Blog Integrale Geneeskunde

integraal

Deze Blog gaat over geneeskunde.
En dan vooral de integrale geneeskunde. Iemand die integrale geneeskunde bedrijft, kijkt naar alles wat met de ziekte te maken kan hebben en alles wat een oplossing zou kunnen bieden.
Nu is dat in de volle breedte vrijwel onmogelijk, maar iemand die integrale geneeskunde toepast, probeert dat in elk geval zo breed mogelijk te doen.
Eigenlijk zou iedere arts op die manier moeten werken, maar tijdens de opleiding tot arts wordt elke arts min of meer gehersenspoeld om vooral de regels van de reguliere geneeskunde te volgen.
Sterker nog, de absoluut niet integraal werkende reguliere geneeskunde is bij wet de enige echte geneeskunde.

Maar er is dus veel meer dan dat. En soms veel beter en logischer. Veel meer volgens de wetten van de natuur waar wij allemaal deel van uit maken en allemaal van afhankelijk zijn.

Deze blog gaat daar over.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

prikjeVaccinaties verplicht???  Deel 2

Maar bij ons tweede kind (nu 32) kozen we ervoor om in samenspraak met een kritische collega het vaccin te halveren. Na het vaccin, waarop hij niet echt ziek werd of zo, was hij anders van karakter en dat bleef, tot ik met het van het vaccin gemaakte homeopathische middel de vaccinatie ontstoorde. Ik kon het niet anders verklaren dan dat deze reactie veroorzaakt was door het vaccin. Hoezo geen bijwerkingen? We hadden een ander kind! En wat een geschenk dat ik dat kon ontstoren. Mijn vrouw had gelijk gehad, het was niet zo onschuldig als ik had beweerd……en serieus gedacht!
Ik besloot me vanaf dat moment meer te verdiepen in de beschikbare literatuur, boeken en rapporten. En daarna mijn mening nog eens opnieuw te vormen. Er was twijfel ontstaan. Ik geloofde niet langer in wat iedereen de waarheid vond.  

Later zag ik in de homeopathiepraktijk regelmatig kinderen waarvan ik alleen maar kon vermoeden (wetenschappelijk bewijzen is wat anders) dat ze door vaccins waren beïnvloed, omdat ik met de ontstoring van die vaccins de kinderen zag opknappen en soms zelfs ‘de oude’ worden (benaming door de ouders die vonden dat hun kind echt veranderd was sinds de vaccins). Dat zou heel onwaarschijnlijk zijn als het vaccin niet de oorzaak was. Dat gebeurde ook bij kinderen met gedragsproblemen als ADHD.

Ook zag ik iemand met behoorlijke klachten na een hepatitis B vaccin. Al maanden fikse klachten en toenemende vermoeidheid, niet in staat de taken te volbrengen, en het enige wat ik kon vinden was dat vaccin als mogelijke oorzaak. Dus dan maar ontstoren, en prompt was die persoon weer heel snel de oude. Geen keihard wetenschappelijk bewijs, maar leg mij maar uit hoe het anders te verklaren was. 

Nogmaals: het gaat me niet om voor of tegen vaccinaties te zijn, bovendien zijn de verschillende vaccinaties niet met elkaar te vergelijken, maar de eenzijdige en vooral deels onjuiste voorstelling van zaken die van overheidswege en vanaf de kant van de meeste artsen komt, stuit me tegen de borst. De eerste taak van ons artsen is mensen te beschermen en gezond te maken. Dat is iets anders dan het ontkennen van de werkelijkheid en het geloven in sprookjes

Dan is er nog de relatie of mogelijke relatie tussen BMR en autisme. Of die relatie er is of niet, laat ik even in het midden, het gaat mij om de manier waarop ermee wordt omgegaan.

De arts die destijds door zijn onderzoek – wat door anderen werd overgedaan met dezelfde bevindingen! – tot de conclusie kwam dat er mogelijk een relatie zou kunnen bestaan tussen de BMR en autisme op basis van wat hij had gevonden, en daarop voorstelde dat er meer onderzoek naar gedaan moest worden, werd het werk en het leven direct zeer moeilijk gemaakt. Hij had zijn uitspraken nog niet eens kunnen doen, en hij stond al op non-actief. 
Sterker nog, hij werd ontslagen en voor de tuchtraad gedaagd. En zijn bul werd hem ontnomen, want de onderzoeken zouden gemanipuleerd zijn. En natuurlijk werd dat allemaal breed uitgemeten in de media en de medische pers.

