In de Mayakalender is er een gids/zegel wat de ‘Witte Spiegel’ heet. Daarbij hoort de zinsnede: “Ik ben een spiegel voor mezelf en anderen”. 
En:
“Ik zie mijn oordeel over anderen als aanwijzing om mezelf te verbeteren”.  

Ik heb hem vast al eens eerder genoemd, maar we leren het meest door herhaling. 
Om een aantal redenen is dit een hele mooie.

Allereerst is het goed om regelmatig in de figuurlijke spiegel te kijken. Ook in de letterlijke overigens, om jezelf toe te lachen en een knipoog naar jezelf te geven.
Maar die figuurlijke dus: het is heel goed om met enige regelmaat jezelf onder de loep te nemen. 

Volg ik wat mijn hart me ingeeft? Volg ik mijn eigen normen en waarden? Ben ik trouw aan mezelf? Respecteer ik mezelf? Geef ik mezelf niet te veel weg? Hou ik me aan mijn afspraken met mezelf? Zorg ik goed voor mezelf? Ben ik dienend? Ontspan ik mezelf voldoende? Etc.

Het zijn van die vragen die ons op de rails kunnen houden, die ons bij onszelf laten blijven, die ons richting ons levensdoel (als je dat hebt gevonden) laten gaan.

En die spiegel gaat dus niet om uiterlijk, maar om innerlijk. Om inborst. Om gevoel, om veel belangrijker zaken dan uiterlijk.

En wat zien anderen in jou? Een leider, iemand die ergens voor staat, die consequent is, die standvastig is, die ‘nee’ durft te zeggen, die het hart volgt? Of iemand die onbetrouwbaar is, onberekenbaar, elk moment wat anders vindt of zegt, meegaat met iedereen?

Geen oordeel mijnerzijds, maar wat zie je zelf?

Het tweede deel is minstens zo interessant: 
“Ik zie mijn oordeel over anderen als aanwijzing om mezelf te verbeteren”.

We hebben allemaal wel eens een oordeel over een ander, de een vaker, de ander minder vaak. Maar wat zegt dat oordeel? 
Maar al te vaak hebben we een oordeel omdat we zelf iets met dat thema hebben. We vinden iemand bijvoorbeeld te brutaal. Is dat zo, of zegt die persoon gewoon wat hij/zij vindt, en vinden wij dat moeilijk?

Of we vinden iets van het uiterlijk. En ook hier weer: vinden wij het echt niet mooi, of zouden wij het niet durven? Hebben we heimelijk een positief gevoel over dat stukje uiterlijk, of zit er wat zeer bij ons?

Iets vinden van een ander heeft meestal een reden. Waarom zouden we überhaupt iets moeten vinden van een ander of van iets? Het is interessant om dat bij jezelf eens na te gaan. Ik heb er veel van geleerd (over mezelf).

Maar een ander facet van deze zin is dat we door iets niet te willen of iets af te keuren, tegelijkertijd ook uitstralen wat we wel willen.

En daar komt het thema manifesteren of scheppen weer om de hoek kijken. Als we in een goede frequentie/vibratie zijn (gelukkig, blij, dankbaar, vredig, tevreden, etc.) en in die hoedanigheid laten weten aan het universum via onze mening wat we willen, kan het zomaar gebeuren dat het sneller uitkomt dan je dacht.

Want door te weten – door ervaring of meemaken – wat we niet willen, laten we tegelijkertijd weten wat we wel willen. 
Het mooist is het natuurlijk als we daartoe ook actie ondernemen. 

We kunnen heel passief constateren dat we iets niet willen en doorgaan met ons leven, maar we kunnen ook actief constateren dat we iets niet willen en dus werken aan het tegenovergestelde, en doorgaan met ons leven.

We zien iemand die zwaar overgewichtig is, en dus besluiten we wat beter op te letten met wat we in onze mond stoppen.

We zien dat de hoeveelheid mensen met (soms vergevorderde) kanker toeneemt, dus besluiten we veel bewuster te gaan eten, drinken, sporten, etc., en geen prikken meer te nemen. Immers, die kankers komen niet aanwaaien, er was voor gewaarschuwd. 

Het zijn maar voorbeelden. 
We kunnen leren door de ander te observeren, door ons oordeel om te zetten in zelfverbetering.  

We kunnen krachtige, gezonde mensen zijn door actief en bewust onszelf te verbeteren. Niet door weg te kijken, maar door te zien. Niet door op de automatische piloot te leven, maar door bewuste actie, bewuste gedachten, bewuste daden, bewuste overtuigingen.

We herkennen vast ieder wel een beetje het idee dat we niet op een bepaald persoon wilden lijken, dat we een tegenovergesteld gedrag wilden. Mijn vader was bijvoorbeeld erg streng en serieus (door z’n jeugd), zo wilde ik niet zijn. Mijn moeder was altijd met ziekte en dood bezig, dat wilde ik ook niet (dus werd ik arts, lol). 

Hoe dan ook, juist door wat we niet leuk vinden in anderen kunnen we onszelf vormen tot de persoon die we veel leuker vinden…..waar we in de spiegel van kunnen houden…….

Die ‘spiegel’ is veel waardevoller dan we in eerste instantie zouden denken. 

In licht, liefde en dankbaarheid,
Ed