toeval

In een huisartsenpraktijk komt het ongetwijfeld - ik zal niet de enige zijn geweest - vaker voor dat je door het oog van de naald kruipt. Of liever gezegd, dat het soms lijkt alsof het geluk met je is.

En soms is het niet anders dan een gevoel waarop je iets besloten hebt. Of een ingeving. Een van de eerste dingen die me te binnen schiet is de ervaring met een oude dame die een paar dagen tevoren gevallen was op straat. Er was niets te zien, en er waren ook geen heel heftige klachten, maar ze kwam er wel voor bij me. Dus - dacht ik - moest ik er iets mee. Ik besloot mede gezien haar leeftijd een echo van de bovenbuik te laten maken. Daarop bleek een kwaadaardige tumor zichtbaar op de bijnieren, een feochromocytoom. Een zeldzame tumor, en ik kwam het ook nooit meer tegen. Omdat we er op tijd bij waren, werd ze geopereerd en leefde ze nog lang daarna. Achteraf vroeg ik me af waarom ik die echo had laten maken. Welke argumenten had ik ervoor?

Wat ik ook mijn hele leven niet zal vergeten is een vrouw die ik zag omdat ze een verlenging van de fysiotherapie kwam vragen. Fysiotherapie voor haar bovenbeen/heup. Ze had er baat bij, maar het was nog langer nodig. Ik zag in mijn papieren dat ze al 3/4 jaar geleden over die klachten klaagde en sedert die tijd ook al bijna fysiotherapie had. Ik besloot - zonder dat zij of de fysio dat vroegen - een foto van het bekken te laten maken. Ik werd direct na de foto gebeld met de vraag of ik het ermee eens was dat ze haar opnamen. Er was een grote tumor in het bekken geconstateerd die zo snel mogelijk verholpen moest worden, omdat het levensbedreigend zou kunnen worden; ze zou er wel haar been door kwijt raken. Later kreeg ze een prothese waar ze prima mee om kon gaan en de tumor bleek compleet verdwenen en zonder uitzaaiingen. Dank engeltjes!

Of de man die op bed lag, en waarvoor in de nachtdienst al voor de tweede keer was gebeld. Het was een griepperiode en de halve stad lag te bed. Mijn collega's hadden er geen haast mee gemaakt, maar ik besloot er toch als eerste heen te gaan. Het hele gezin bleek ziek en de man lag te bed. Het was al tegen twee in de nacht en ik besloot puur op mijn gevoel - ik vond bij onderzoek geen keiharde zaken, maar vertrouwde het niet - de specialist z'n bed uit te bellen en te vragen of hij naar deze man wilde kijken. De collega vond 'gevoel' een goed argument en zei me de man in te sturen zoals dat heet. Een half uur later lag hij op de operatietafel. Had ik hem niet ingestuurd, was hij op z'n bed overleden en hadden er vette koppen in de kranten gestaan over het disfunctioneren van de nachtdienst. Die lag toen nog onder vuur, de nachtdienst die nu normaal is bestond toen nog vrijwel nergens en lag onder een vergrootglas.....

Of de vrouw die belde omdat haar man niet wilde eten, en suikerziekte had Meer kreeg ik er niet uit. En ze had ook nog gewacht tot het na negenen was in het weekend. Heel sympathiek. Het was in de waarneming, ik kende de mensen niet. Tja, 'niet willen eten' klonk niet echt als spoed. Toch vertelde ik mijn vrouw dat ik er naartoe wilde en ik vroeg of zij de telefoon wilde opnemen als dat nodig was. Zeker een extra belasting voor haar met de kinderen die aangekleed moesten worden. Maar een gevoel.....
Bij aankomst bleek de man niet te willen eten omdat hij dat niet kon: hij lag in coma. Zijn suiker bleek veel te laag, maar weer een gevoel......ik wilde niet spuiten om de suiker te verhogen, want ik vertrouwde het niet. Wat niet? Geen idee. Ik probeerde mijn collega internist over te halen naar hem te kijken, die deed heel moeilijk, die kon niet zoveel met mijn 'gevoel'. Toch hield ik voet bij stuk, en hij moest wel. Een uur later belde hij me om me te complimenteren. De man lag op de IC met een dijk van een hartinfarct. Daarom was hij in coma geraakt......weer een engeltje.

Ik kan nog wel een poosje doorgaan met dit soort voorvallen waarbij gevoel bepaalde wat ik deed, waar gevoel bepaalde dat mensen bleven leven of langer bleven leven. Het blijft een wonder waarom ik op die momenten besloot juist die dingen te doen. Ook achteraf kijk ik er nog met grote dankbaarheid en verbazing naar. En gelukkig zijn ook dit soort momenten vele malen vaker voorgekomen dan momenten van een minder goede beslissing, want die komen ook voor in een huisartsenpraktijk. Vaak heb ik verzucht dat een loodgieter door een foute beslissing hoogstens een natte inboedel kan veroorzaken, terwijl je als arts een leven op je geweten kunt hebben. Zelfs als je nog zo nauwgezet en goed bent. Soms heb je gewoon pech. Doet het 6e zintuig het even niet, zijn de engeltjes even vliegen............

Toch, terugkijkend, geloof ik niet in toeval. Niet zo vaak en zo opvallend. Het moet dus iets anders zijn...........hoe dan ook, ik blijf er dankbaar voor.

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
zie blog algemeen