneutraliseerd, weer in balans gebracht.

In de EFT of Tappen wordt er ook van uitgegaan dat elk probleem komt door een verstoring in/van de energiekringloop. Ergens in het circuit zit een storing waardoor klachten optreden. Omdat het soms lastig is om precies te weten waar, en er bovendien vaak mogelijk op meer plaatsen ‘storingen’ zijn, wordt er ‘getapt’ of geklopt op alle meridianen en wordt het gevoel zoveel mogelijk betrokken bij de behandeling omdat ook hier verondersteld wordt dat emoties vaak te maken hebben met de klachten. En de resultaten bevestigen het.

Hoewel homeopathie dus niet primair kijkt naar emoties, maar wel naar hoe de persoon emotioneel in elkaar zit, werd me, naarmate ik langer homeopathie deed, steeds duidelijker dat er achter de meeste klachten een emotionele oorzaak of component zat. Ik schat zeker zo’n 90% (mijn visie en ervaring) en misschien wel meer omdat ik de rest niet zag of niet begreep. Ik kan dat zeggen aan de hand van het genezende middel, het middel wat de klachten deed verdwijnen.

En als ik zie wat je met NEI en EFT kunt doen aan allerhande klachten domweg door het emotionele stuk te benaderen, dan is dat zeker een bevestiging van dat percentage.

En de reguliere geneeskunde? Die is daar veel minder mee bezig. Hoewel Hippocrates zich al verbaasde over het feit dat er dokters waren voor geestelijke ziekten en dokters voor lichamelijke ziekten, is dat nog steeds zo. Want pijn in je rug is toch niet iets emotioneels?

Hoewel je wel hoofdpijn kunt krijgen van dat onbegrip……

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

diag

 

 

 

Het mooie van Integrale Geneeskunde is, dat de artsen of therapeuten die het toepassen breed onderlegd zijn. Dat ze meer weten en vooral breder kunnen kijken. Ze kunnen daardoor na de diagnose afwegingen maken over hoe ze de klacht het beste kunnen gaan behandelen.

In de reguliere geneeskunde is dat traject precies de andere kant op gegaan. Steeds minder vrijheid in zelf keuzes maken. Als je een diagnose hebt, ligt er een vast plan om te behandelen. Niets afwegen, dat hebben anderen al voor je gedaan. Het is een soort van tunnel zonder andere mogelijkheden.

Ik heb al heel lang het gevoel dat de hele opbouw in de geneeskunde anders moet. We zijn (ook regulier, al is het bekrompen qua begrip) heel goed in staat om diagnoses te stellen. Dat moet vooral zo blijven. Al kun je je afvragen of je bij onbegrepen polsklachten duizenden euro's moet spenderen aan relatief onnodige dure onderzoekmethodes. En evenzo kun je je afvragen of je echt alles moet onderzoeken wat je niet begrijpt....

Maar het traject na de diagnose moet anders (en misschien ook wel breder, een energetische diagnose - maar dat is stof voor een andere keer). Er zou een soort van mediator tussen de diagnose en de behandeling moeten zitten. Iemand die alle mogelijkheden tot therapie kan overzien en die niet gehersenspoeld is door Big Farma, de farmaceutische industrie. Iemand die naar beste weten en met een brede kennis patiënten verdeelt over therapeutische mogelijkheden.

Nu wordt het grootste deel bepaald door de farmaceutische industrie met als hun dienstbodes de reguliere geneeskunde. Waarvan de laatste overigens vaak niet doorheeft dat ze dat is. Ze denken dat ze onafhankelijk en vrij hun beslissingen nemen. Dat maakt het nog enger.

Het doet me denken aan een onderzoek naar tennisellebogen, waarbij diverse behandelingen werden vergeleken. Allemaal dure en ingrijpende behandelingen. Toen een natuurgeneeskundige met goede en snelle resultaten vroeg of hij mee mocht doen, mocht dat niet. De sponsor (industrie) stond dat niet toe. En dat is hoe het werkt. Regulier en alternatief worden nooit vergeleken qua behandeling, omdat de geldschieters dat niet willen. Stel je immers voor dat alternatief beter zou uitpakken.....
En dus komt uit al die reguliere onderzoeken een behandeling die niets met alternatief te maken heeft. En dat is dan gelijk de enige optie.

Wat we dus nodig hebben is iemand die verdeelt, die in staat is objectief te kijken welke behandeling ('alternatief' of 'regulier') voor iemand met een bepaalde klacht of aandoening het meest geschikt is. Er zijn zoveel wegen die naar Rome leiden, zoveel manieren om een aandoening te benaderen.
Bovendien vind ik dat de intentie moet zijn om iemand te 'genezen', iemand zo ver te krijgen dat niet alleen de klachten weg zijn, maar iemand ook geen medicatie meer nodig heeft, en zich oké voelt.

Het zal wel een Utopie zijn, maar dat is de toekomst die ik zie in de geneeskunde, of meer: hoop.

Het lijkt me een fantastische ontwikkeling als het zover zou komen. Tot die tijd zal een patiënt die dat wil bereiken zich moeten richten tot iemand die integrale geneeskunde toepast. Domweg omdat die persoon meer wegen kent dan regulier, maar ook de reguliere. Die persoon kan afwegingen maken welke behandeling het meest gunstig is voor de patiënt.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn