ervaring

Dit keer iets over mij praktijkervaringen met de Chi Neng® Qigong. Mijn hernieuwde kennismaking ermee destijds.

Het was enige jaren na mijn fietsongeluk, en ik probeerde nog krampachtig toch te werken. Dat was én omdat ik zelf wilde geloven dat ik weer zou herstellen én omdat de verzekering vond dat ik meer zou kunnen werken dan ik deed. Je zou kunnen zeggen dat ik minder uitkering kreeg dan waar ik echt recht op had en ik moest dus wel proberen in elk geval zoveel te blijven werken als ik deed. Ik moest de hypotheek betalen en mijn gezin te eten geven.

Ik was al een poosje ervoor begonnen met de CNQ bewegingen te maken, als een soort fysiotherapie, om mijn linker pols en schouder wat meer 'los' te krijgen. Het maakte me - realiseerde ik me - ook iets kalmer van binnen. Verder vermeed ik drukte of gezelschappen, want het was alsof mijn energie in gezelschappen binnen no time verdwenen was. En bijtanken duurde dan soms dagen.

Toen kwam Hanneke thuis met een folder van het Chi Neng instituut; ze hadden een workshop op Mallorca. Dus vliegen in een bak met mensen, daar tussen een gezelschap mensen zitten waarmee je geacht wordt te communiceren, en lichamelijk werk terwijl ik nu na een consult op de bank in slaap viel. Hanneke wist dus al wat ik ging zeggen.........maar ik zei 'ja'. Puur op gevoel. Het was in een klooster (dus toch een vorm van rust) in de bergen (dus niet in een plaats), en het was Chi Neng Qigong, waarvan ik inmiddels een goed gevoel had. En, last but not least, ik kon er even uit. Uit dat kooitje waarin ik gevangen zat (dit laatste realiseer ik me overigens pas nu ik het schrijf).

Dus wij naar Mallorca. Het vliegveld was met mijn energie natuurlijk vreselijk, maar de mensen die ik ontmoette waren erg hartelijk en warm. Vanaf de eerste dag werden er oefeningen gedaan. Elke ochtend begon met een ' Lift Chi Up, Pour Chi Down' ,de basisoefening, met daarin een '3 Centers Merge' (staande meditatie). Een oefening van een uur, waarbij de armen behoorlijk lang omhoog moesten worden gehouden. En natuurlijk probeerde ik mijn armen omhoog te houden en niet naar beneden te doen, ik wilde me niet laten kennen. Gevolg? Enorme tintelingen in mijn handen en vingers plus een gevoel dat mijn armen er zo ongeveer af dreigden te vallen. Toch hield ik vol, met een dubbel gevoel. Immers, was dit nu goed of juist niet? Ik begreep dat het de Qi was die ik voelde, het zou wel.

Na een paar dagen verdween dit gevoel en kon ik de oefeningen gewoon blijven doen zonder die problemen. Er was iets in mijn Qi veranderd, of beter: de Qi in mijn lichaam was kennelijk veranderd. Ik voelde me sterker, krachtiger. De altijd aanwezige pijnen waren er nog, maar het leek anders. Minder? Nee, niet minder, anders. Alsof het beter te handelen was, alsof het bijna oké was. Zoiets.

In de middag werd er telkens een stukje van level 2 gedaan, de 'Body & Mind' oefening. Ook dat was verrassend. Ik kende die oefening niet, en het waren veel meer bewegingen met het hele lichaam, stukje voor stukje. Ik voelde me een stijve hark, maar als ik om me heen keek waren er mensen die nog meer 'harkgehalte' hadden, dat stelde me weer gerust. En anderen die veel leniger waren, dat gaf een vooruitzicht.

Wat ik ook ervoer die eerste fase dat ik écht Chi Neng ging doen - want ik leerde hier op Mallorca van Patricia een veel vollediger vorm van CNQ, met de juiste staat, met het gebruik van de geest - was dat stukjes lichaam waar ik voorheen pijn ervoer maar die nu weggezakt was, weer pijn gingen doen. Zo van 'shit, die ouwe pijn komt weer terug, vind ik dat leuk?'. Vanuit de homeopathie weet ik dat oude klachten soms weer terugkomen en dat dat een teken van genezen is. Je bent aan het pellen, ontwinden, ontdekken.

Vanuit de CNQ wordt het anders verklaard, maar blijkt het ook oké te zijn. Om te overleven probeert ons 'systeem' een stukje van het lichaam min of meer te negeren, de pijn te negeren bijvoorbeeld, omdat het niet herstelt. En als je die pijn niet meer zo ervaart, gewaar bent, is het leven een stukje beter uit te houden. Maar van herstel is geen sprake. Als je nu CNQ gaat doen, gaat de Qi, de levensenergie, weer beter stromen en komt dus ook meer in dat 'afgesloten' gebied. Vandaar de toename van de 'oude' pijn. De Qi gaat daar aan het werk en zorgt dat de genezing in gang wordt gezet. Bij de lange weekenden zagen we mensen die enorm misselijk werden of aan de schijterij gingen, allemaal (schoonmaak) reacties van de Qi die verandert.
Als je CNQ doet, werk je toe naar evenwicht. Als de Yin en Yang in je hele lichaam in balans zijn, ben je gezond en krachtig. Daar werk je naar toe. Evenzo werk je toe naar een balans tussen in je tastbare lichaam zitten en je contact met het universum. Tijdens de oefening leer je één te zijn met het universum (er min of meer in op te lossen) en toch volledig je gewaar te zijn van je fysieke lichaam, je tastbare lichaam. Je leert dat je altijd (ook) met je twee benen op de grond staat. Voor sommige mensen - die om welke reden dan ook neigen hun lichaam te willen ontvluchten - is ook dat even wennen. Zo is ook CNQ dus een soort van zoektocht, een zoektocht naar beter. Beter op alle terreinen.

Balans op alle gebieden, lichamelijk, emotioneel en mentaal. En goed voor klachten op alle gebieden. Maar je moet er dus wel iets voor doen. Je moet oefenen, je de oefeningen eigen maken. En niet bij de eerste de beste gewaarwording die je niet begrijpt stoppen....want juist dat wat we niet begrijpen is vaak wat ons aan het helpen is.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn