ent

Een stem , een gevoel…. Gek?

De vader zat wat voetenschuifelend tegenover me, naast zijn dochtertje waarvoor het consult was aangevraagd.
Vader vertelde dat hij niet wist of hij op de goede plaats was, en of hij niet naar de psychiater zou moeten met zijn dochtertje, maar dat hij dat altijd nog kon doen.

Ik keek naar het meisje. Een normaal kind om te zien. Een jaar of 6, slank meisje, beetje voorzichtig nieuwsgierige blik. Ik was benieuwd.
Het bleek dat het meisje al een paar keer volledig in paniek was geraakt, omdat ze iemand van de trap hoorde komen, terwijl er niemand kon zijn. Ze wilde dan naar buiten vluchten, desnoods door een raam, en was niet gerust te stellen door de mededeling dat er niemand was. Ze hoorden ‘spoken of geesten’ zo leek het. En dat hoort natuurlijk niet. Niet voor ons volwassenen in onze westerse samenleving…

Ik adviseerde de vader met het meisje te gaan naar iemand die ik kende en vertrouwde, iemand die veel meer zag, hoorde en voelde dan de gemiddelde mens. Misschien kon deze man helpen. En dat kon hij. Later bleek dat ook de ouders zich eigenlijk vaak niet prettig voelden in sommige delen van het huis. Ze meden die ruimtes zelfs, al werden ze zich dat pas bewust toen er op doorgevraagd werd. Dat bleek weer met de voorgeschiedenis te maken te hebben, de voorgeschiedenis van het huis. Na een tijdje waren alle problemen opgelost. De ouders voelden zich weer oké, en geen voetstappen meer op de trap.

Ik kwam meer van dit soort dingen tegen, die ik niet altijd begreep, maar die ik niet altijd direct bestempelde als psychische problemen. Sterker nog, in het bovenstaande geval waren en helemaal geen psychische problemen, er was sprake van de aanwezigheid van energieën die de meeste volwassenen niet (meer) gewaar worden – hoewel ze er wel last van kunnen hebben, vaak onbewust.

Zo kan ik me ook iemand herinneren die ’s avond bezoek meende te krijgen van een overleden familielid. Op de slaapkamer. Geen stemmen, maar wel bewegend. En voelbaar. In dit geval besloten Hanneke en ik na overleg haar uit te leggen dat ze er niet bang voor moest zijn, en – zo nodig herhaaldelijk – vriendelijk doch dringend moest vragen of die ‘persoon’ wilde weggaan en niet meer terugkomen. Dat werkte fantastisch, na 2 dagen kwam die ‘persoon’ niet meer terug.

Ik kan me voorstellen dat mensen in soortgelijke situaties denken dat ze gek aan het worden zijn, of dat hun kind iets ernstig psychisch mankeert. Maar dat is dus lang niet altijd waar. Ondanks het feit dat velen de aanwezigheid van entiteiten of energieën van overledenen ontkennen, wil dat niet zeggen dat iets ontkennen maakt dat het er niet is. In tegendeel, iets ontkennen, je tegen iets verzetten, kan maken dat het erger wordt omdat je er niets nuttigs tegen doet.
(zoals vriendelijk doch dwingend vragen om weg te gaan).

Toch is het lastig om onderscheid te maken tussen hallucineren (iets horen, zien, etc wat er echt niet is) en bovengenoemde gevallen. Soms moeten mensen wel degelijk worden behandeld met medicatie of zelfs opname. Maar in andere gevallen kun je beter worden geholpen door mensen die er echt iets van weten, zoals een betrouwbare helderziende of paranormaal genezer.
Anderzijds ben ik bang dat andere kinderen als het bovengenoemde meisje regelmatig in het medicatie-circuit belanden, en een medische diagnose krijgen. Omdat de omgeving én de dokter niet open staan voor andere mogelijkheden of 'waarheden'. Terwijl er met hun helemaal niets mis is, behalve dat ze gevoeliger zijn dan de gemiddelde volwassene (en vaak ook het gemiddelde kind).

Als huisarts was ik er ook al eens mee geconfronteerd in de waarneming. Een huis van een patiënt van een collega was bezocht door iemand die de entiteiten uit het huis zou verwijderen. En nu werd mij gevraagd wat antroposofische middelen voor te schrijven die zouden beschermen tegen die entiteiten. Voor mij was het de eerste keer dat ik hiervan hoorde. Tijdens mijn studie was het begrip entiteit – of dat je daar last van zou kunnen hebben – nooit genoemd. Het leek me een beetje onzin. Vast mensen die zich wat inbeeldden. Een beetje gestoord?

Maar je ziet dat ik in de loop der jaren, na vele ervaringen in het leven en de praktijk, daar anders over ben gaan denken. Er zijn veel dingen die we niet kunnen verklaren met ons verstandig denken en met de wetenschap. In elk geval niet als we dat doen met een beperkt ‘begrijpertje’ of ‘klein denkraam’ (Heer Bommel).
Als we open staan voor het feit dat we niet alles weten en alles begrijpen, dat er (misschien wel veel) meer is dan we weten en begrijpen, zijn we misschien ook in staat om minder snel een oordeel te hebben. Minder snel in wit en zwart te denken.

Dat laatste maakt overigens het leven ook minder eng, in beide betekenissen van het woord ‘eng’.

Soms is de herkomst van een gevoel of geluid minder duidelijk dan meestal…..en dat betekent niet dat je gek bent!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
zie blog algemeen