Wat niemand verder daarna hoorde omdat de media (en de medische pers!) dat niet wilde vermelden, is dat de man excuses heeft gekregen en weer arts mocht zijn omdat hij zijn onderzoeken wel degelijk goed had gedaan en terecht de conclusie had getrokken. Hij is in ere hersteld (althans ten dele, want hij bleef ontslagen, zijn wereld was verwoest en er blijft een verdachtmaking hangen omdat de media het eerherstel weigeren mee te nemen in hun verhalen) 

Dus elke keer als er gezegd wordt dat de arts die heeft onderzocht dat er een relatie was tussen de BMR en autisme uit zijn ambt is gezet omdat het niet waar was en hij gefraudeerd had, weet dan dat de bron die dat vertelt liegt. Dat zelfs de angst dat dit aan het daglicht zou komen zo groot was, dat die man gekleineerd en getreiterd is tot op het bot, en hem zijn bul ontnomen is. Gelukkig heeft het recht gezegevierd en is dat teruggedraaid, maar de leugen blijft gebruikt worden om zijn bevindingen te ontzenuwen.
En waarom zou men dat doen als het helemaal niet waar zou zijn? En hoe komt het dat media steeds hetzelfde zeggen en niet (willen) weten dat ze een onwaarheid verkondigen? 

Overigens kan het best zijn dat het niet (alleen) de BMR is, maar dat het de toegevoegde stoffen zijn, of de combinatie van vaccins, feit is dat vanaf de jaren negentig, toen er meer vaccins gegeven gingen worden, het aantal autisten explosief is toegenomen.

En dan: Er is een terugkerend patroon, wat bijna in scene lijkt te zijn gezet, van aandacht voor vaccins, met telkens weer de boodschap dat de dekkingsgraad niet te laag mag worden, en telkens weer het benadrukken van de boodschap dat we toch vooral ons kind moeten late vaccineren. En die aandacht is er dan gelijk van alle media: krant, radio en televisie. Bovendien bemoeit de politiek zich er dan ook vaak nog tegenaan. Het lijkt alsof er iemand aan de touwtjes trekt........

Wordt vervolgd………..

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

prikje

Vaccinaties verplicht??? 

Laat ik voorop stellen dat ik nooit voor een ander zal uitmaken of er wel of niet gevaccineerd moet worden. Dat moet iedereen zelf uitmaken. Sterker nog, als huisarts heb ik meegedaan aan het geven van griepprikken, hoewel ik het klinkklare onzin vond (en daarin heeft wetenschappelijk onderzoek me alleen maar gelijk gegeven; en dus wordt het nog steeds gedaan). Ook toen liet ik het aan de mensen zelf over. Maar mensen moeten wel eerlijk worden voorgelicht! 

De reden dat ik er toch over schrijf, is dat ik ongelooflijk slecht tegen leugens en onrecht kan. Zeker als dat gaat op het gebied van (volks)gezondheid. En we worden ronduit voorgelogen over vaccinaties. En nu door een minister die het zelfs verplicht zegt te willen gaan stellen. Hij noemt de campagnes van de anti-mensen leugencampagnes, maar maakt zichzelf schuldig aan nog veel grotere leugens, alleen al door de anderen leugenaars te noemen. 

Helaas schijnt dat de politiek van deze tijd te zijn. In Amerika zit iemand aan het roer die alles bij elkaar liegt en iedereen tegen elkaar opzet, en de Nederlandse politici apen dat steeds meer na. Al ben ik me bewust dat ook deze minister wordt ingefluisterd door mensen die hem weer voorliegen (al denk ik dat ze het merendeels zelf geloven). 

Als je je afvraagt wat er dan gelogen is, neig ik zelfs te zeggen wat niet?

Om te beginnen zouden vaccins onweerlegbaar bewezen onschadelijk zijn. In Amerika – waar men wat makkelijker naar de rechter stapt, waar zeer veel rechtszaken zijn gevoerd en letselschadeadvocaten wat agressiever zijn – zijn miljarden aan schadevergoedingen uitbetaald aan ouders van kinderen die vaccinatieschade hebben opgelopen. Is dat omdat ze onschadelijk zouden zijn en ‘geen bijwerkingen hebben’? 

