dief

 

Het nadeel van een praktijk waar je in en uit kunt lopen is natuurlijk dat er mensen kunnen binnenkomen die je niet binnen wilt hebben.

En zeker in de huisartsenpraktijk was dat best af en toe lastig. Dat gold natuurlijk voor mensen die geen afspraak hadden maar dachten toch wel even tussendoor te kunnen glippen (dat werkte meestal niet). Dat gold voor artsenbezoekers die ineens onverwacht voor mijn neus stonden en dachten mijn tijd te kunnen ‘stelen’. Ik liet me van die tijd slechts minuutjes afpakken en zei dat ze konden bellen om een afspraak te maken. En helaas gold dat ook voor mensen met nog minder goede bedoelingen.

Als je binnenkwam, had je eerst een halletje, en daarna klapdeuren en de trap naar boven, naar de praktijk. Maar ook kon je rechtdoor naar de keuken en de huiskamer. Er hing meestal een keurig plastic kettinkje richting privégedeelte. En een klein stukje verder zat een alarm. Kunstig door een patiënt – zo begreep ik later – in elkaar gefrutseld. Met spiegeltjes en een infrarood lampje. Via de spiegeltjes vielen die in een oog en zodra die lichtbundel werd onderbroken, ging het alarm.

Dat ging vrijwel altijd goed. En toch was ik op een gegeven moment een racefiets kwijt, die helemaal achter in de gang had gestaan. Wat bleek, de kinderen hadden vrij van school, en het alarm had niet aangestaan. Te lastig om steeds aan en uit te doen. Dat was overigens niet zichtbaar, dus het was een slimme dief geweest. Zo was ik ook een autoradio kwijt, terwijl ik nog geen 10 minuten binnen was geweest en mijn auto had afgesloten. Dieven waren soms heel snel.

Eén keer werden we door patiënten erop attent gemaakt dat er iemand naar onze bovenste verdieping was gegaan, onze slaapetage. De wachtkamer zat vlak bij de trap en iedereen kon eigenlijk zo naar boven lopen. We hadden dat ook niet gebarricadeerd. Dat hoefde ook eigenlijk niet, niemand ging naar boven. Als ik dit schrijf, denk ik dat we wel erg goed van vertrouwen waren. Gelukkig was dat i.h.a. terecht.

Ik dus naar boven en ja hoor, in onze slaapkamer een inbreker met een lakenzak onder zijn jas, die ik snel een beweging richting ons bed zag maken toen hij mij zag. Zonder een moment van angst (daar had ik geen tijd voor, ik moest handelen en wilde straks met mijn spreekuur kunnen beginnen) liep ik op hem af en fouilleerde hem om te zien of hij spullen van mij bij zich had. Ik vond ladingen bonnetjes van het openbaar vervoer, maar hij leek niets in zijn bezit te hebben (meer). Wel had hij een wekkerradio onder de dekens geschoven toen ik binnen kwam. Maar die had ik dus weer/nog.

Hanneke liep naar het politiebureau om de hoek en kwam hard rennend met een agent op haar hielen terug. Dagen later vroeg men ons nog wat er aan de hand was geweest, zag er wel spannend uit. Vervolgens kreeg ik op mijn kop dat ik gefouilleerd had, want dat mocht een burger helemaal niet, en de man ging mee naar het bureau. Om twee uur later bij de buurman een kist wijn te stelen…..

Ook liep er eens een man naar binnen die ik al eerder had gezien en toen een zielig verhaal had over geen huisarts hebben en een zwangere vrouw die bijna moest bevallen. Ik had hem geweigerd omdat ik hem niet vertrouwde. Nu kwam hij van boven terwijl wij aan het eten waren geweest (en dus niet boven waren). Ik herkende hem op dat moment niet, maar het was dezelfde als met dat verhaal. Hij vertelde dat hij zich had vergist in de tijd (?). Ik bekeek hem, hij kon geen grote dingen hebben gestolen? Zijn zakken puilden niet uit. En wat was er verder te halen? En ik mocht tenslotte niet fouilleren. En moest ik nu politie hierbij halen terwijl de man wellicht gelijk had en zich inderdaad had vergist?
Een dilemma, maar ik gaf hem het voordeel van de twijfel.

Maar dagen later kwamen we er achter dat we kostbare sierraden misten. Kostbaar i.v.m. de emotionele waarde, want verder gaven we niet zo om sierraden. En ik hoorde van meerdere collega’s dat dezelfde persoon in vele praktijken sierraden had ontvreemd………,

Het zijn ook praktijkervaringen…………

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
zie blog algemeen