Vandaag de tekst die Laura Aboli vanochtend schreef, die – afhankelijk van hoe ‘wakker ‘je bent – heftig of minder heftig zal zijn. Als je zelf op haar kanaal geabonneerd bent, en alles hebt gelezen, kun je dus stoppen met lezen………
Ze was bij een conferentie in Guernsey waar werd gesproken over de gevolgen, behandelingen, etc. van de C-prikken. Mensen die stuk voor stuk hun nek hebben uitgestoken voor hun patiënten of hun medeburgers, tegen alle druk in. Dit is een heel belangrijk stuk in mijn ogen. Het zou bij wijze op daken moeten staan (want in de MSM zal het niet komen, en het zou gecensureerd worden).
Maar voor mensen die ‘het’ nog niet zagen is het hard en niet te behappen, denk ik.
Laura Aboli:
Er was een zin die ik steeds weer hoorde tijdens de conferentie in Guernsey.
“De vaccins zijn de olifant in de kamer.”
Het kwam ter sprake in verschillende toespraken, in stille gesprekken tussen sprekers, in de getuigenissen van de slachtoffers van vaccinschade, in de verhalen over verlies, verwarring, verraad en lijden. Iedereen kwam op de een of andere manier steeds weer terug op hetzelfde idee: de vaccins waren de oorzaak van zoveel van de schade die we nu zien.
We spraken over spike-eiwit, over immuunstoornissen, over ontgiftingsprotocollen, over ingrediënten waarover we nooit iets te horen kregen. We spraken over misleiding, censuur, dwang en de machinerie van angst die deze injecties in de armen van miljarden mensen heeft gedreven.
Maar terwijl ik daar zat te luisteren, kon ik het gevoel niet kwijtraken dat we nog steeds iets misten.
Ja, de vaccins zijn de olifant in de kamer, maar misschien is zelfs die metafoor te beperkt, want wat we werkelijk vermijden is geen olifant, maar een mammoet.
De ware reus in de kamer is de intentie erachter. Niet alleen wat ze deden, of wat ze bevatten, maar waarom ze zo agressief, zo universeel en zo meedogenloos werden gepusht.
De intentie was niet welwillend, het ging NIET om gezondheid of het redden van levens. De intentie was om te schaden, te verzwakken, te steriliseren, te onderhouden en, zoals we hebben gezien, in veel gevallen te doden.
Dat is de waarheid die bijna te wreed is voor het menselijk verstand om te accepteren. Het is zo duister, zo wreed, zo onmenselijk, dat zelfs binnen kringen die de schade begrijpen, we nog steeds aarzelen om de diepere realiteit te benoemen. We praten over bijwerkingen, over verwondingen, over protocollen en behandelingen… maar we gaan net niet zover dat we onder ogen zien dat dit nooit een vergissing was, want zodra je de intentie erkent, verandert alles.
Je hebt niet langer te maken met een ongelukkige medische fout, of met hebzucht van bedrijven, of met bureaucratische incompetentie. Je staat tegenover iets veel sinisterders. Je staat tegenover een georganiseerde aanval op de mensheid zelf.
En dat is de mammoet in de kamer. We zijn aangevallen geweest, en worden nog steeds aangevallen.
Misschien is dat wel de waarheid die ons eindelijk kan verenigen. Het besef dat er, voorbij alle kunstmatige verdeeldheid, de cultuuroorlogen en de gecreëerde conflicten, een gemeenschappelijke dreiging bestaat die ons allemaal treft.
Als we die niet herkennen, benoemen en de verantwoordelijken niet aanpakken, blijven we gefragmenteerd, afgeleid en makkelijk te manipuleren.
Maar als de mensheid de mammoet kan zien voor wat hij is, als we eindelijk de waarheid kunnen erkennen; dat er doelbewust een biologisch wapen op de mensheid is losgelaten om ons te schaden, dan kunnen we misschien samen opstaan tegen onze gemeenschappelijke vijand. En alleen dan hebben we een kans om deze strijd te winnen.
https://t.me/LauraAbolichannel
Ze confronteert met de keiharde werkelijkheid, maar tegelijkertijd benoemd ze een mogelijkheid dat we allemaal zullen samenkomen als we beseffen wat ‘ze’ doen….op dat laatste hoop ik….
Mooie tekst. Laura, dank je. Ik had het niet zo mooi kunnen zeggen.
In licht, liefde en dankbaarheid,
Ed
Geef een reactie