Bovendien wordt er alleen gekeken naar de fysieke (lichamelijke) bijwerkingen. Het is wetenschappelijk bekend (alleen niet bij de medici – die zijn blind en doof als het gaat om alles wat niet in het straatje past of buiten hun eigen faculteit wordt onderzocht) dat een lichamelijke verstoring voorafgegaan wordt door een energetische. En met een vaccin doen we iets energetisch met degene die we het inspuiten, we veranderen de energie. 

Wijlen Tinus Smits, een gepassioneerd en strijdbaar man die arts was geworden omdat hij dan iets meer kon betekenen, heeft destijds een paar video’s gemaakt waarin hij liet zien welke schade er was opgelopen bij kinderen (Who's afraid of Tinus) – waarvan natuurlijk officieel werd ontkend dat het met de vaccins te maken had, maar wat wel verdween toen de vaccins homeopathische werden ontstoord. Dat wil zeggen dat door middel van een homeopathische middel gemaakt van het vaccin de energetische verstoring door het vaccin werd opgeheven. Dat had nooit gekund als die verstoring niet was veroorzaakt door het vaccin.

In de praktijk zag ik regelmatig oudere mensen die na een griepprik meer dan een half jaar griepverschijnselen bleven houden terwijl ze tevoren gezond waren. (Maar ja, ze wilden zelf de griepprik – en ook hier kon ik gelukkig door te ontstoren de klachten wegkrijgen).

Ons oudste kind (inmiddels 35) hebben we nog volledig laten vaccineren als baby; mijn vrouw wilde dat gevoelsmatig niet – het voelde niet goed voor haar – maar ik was huisarts en was geïndoctrineerd met ‘wijsheid’ dat dat toch echt moest……..en ik was wel inmiddels met de studie homeopathie (voor artsen) begonnen, maar geloofde nog heilig in de onschuld en noodzaak van de prikken

Wordt vervolgd

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

emo3

Ondermijnende emoties (NEI)

Hij (Peter) was de bedrijfsleider van een redelijk groot bedrijf, zo’n 40 werknemers. En dagelijks had hij te maken met een van de mensen van de personeelsafdeling, Flip.
Flip was een sympathieke vent, niet te serieus, maar wel heel goed in zijn werk. Niets op aan te merken dus.

En toch, Peter kreeg al de kriebels en er borrelde boosheid op als hij zijn stem hoorde, of zijn typische loopje herkende. Hij had de neiging om kwaad op hem te reageren, om op alle slakken zout te leggen, om ruzie te maken om niets. Zodra Flip in de buurt van Peter kwam, ontstond er een gespannen sfeer.
Nu was Peter iemand die helemaal niet snel boos was en behoorlijk open stond voor anderen en andere meningen. Daar had hij ook zijn succes aan te danken. Dit was dus vreemd. Dat vond Peter ook.

Zodra hij het met een vriend over NEI kreeg, waarbij die vriend hem vertelde dat je met NEI via het onderbewuste vragen kon stellen aan de persoon over een bepaald onderwerp of een bepaalde situatie waarbij emoties speelden, was hij dan ook geïnteresseerd.
Hij ging naar iemand die met NEI werkte en kaartte zijn dilemma aan.
Via een ingang (denken aan Flip, of iets als ‘ik ben OK met Flip’) kwamen ze erachter dat er boosheid in het spel was en terugvragend naar de allereerste keer dat een soortgelijk incident (beeld + emotie) had plaatsgevonden, kwamen ze uit in de vroege puberteit. Ook daar was de emotie enorme boosheid geweest, van Peter, op iemand anders. Omdat ze nieuwsgierig waren, bleven ze verder uitvragen (wat op zich meestal niet nodig is om het te behandelen), en bleek het te maken te hebben met iemand die zijn vriend was geweest en hem had beduveld. De verwantschap tussen die vriend en Flip zat hem in een stem die er wat op leek en de manier van lopen die als twee druppels water leek. Het duurde even voordat ze dat hadden uitgezocht, maar het verklaarde ook veel.
Peter realiseerde zich dat ook toen het werd gevonden. ‘Verrek, ja, dat klopt!’.

 Hoe dan ook, deze eerste oude gebeurtenis met emotie(s) werd geïntegreerd zoals dat heet, werd met een techniek verwerkt, waardoor dat oude litteken niet meer kon worden geprikkeld. En de volgende dag op kantoor was er dan ook geen enkele reactie op de stem of de aanwezigheid van Flip. Als die verwarring en boosheid, al die spanning was compleet verdwenen, afwezig. Peter kon Flip ervaren als wie hij was: Flip, sympathiek en efficiënt, iemand waar je wat aan had.
Peter vertelde het verhaal aan Flip, hij vond dat Flip daar recht op had, ook al had hij er misschien niet zoveel van gemerkt. ‘Oh”, zei Flip, ‘nu begrijp ik het gereserveerde gevoel wat ik steeds had; alsof je aardig tegen me deed maar me niet mocht’.
Peter en Flip groeiden in enkele maanden uit tot grote vrienden.

 Ik heb dit verhaal een beetje aangepast, maar in grote lijnen is het authentiek.

Ik zei in het verleden weleens dat we als marionetten aan de touwtjes van ons verleden hangen, dat we doen wat we doen door wat we in het verleden hebben gedaan of hebben ervaren.
En zo is het ook. Veel van wat we nu doen, wordt bepaald door onverwerkt emoties uit het verleden. En hoe wankeler (hoe instabieler) we worden, hoe meer die oude ‘littekens’ bepalen hoe we reageren. Tot we in een soort van vicieuze cirkel zitten en er niet meer uitkomen. We neigen anderen de schuld te geven van onze emoties of van het feit dat we er ziek van worden, letterlijk ziek (hartinfarct, beroerte, maagzweer, of erger), maar dat is niet juist.

Het zijn ónze emoties, het is ónze rugzak die maakt dat we reageren zoals we reageren. Het zou goed zijn als we doorhadden, dat als we te stevig reageren, dat er dan iets niet klopt.
Zo kunnen we ons afwenden van mensen waar we zo op reageren, terwijl de werkelijke oorzaak soms tientallen jaren terug ligt en niets met deze mensen te maken heeft.
Vergeet ook niet dat we naarmate we ouder worden steeds meer van dat soort potentiële bommetjes hebben, die op elk onverwacht moment door een gebeurtenis kunnen worden geprikkeld en tot ontploffing worden gebracht.

Boem.

 We reageren vervolgens overdreven emotioneel en te sterk, waardoor de ander ook weer reageert met al dan niet verborgen ‘littekens’. Doordat de ander ook reageert, voelen we ons gesterkt in onze reactie en wordt het lastig toe te geven dat het niet zo bedoeld was. En in plaats van dichter bij elkaar te komen, verwijderen we van elkaar, omdat we teveel bezig zijn met onze eigen emoties en het vergoelijken ervan. En het de ander kwalijk nemen van de emoties die die persoon uitte.
We denken zelden van ‘ik reageerde wel erg primitief of ongecontroleerd, maak ik nu niet dingen kapot die ik liever niet kapot maak?’.
Nee, we zijn misschien wel boos op onze reactie, maar zullen dat niet toegeven naar de andere kant. En de andere kant is ook boos op onze reactie (en terecht), maar kan daar niets mee zolang wijzelf niet de hand in eigen boezem stoppen.

 Zo ingewikkeld ligt het met relaties en emoties. Wat dat betreft zijn zowel NEI als EFT heel waardevolle methodes om een en ander in banen te leiden en verwarring om te zetten in duidelijkheid.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

klachten

Klachten – symptomen: vervelend, maar o zo nuttig

Als we iets mankeren, krijgen we klachten. Die kunnen zoals we allemaal wel weten zeer uiteenlopend van aard zijn.
Die klachten heten in de geneeskunde symptomen. De meest voor de hand liggende zijn misschien koorts, spierpijn, keelpijn, uitslag, hoofdpijn, jeuk, chagrijnigheid, opvliegendheid, roodheid, etc.

Je ziet al, de meeste die ik noemde zijn niet leuk, zijn gewoon vervelend
En toch, die klachten, die wij als vervelend ervaren en al snel ‘ziekte’ noemen, zijn eigenlijk niets anders dan het ingrijpen van het leger of de buurtbewaking van ons lichaam. Het is een poging van ons lichaam om iets wat fout dreigt te gaan te corrigeren. Wat wij ervaren als vervelend is simpelweg de herstelfase van ons lichaam.

