De Ontwaking is een vreemde reis geweest…
Jarenlang hebben velen van ons tussen twee werelden geleefd: de gruwelen die we achter ons ontdekten en de dystopische toekomst waarvoor we gewaarschuwd werden.
Een deel van ons brein zit vast in het verleden en herbeleeft de leugens, de corruptie, de oorlogen, de mensenhandel, het bedrog, de talloze momenten waarop we beseften dat de wereld niet was zoals ons was verteld.
Het andere deel leeft in de toekomst en kijkt angstig uit naar digitale identiteitsbewijzen, digitale valuta van centrale banken, surveillancesystemen, kunstmatige intelligentie, transhumanisme en elk ander controlemechanisme dat nog steeds dreigt op te duiken.
En zo lijden we dubbel: eens door herinneringen, eens door onze verbeelding.
Het systeem zou eigenlijk niets liever willen dan dat we daar gevangen blijven, eindeloos oude wonden openrijten en bang zijn voor een toekomst die nog niet is aangebroken. Beide toestanden houden ons machteloos, omdat geen van beide in dit moment bestaat.
Maar bewustwording was nooit bedoeld als gevangenis. Het doel van ontwaken was niet simpelweg om te zien wat er mis is. Het was om te herinneren wat mogelijk is.
Elke grote verandering in de menselijke geschiedenis begon als een gedachte. Een visie. Een droom die al lang in de hoofden van mensen leefde voordat hij werkelijkheid werd.
Ik geloof dat de volgende fase van deze reis niet is om al onze energie te besteden aan het blootleggen van duisternis, noch aan het obsessief nadenken over de plannen van hen die de mensheid willen beheersen, maar om architecten te worden van iets beters.
De volgende fase is om opnieuw te dromen…
Dromen van een wereld gebouwd op waarheid in plaats van bedrog, vrijheid in plaats van controle, gemeenschap in plaats van verdeeldheid, soevereiniteit in plaats van afhankelijkheid, geloof in plaats van angst.
Want er is niets krachtiger dan een collectieve visie die door miljoenen mensen wordt gedeeld. En dat is precies wat er volgens mij nu gebeurt.
Degenen onder ons die ontwaakt zijn, verzetten zich niet langer alleen tegen de toekomst die zij voor ons hebben bedacht. We beginnen er zelf een te bedenken.
En als de geschiedenis ons iets leert, is het dat elke realiteit eerst bestond als een droom. Een mogelijkheid. Een gedachte die lang genoeg en stevig genoeg werd vastgehouden om vorm te krijgen.
Laten we er daarom voor zorgen dat we, ondanks de waanzin, die droom levend houden. Want de toekomst wordt niet gevormd door hen die er bang voor zijn, maar door hen die durven te dromen. En voor het eerst in lange tijd begint de mensheid weer te dromen…
Laura Aboli
Geef een reactie