De Witte Spiegel is een levenspad, een gids of een dagzegel in de Maya-kalender.

De zin die erbij hoort is “Ik ben de spiegel voor mezelf en anderen“.

Maar ook: ik gebruik mijn mening over anderen om mezelf te vervolmaken……….

En dat vind ik een heel mooie combinatie. De eerste – ik ben een spiegel voor mezelf en anderen – laat ons enerzijds naar onszelf kijken en daardoor de optie om (zo nodig) te verbeteren en anderzijds kunnen we een voorbeeld zijn voor anderen. Door liefdevol te zijn, door stabiel te zijn, door juist emotioneel te zijn, door wat dan ook.

Maar de tweede – ik gebruik mijn mening over anderen om mezelf te vervolmaken – is misschien nog wel mooier. Immers, zijn we niet allemaal één? Ik ben jij en jij ben ik. Maar als we dan iets zien in de ander wat we niet waarderen, zegt dat ook iets over ons.

Dat kan zijn omdat we het (onbewust) herkennen en we zelf wellicht dezelfde ‘fout’ maken op de een of andere manier. Daartoe kunnen we bij onszelf ten rade gaan en er iets aan veranderen. Het kan ook zijn dat we door onze waarden of vooroordelen iets niet waarderen in wat de ander doet of zegt. Ook in dat geval leert het ons iets over onszelf.

Zoals ook emoties ons iets over onszelf leren. Immers, boosheid is vaak het gevolg van angst of machteloosheid. Maar ook bij andere emoties kan het nuttig zijn je af te vragen waarom je zo reageert. Immers, elke situatie is op zich neutraal. En dus, als we niet neutraal reageren is er iets wat maakt dat we met die emotie reageren.

Waarom? Soms is het duidelijk en komt dat omdat iemand onze waarden of onze grenzen overschrijdt, maar vaak is dat niet het geval. Dan reageren we eigenlijk niet op die situatie maar (onbewust) op een situatie die eerder is gebeurd. Een situatie waarin we niet werden gehoord, waarin we werden beledigd, waarin we de fout in gingen, waarin we ons belachelijk maakten, waarin we onszelf teleurstelden, waarin we beduveld werden, etc.

Kortom, een associatie die ons onbewuste legt, maar we ons vaak niet bewust zijn. Wat er nu gebeurt lijkt erop en daarom reageren we met de onverwerkte emoties van destijds. Zoals we ook zien bij een traumatische gebeurtenis. Het is gebeurd, maar daarna reageren we op andere situaties alsof het die eerste situatie is. Dat kan onder andere komen door een geluid, of door een gelaatsuitdrukking, of een beeld, of een lichamelijke gelijkenis met iemand,

Hoe dan ook, onze reactie is een spiegel die ons kan doen nadenken over waarom we zo reageren, vaak disproportioneel met wat er gebeurt. Door op zo’n moment te ‘voelen’ waar het mee te maken heeft, kunnen we vaak terughalen waar het vandaan komt. Het eerste wat in je opkomt is vaak het juiste (voordat je er te veel over na gaat denken).

Zo kan je oordeel of mening over iemand of iets een enorme spiegel zijn om je te laten zien waar je nog iets te verwerken hebt, of waar nog pijn zit, of waar je zelf iets zou kunnen veranderen.

Laat dat gebeuren zonder oordeel over jezelf of een ander. Observeer wat er gebeurt en kijk wat je ermee kunt.

ik schreef onlangs over mijn eigen valkuil: boos worden op het moment dat ik niet in staat ben alle zaken op een rijtje te zetten van wat ik weet en uit pure machteloosheid ontstaat er dan boosheid. op mezelf, op de situatie, maar niet op de persoon waarop ik het uit. Hoewel die dat wel zo kan ervaren!

Ik ging dit begrijpen door na te denken over wat er gebeurde. Door te voelen wat er gebeurde. ik zie het ook bij anderen gebeuren, die zich dat (nog) niet bewust zijn.

Wat ik ook heel vaak zie is dat andere mensen oordelen over anderen terwijl hun oordeel vrijwel een kopie is van hoe ze zelf zijn of reageren. Dat noemen we spiegelen. (Ik verwijt jou wat ik zelf doe, maar vaak zonder door te hebben dat het zo in elkaar zit).

Ik kan nog heel lang doorgaan met voorbeelden en aftakkingen rond dit onderwerp, maar het ging mij er vooral om hoe mooi deze Maya-zegel/levenspad/gids is. Zoals alle onderdelen mooi zijn omdat ze diepere betekenis hebben. Ik zal ongetwijfeld nog vaker een maya-zegel belichten.

In licht, liefde en dankbaarheid,
Ed