Ons lichaam corrigeert een (dreigende) fout. En dat veroorzaakt tijdelijk wat wij 'klachten' noemen

Koorts ontstaat omdat het lichaam de temperatuur verhoogt zodat bacteriën en virussen zich niet meer goed kunnen vermenigvuldigen (en dus de strijd van het lichaam uiteindelijk gaan verliezen). Het nemen van een koortsverlagend middel is dus werken tegen de natuur in, tegen het lichaam in. We dwarsbomen de gezonde reactie van het lichaam ermee. We verzwakken het lichaam.

Pijn en roodheid zijn vaak het gevolg van de toename van doorbloeding van het gebied om te zorgen dat daar meer bloed komt en dus meer witte bloedcellen (ons leger) die bacteriën en virussen kunnen aanvallen en doden. Of van lymfeklieren (die legereenheden met witte bloedcellen kunnen bevatten) die actiever zijn en op die manier ook bijdragen aan de strijd. Kortom, het lichaam is volledig alert en actief om ons te beschermen.
Veel dingen die we geneeskundig doen zijn gericht tegen de klachten en daardoor tegen de acties van het lichaam.

Ons lichaam is krachtiger en slimmer dan we denken. Zelfs de klachten kunnen vaak iets vertellen over waar we een fout hebben gemaakt, waar we over de schreef zijn gegaan, waar we te weinig bewust geleefd hebben, waar we lichaam en geest hebben overbelast.

‘Ziekte’ is misschien wel een verkeerd woord. ‘Ziekte’ heeft ons iets te vertellen. In elk geval dat het lichaam bezig is ons te beschermen en verdedigen. En dat is wat we vaak niet beseffen, zeker niet als we van alles gaan innemen om de klachten te bestrijden en daarmee het lichaam tegenwerken of voor gek zetten. Eigenlijk zeggen we tegen het lichaam: “je kunt nu wel proberen me beter te maken, maar daar heb ik geen zin in”. Of “hou op met me te beschermen”. 

Helaas geldt net zoiets voor de meeste medicijnen: ze ondersteunen niet de actie van het lichaam, maar ze bestrijden de klachten, de symptomen die uiting zijn van de inzet van het lichaam.
Het is grappig dat de reguliere geneeskunde zich bij monde van wat haviken in de vereniging tegen kwakzalverij af en toe uitlaat in de zin dat alternatieve geneeskunde het gevaar in zich bergt dat de werkelijke ziekte niet wordt aangepakt, en dat alternatieve geneeskunde daarom gevaarlijk zou zijn.
Het tegendeel is echter waar. Alternatieve geneeswijzen respecteren de acties van het lichaam en ondersteunen die, terwijl juist de reguliere geneeskunde er vaak recht tegenin gaat en door het bestrijden van de symptomen/klachten de onderliggende oorzaak (ziekte) toedekt en dus niet aanpakt. Wat tot gevolg heeft dat het lichaam zich op een ander moment nog krachtiger moet gaan uiten en verweren, met dus heftiger klachten (of zo je wilt ziekte)…

Niet voor niets neemt het aantal ernstige ziekten toe. Niet voor niets ontstaan er steeds meer mensen met chronische ziekten. Niet voor niets ontstaan er steeds meer infecties die nauwelijks bestreden kunnen worden. Dat kan ook niet anders als we de signalen van het lichaam niet respecteren maar juist proberen de kop om te draaien. Respecteer je lichaam, luister ernaar en bedenk waarom het doet wat het doet en doe daar wat mee

Ik zal later iets meer vertellen over wat de klachten kunnen vertellen over het terrein waar we naast de rails zijn beland, waar we de fout in zijn gegaan.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Ik zou je meenemen in mijn overpeinzingen omtrent ‘accepteren of verder zoeken’.

Onlangs werd ik geconfronteerd met een klein kind wat bij een geringe prikkel van buitenaf (een huis- tuin- en keukenvirusje bijvoorbeeld, een licht kouvatten) reageerde met een heftige vorm van samentrekken van de luchtpijptakjes, de bronchiën. Er was geen ontsteking die met antibiotica kon worden bestreden, maar wel die heftige benauwdheid.
De behandeling: ziekenhuisopname met zuurstof, hoge doses ventolin en zelfs een prednisonkuur. Daarna werd doorgegaan met de ventolin.
Maar na enige weken gebeurt het weer. Idem behandeling met opname.

