Als mensen aan het werk zijn, kun je allerlei gradaties zien in toewijding.
Er zijn mensen die de kantjes ervan af lopen en er zijn mensen die zo perfectionistisch zijn dat ze er bijna in stikken. En alles er tussenin. 

De redenen van beide uitersten zijn divers, daar zal ik maar niet induiken. Soms is het gewoon de inborst, de aard van de persoon, en soms is het de indruk die men op de buitenwereld wil maken (ook een stukje inborst), soms iets anders…..

Gisteren kwam ik een stukje tekst tegen wat vertelde dat je even stil moest staan bij alles wat je deed. Als je voor de deur staat bij mensen, stem je dan even af op die mensen, vraag je af wat je zou willen, stel je voor dat de gesprekken prettig verlopen, dat je elkaar begrijpt, enz.

Iets dergelijks zou je ook kunnen doen voordat je met iets begint. Voordat je iets gaat doen. Hoe wil ik me voelen? Wat wil ik bereiken? Stel je voor dat je het met plezier doet (wat het ook is), dat je het zo goed mogelijk wil doen, maar zonder druk, zonder pressie, ook van jezelf.

Dat met plezier doen kan soms ook nog te maken hebben met de omgeving. Stel je dus voor dat de omgeving oké is. Je kunt je werkplek verfraaien met wat kleuren of dingen die waarde voor je hebben. Als de relatie met je collega niet zo denderend is, stel je voor dat er wandjes tussen jou en die ‘vervelende’ collega staan.

Realiseer je ook altijd dat – wat je ook doet – je bijdraagt aan het geheel, aan de maatschappij. Zoals elke mier binnen de mierenkolonie z’n werk doet, doe jij dat ook. En het maakt niet uit of je op de voorste rij zit of uitgebreid geprezen wordt…….elk heeft de eigen – belangrijke – bijdrage aan het geheel. Laat dat voldoende zijn.

Als ik ’s ochtends mijn Qigong oefeningen doe, waar ik – zoals ik al eerder vertelde – liefde en Qi naar de hele wereld stuur met behulp van het universum, en uiteraard vooral naar hen die het ’t hardst nodig hebben, vraag ik me ook wel eens af wie ik denk te zijn en of het wel ergens op slaat.

Ik ken het gevoel dat je niet belangrijk bent, weinig toevoegt. En dat is niet omdat ik gepensioneerd ben, want het is er op elke leeftijd (hoewel ik van heel wat gepensioneerden heb ervaren dat ze het hebben omdat ze niet meer werken, niet meer ‘bijdragen’ – wat dus eigenlijk onzin is, maar dat neemt niet weg dat dat gevoel er wel kan zijn). Ik had het zelfs als huisarts, en stopte er daarom mee. 

Tegelijkertijd kan ik me dan realiseren dat elk rimpeltje in het water steeds verder reikt, dat elk steentje wat je in het water gooit het hele meer min of meer in beroering brengt. En dat gebeurt ook als ik liefde stuur naar anderen, zelfs als ik liefdevol aan anderen denk.
En hoe meer mensen dat soort dingen doen, hoe mooier de wereld er uit zal gaan zien. 

En wat betreft werk is het niet anders. Hoe onbelangrijk of nietszeggend het werk ook soms kan lijken, hoe het je soms ook kan tegenstaan door de weerstand die je ervaart of door de eenvoud die je ervaart of door wat dan ook, het draagt bij aan het functioneren van het geheel. Jij bent een radartje in het geheel. Wat je ook doet en waar je het ook doet. En zonder dat radartje kan het geheel niet functioneren.

Zelfs als je geen werk hebt of niet kunt werken, draag je bij aan het geheel. Je gedachten alleen al zijn als die rimpels in het water. Ze (ver)vormen de omgeving. 

Vandaag is een grauwe dag, bewolkt, vochtig qua lucht, fris, geen zon. Het ‘weer’ werkt dus even niet mee om je vrolijk te voelen. Maar de mindset kan dat wel degelijk doen. Zet het zonnetje van binnen aan, en het maakt niet uit wat voor weer het is.

En zoals je je zonder reden gelukkig mag voelen (misschien is dat wel wat we moeten leren in dit leven: ons gelukkig voelen ongeacht welke omstandigheden), mag je ook zonder reden het zonnetje in jezelf aanzetten. En je zult zien dat het ineens minder grauw is, minder saai, minder vervelend…..

Het past in het verhaal van het bedenken wat je gaat doen, wat je doel is, hoe je het wilt doen, wat je wilt bereiken, etc. Het is leven met intentie. 

Het is een vorm van bewust leven. Bewust leven kan maken dat we ons gelukkig voelen zonder dat we daar een wonder voor nodig hebben, dat we genieten van dingen die niet echt verheffend zijn, dat we met plezier en toewijding iets doen wat we niet zelf gekozen zouden hebben. 

Tegenwoordig doet de vaatwasser het, maar nog niet zo heel lang geleden moesten we zelf de afwas doen. Vaak s avonds – de verzameling van de dag – na het eten. Een soort verplichting. Als je al moe was van de beslommeringen van de dag. Dan was de keuze (al beseften weinigen dat ze die keuze hadden): “Doe ik het met tegenzin omdat het moet, of ga ik het met plezier en aandacht doen omdat mij dat een beter gevoel geeft?”. Bovendien – als je het samen deed – was het een sociale interactie.

We hebben echt op elk moment de keuze om wat dan ook met tegenzin te doen of te bedenken dat we het ook kunnen zien als ‘leuk’ of als een ‘spel’. Dat laatste is een mooie metafoor als we met een uitdaging (of ‘probleem’) te maken hebben. We doen namelijk ‘gewoon’ ons best en zien wel hoe het uitpakt. We proberen een winnende strategie, als we perse willen winnen, maar weten dat het anders kan lopen. So what?

En misschien is het leven wel een spel. Of kunnen we dat zo zien. 
Een spel waarin we kunnen proberen onze stemming steeds zelf te bepalen door de mindset, door onze instelling, door bewust te spelen met de ‘(mind)gereedschappen’ die we hebben.
We kunnen het in elk geval op die manier leuker maken, met acceptatie van het feit dat we niet alles in de hand hebben. Dat we af en toe kunnen verliezen. Maar ach, het is een spel….

Dus: doe gewoon je best…….

In licht, liefde en dankbaarheid,
Ed