oorzaakgevolg

De dokter van de toekomst zal geen medicijnen geven, maar zijn patiënten interesseren voor de oorzaak en preventie van ziekte (Thomas Edison).

Was het maar zo gemakkelijk.
Aan de ene kant zijn veel dokters helemaal niet bereid om daar energie in te steken, het is gemakkelijker om een recept te geven. Anderzijds zijn heel veel patiënten niet bereid er energie in te steken, het is gemakkelijker de dokter een recept te vragen of te hopen dat ze niet ziek worden…..

Om het eerste te verduidelijken: ik heb er destijds als huisarts energie in gestoken om met mijn collega’s te praten over het nut van koortsbestrijding. Aan de ene kant is dat tegennatuurlijk, en aan de andere kant leer je mensen (ouders ook) dat het normaal is dat je koorts bestrijd, en geef je ze zelfs het idee dat koorts gevaarlijk zou zijn terwijl het juist het grootste hulpmiddel van ons lichaam zelf is. Ik kreeg bijval van 3 antroposofische collega’s, de andere 6 reguliere collega’s waren het wel met me eens, maar zeiden in koor dat het voorschrijven van een recept voor paracetamol (dat kon toen nog) veel minder tijd kostte en ze niet bereid waren om tien minuten te gaan uitleggen wat koorts deed en dat het nuttig was. Einde poging….

Het tweede punt: Er was een moment dat ik me achter mijn bureau in mijn spreekkamer herhaaldelijk zat af te vragen wat ik aan het doen was. Ik stopte er energie en tijd in om mensen dingen uit te leggen, te vertellen hoe ze zonder medicijnen van hun klacht af konden komen, en merkte dat patiënten teleurgesteld en soms zelfs boos waren dat ze geen recept kregen. Sommige patiënten gingen zelfs naar een andere arts. Maar patiënten zorgden wel voor ons inkomen, ik gooide er mijn eigen ruiten mee in………wat te doen?

Daar tegenover stonden patiënten die bij me waren gekomen omdat ik ook homeopathie bestudeerde en ze liever geen chemische middelen wilden. Als ik zo’n recept schreef vroegen ze me of het niet anders kon…..

Wat moest ik met dit dilemma? Twee verschillende patiëntengroepen, die ik allebei wilde helpen. Maar ik was het een beetje beu om veel energie te steken in mensen die dat toch niet wilden. Inderdaad, een recept is zo geschreven, alleen deed ik dat liever niet.

Dus hing ik in de wachtkamer een papier op, waarvan ik me niet meer de letterlijke tekst herinner. Maar het kwam er op neer dat ik er was om een diagnose te stellen. En dat mensen het moesten laten weten of ze een uitleg en advies wilden zo mogelijk zonder medicijnen, of dat ze perse een recept wilden.

Het zou maken dat ik mijn tijd beter kon verdelen over de patiënten die dat waardeerden en zij die dat niet wensten.
Het grappige is dat het vele vragen opriep. Mensen vroegen wat ik ermee bedoelde. En zelfs veel van de mensen die voorheen perse een recept wilden, waren nu bereid te luisteren naar mijn uitleg en advies en verbaasd dat veel zonder recept kon, of met een onschuldig homeopathisch middel.

Het effect was dus duidelijk anders dan ik had bedoeld, maar eigenlijk nog mooier. Meer mensen werden zich bewust dat niet alles alleen met recepten op te lossen was, en dat recepten vaak zelfs overbodig en in potentie nadelig waren.  

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
zie blog algemeen