Dat zijn momenten dat ik het moeilijk heb. Mijn verstand, met alle kennis die ik heb, zegt me dat dit niet juist is. Iets in dit kind maakt dat hij/zij zo reageert, zo extreem reageert. En de reguliere behandeling geneest daar niets van, maar maakt gelukkig wel dat het weer fatsoenlijk kan ademen. Dat laatste is zeker fijn, maar ik weet dat het mogelijk moet zijn die extreme reactie te voorkomen door dit kind van binnenuit ‘sterker’ te maken, in balans te brengen.

In de homeopathie gaat men er dan van uit dat je het middel geeft wat de vitale energie corrigeert, ook die van de longen, zodat de persoon weer gezond, heel, is. Dat middel vinden is overigens ook een kunst op zich en dat lukt niet altijd in één keer.  
In de acupunctuur wordt gekeken waar een blokkade in de energiebanen, in het energiesysteem, zit en wordt die blokkade verholpen, zodat het hele lichaam ook weer voldoende vitale energie heeft en zo ook de longen. Iets dergelijks geldt voor de bioresonantie.
In de EFT wordt ook zodanig behandeld dat de energiebanen vrij worden van blokkades, al wordt er daar meestal van uitgegaan dat er emoties als oorzaak van de blokkades zijn.
En er zijn ongetwijfeld nog andere benaderingen, zoals bijvoorbeeld osteopathie of chiropractie.

In al die gevallen wordt ervoor gezorgd dat de eigen energie weer ongestoord kan stromen en dat daardoor dit soort problemen ophouden te bestaan. Dat betekent dat er dan ook geen behandeling meer nodig is. Heel anders dus dan de reguliere benadering, waarbij we inderdaad slechts de klachten behandelen.

Een voorbeeld van dat laatste zag ik in de praktijk bij iemand die was geopereerd aan galblaasstenen. Operatief waren de stenen verwijderd. En toch had de persoon erna nog exact dezelfde klachten. Op dezelfde plaats en met dezelfde uitstraling. Als dokter sta je dan voor een raadsel. Als patiënt loop je de kans niet serieus genomen te worden, of naar een psycholoog gestuurd te worden.
Ik begreep – met mijn kennis – dat de materiële situatie wellicht opgelost was, maar dat er energetisch nog hetzelfde probleem was. Je zou nog een stap verder kunnen gaan, en zeggen dat de stenen het gevolg waren van de energetische verstoring, een verstoring waar in feite niets mee gebeurd was. Alleen de stenen waren weggehaald. Regulier was de patiënt ‘genezen’, maar de klachten waren er nog. En de dokter begreep niet dat ie eigenlijk niets genezen had!

In het verlengde hiervan moet ik denken aan een meisje van rond de 18 jaar met buikklachten. Ik zag haar als huisarts en haar verhaal was dat ze al bij diverse artsen was geweest en zelfs 2x geopereerd was. Ze hadden niets gevonden, er zou niets zijn. Toen ik een collega belde over haar, waarschuwde hij me voor haar. Ik moest er niet 'intrappen'. Door de – onnodige – operaties waren er verklevingen in de buik die nu ten dele de oorzaak waren van haar klachten. Door mee te gaan in haar klachten, was er de kans op verergering. Weer een operatie zou die verklevingen alleen maar erger maken. (Er zijn trouwens legio van dit soort gevallen!).

Ik voelde me tussen twee vuren. Enerzijds was er dit meisje met serieuze klachten. Met de mensenkennis die ik had geloofde ik haar, ze speelde geen toneel, ze was ten einde raad. En anderzijds waren er kennelijk collega’s die hun vingers van haar aftrokken omdat ze het niet begrepen, of de situatie alleen maar erger hadden gemaakt. En nu iets doen zou kunnen maken dat ze hun vingers zouden branden en een tuchtzaak was niet ondenkbaar.

En ik realiseerde me op dat moment – ik had nog geen homeopathische kennis – dat de oplossing niet regulier kon zijn. Er moest iets anders zijn. Er was iets wat niet klopte, en het was m.i. niet psychisch, ook al gooiden collega’s het daar kennelijk wel op nu ze het niet begrepen.

Nu achteraf, snap ik dat dit meisje haar heil had moeten zoeken bij een goede homeopaat, of bij een acupuncturist, of iemand met NEI of EFT, of een osteopaat. Dit was een probleem wat op energetisch niveau lag. En de goedbedoelde reguliere aanpak had het slechts verergerd……..

Wordt vervolgd……

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn