Ik las onlangs een stuk van Srikumar Rao van het Rao instituut, getiteld

“Hoe je heling kunt bevorderen en in vrede kunt leven”.

Hij begint te vertellen over twee familieleden die niet meer door één deur kunnen vanwege politieke verschillen en neemt ons dan mee naar zijn studententijd. Hij is uit 1951. Waar hij op studeerde was het niet veilig. Collega studenten werden vaak overvallen en verwond.

In diezelfde tijd kwam de film ‘Death Wish’ uit (1974), en het werd een hit. De film ging over een onschuldige man die vrouw en dochter kwijtraakt door een overval en wraak gaat nemen door allerlei misdadigers dood te schieten. Je verplaatst je helemaal in de onschuldige man en bij elke volgende prooi ben je blij…..

Er zijn talloze van dat soort films (Payback, Kill Bill, Revenge, etc.) met hetzelfde thema: een dappere held die de slechteriken vernietigd. Net zoals er veel series zijn met eenzelfde boodschap. 

Maar – zo stelt Rao – dit soort films en series zijn juist een groot deel van het probleem! 
De boodschappen in dit soort entertainment worden in onze psyche gegrift. En die boodschappen zijn:

1. Er is dualiteit. Er is ‘goed’ en er is ‘slecht’ en wij identificeren ons met de eerste
2. De slechten zijn echt slecht, en dat moeten we er hoe dan ook uit stampen. Geweld is niet alleen acceptabel, het is wenselijk
3. Personen die niet klaar zijn voor zo’n gevecht zijn watjes die ons – goede jongens – frustreren
4. Boosheid is goed. Wraak is zoet. We moeten volhouden tot die lafhartige schurken niet meer bestaan. 

Er is weinig nuance, de wereld is zwart/wit. 

Het constante bombardement met dit soort ideeën maakt dat we de wereld op die manier gaan zien (wat dacht je van de agressieve games die de jeugd voorgeschoteld krijgt via alle spelcomputers?) 

Het verschil tussen entertainment en de realiteit wordt op die manier behoorlijk vervaagd. 

Helaas is de echte wereld moreel behoorlijk dubbelhartig met vele tinten grijs. Omdat we met al die tinten grijs niet zo goed om kunnen gaan (al dan niet door de ‘boodschappen’), stoppen we mensen en ideeën in hokjes en gaan ermee om zoals we hebben geleerd. ‘Goed’ of ‘slecht’. 

De meesten van ons gaan weliswaar niet over tot ernstig lichamelijk geweld, maar gaan wel over (de grens van?) tot de emotionele aanval. En we zien in de maatschappij dat het geweld in de vorm van ‘eigen rechter’ dichterbij komt. 

Seks, geweld en extreme visies die luidruchtig worden geuit, trekken aandacht en zijn van waarde voor mediagiganten als Facebook, X en Google. 

We begrijpen niet dat we op een heel diep niveau worden beïnvloed. Dat we de wereld steeds meer zien als een strijd tussen ‘ons’ en ‘zij’. 
Dat het oké is om hen te bevuilen omdat ‘zij’ begonnen. En zo gaat het steeds meer neerwaarts.

Het doet mij denken aan het moment dat ik doorkreeg dat ik (onbewust) veel sterker werd beïnvloed door de ochtendkrant (met koppen en foto’s) dan ik dacht. Het zorgde voor de stemming waarmee ik de dag begon. Dus besloot ik het abonnement op te zeggen, als test. 

En inderdaad, mijn dagen begonnen vanaf dat moment een stuk vrijer, onbezorgder, vrolijker. Hoe gek het ook mag klinken, een wereld van verschil! 

Het is goed om te beseffen wat alle informatie (onbewust!) met je doet. Als we nu zien dat de mainstreammedia een soort leugenfabriek (vaccins, klimaat, Trump, weer beïnvloeding, politiek, agenda 2030, etc) is geworden, hoe laten we ons dan toch beïnvloeden door die leugens? Immers, een leugen die vaak genoeg herhaald wordt, wordt de ‘waarheid’. 

Dat laatste zien we bijvoorbeeld in het volhouden dat de Covid (en griep) vaccins veilig en effectief zijn en het doorgaan met het aanbevelen ervan door sommige zielloze lieden. Terwijl iedereen die zich een beetje serieus heeft geïnformeerd weet dat het zeer kwalijke prikken zijn. Gewoon keihard liegen, en veel mensen geloven het ook nog, zeker als alle MSM hetzelfde valse liedje zingen.  

Maar terug naar wat Rao vertelt. Hij meent dat de techbedrijven een rol zouden moeten spelen, maar hun businessmodel gaat om de aandacht, dus zij zullen niet de verandering brengen. En met hun argument van de vrijheid van meningsuiting lijken ze serieus te scoren op moraliteit. 

Maar Roa vertelt wat we zelf kunnen doen. Elke keer als we een film, een serie, een boek of een verhitte discussie ervaren, gaan we op een reis:

Vraag jezelf af “Is dit de reis die ik wil maken? Brengt het me naar een plaats waar ik tijd wil spenderen? Voel ik me meer sereen en vol liefde naar mijn medemensen? Of voel ik me meer geïrriteerd en vervreemd van anderen?”

Als je deze vragen serieus en oprecht stelt aan jezelf, zal je leven veranderen. De boeken die je leest, de films die je kijkt, de discussies die je hebt zullen veranderen. 

Als genoeg mensen dat doen, zal de wereld ook veranderen. 

Zoals Gandhi zei: “Wees de verandering die je wilt zien in de wereld” 

Met dank aan Srikumar Rao

In licht, liefde en dankbaarheid,

Ed