Onlangs ontmoette mijn wederhelft een sportpsycholoog, en ze vroeg enthousiast of hij ook sporters hielp hun doel te manifesteren. Bijna als door een wesp gestoken reageerde hij met ‘niet manifesteren…. Visualiseren! Niets geen alternatieve zaken…..!’. Oh. Oké. Maar?

Je zou denken dat psychologie iets is als werken met de geest van de mens, met de psyche. Iets wat ongrijpbaar, ontastbaar, is. Zodat je met een heel open mind moet opereren. En je gevoel en intuïtie moet laten spreken. En levenservaringen. Maar niets is minder waar. 

Zoals met veel wetenschappelijke opleidingen wordt die intuïtie en dat ‘gevoel’ nogal weggewerkt, alles moet wetenschappelijk beredeneerd en onderzocht/bewezen worden. Het is werken met de ratio, met dat wat ‘verstand’ wordt genoemd. 

Zelf heb ik daar tijdens mijn werk best last van gehad, zeker toen ik ‘alternatieve geneeskunde’ ging beoefenen. Ik wist dat het betere, echtere geneeskunde was, maar vaak had ik het gevoel iets ‘verkeerds’ te doen als ik mijn intuïtie (onbewuste kennis) volgde. Maar hoe meer ik dat deed, hoe beter de resultaten waren…..en toch bleef er een soort ‘angst het verkeerd te doen’ hangen. 

Dat was het gevolg van mijn wetenschappelijke opleiding. Ik begrijp nu ik dit schrijf ook ineens waarom ik patiënten met psychische problemen vaak eerder naar een maatschappelijk werker verwees dan naar een psycholoog. Ik had daar veel betere ervaringen mee. Waarschijnlijk was er vaak een betere gevoelsband met de hulpverlener. Zonder overigens goede psychologen tekort te willen doen. Want die zijn er zeker ook. 

Maar goed. Visualiseren mag kennelijk wel, maar manifesteren niet? Maar wat heeft visualiseren voor zin als je niet gelooft in de uitkomst ervan? Is dat dan niet een foefje wat nergens op slaat? 
Het leven op zich is helemaal niet wetenschappelijk (en een groot deel van de ‘wetenschap’ blijkt dat de afgelopen jaren ook helemaal niet te zijn). 

Het leven heeft veel magie. Er is zoveel wat we niet begrijpen en niet weten. 
Laat dat de charme zijn…….

‘Wat we weten is een druppel, wat we niet weten een oceaan’   (Isaac Newton)

Hoe meer ik zie wat er in de wereld gebeurt, of het nu gaat om de grote wereld of de wereld dichter rondom ons, hoe meer ik voor me begin te zien hoe ik de wereld wél zou willen.

Ik ben allang opgehouden me te ergeren aan wat er gebeurt en wat ik zie. Ik observeer dat slechts (al praat ik er wel over met mijn partner), maar ik ben vooral bezig met de wereld die ik graag wel wil.

Dat is een belangrijk hulpmiddel voor manifesteren, voor scheppen: zien wat je niet wil en daardoor zien hoe je het wel wil. Maar dat laatste moet je dan wel doen. Ik probeer het tot een automatisme te maken: ik zie iets wat me niet bevalt en direct zie ik met mijn geestesoog wat ik juist wel zou willen; en geniet er alvast van. Ik stuur het de kosmos in.

Om te beginnen zie ik een wereld voor me waarin ‘we’ elkaar steunen en respecteren in plaats van dat er geprobeerd wordt om over de rug van een ander meer materiele welvaart te verwerven. Ik zie een wereld waarin iedereen het gewoon goed heeft op alle gebieden. 

Daarbij hoop ik dat als alle mensen het financieel goed hebben ze minder de neiging hebben om jaloers te zijn, of hebzuchtig; dat de neiging om status te verwerven of te vergelijken verdwijnt. We zijn allemaal min of meer gelijk en accepteren elkaars vaardigheden.
(Als je de law of attraction bekijkt en ‘rijk’ wil worden, moet je de rijkdom van een ander verwelkomen en niet met jaloezie bekijken; je moet blij zijn voor die ander. Anders stoot je rijkdom juist af!). 

Een wereld waarin ‘we’ elkaar dienen als we in een positie zitten om dat te doen. Denk aan winkeliers, aan hulpverleners, aan ambtenaren, aan de overheid. 
Elkaar dienen vanuit het hart, vanuit empathie, vanuit onbaatzuchtigheid. Voor het grotere goed. Niet voor geld, niet voor macht. 

De wereld die ik voor me zie lijkt me helemaal niet zo moeilijk, er is geld genoeg in de wereld om het iedereen goed te laten hebben. Net als er voedsel genoeg is en kan worden verbouwd op een gezonde manier om iedereen ruim voldoende voedsel te laten hebben. Dat het niet gebeurt, ligt aan dezelfde personen die alle macht en geld willen (of al hebben). 

Het enige wat in de weg staat om iedereen in een fantastische wereld te laten leven is machtswellust. ‘Mensen’ die kost wat kost alle macht willen hebben, die willen bepalen wat wij wel en niet mogen, zelfs wat wij wel en niet mogen weten en lezen en horen. Die meer willen zijn dan anderen, die zich verheven voelen boven de gewone mens. En dat alleen omdat ze geld hebben (verworven/gestolen van ‘ons’).  

In ‘mijn’ wereld is de overheid – als die er nog is – er om de mensen en de natuur te dienen, niet om geld weg te gooien aan zinloze projecten of onder het mom van de planeet redden het milieu te verwoesten. Is dat niet wat de overheden nu doen? 

De belangrijkste drijfveer is liefde. Herstel, de belangrijkste drijfveer zou liefde moeten zijn. Want, laten we eerlijk zijn, iedereen wil liefde. En liefde geven is liefde terugkrijgen. Hoewel het tegendeel bijna dagelijks bewezen lijkt te worden geloof ik in een liefdevolle ziel.

Dat veel mensen het contact met die ziel kwijt zijn heeft wellicht ook te maken met hoe de maatschappij nu in elkaar zit. Met hoe in het onderwijs geen plaats is voor de zaken die in het leven echt belangrijk zijn. Hoe intuïtie en gevoel gedegradeerd worden tot iets lastigs in plaats van tot leidraad.  

Natuurlijk liggen ook alle problemen die er nu zijn ten grondslag aan het niet primair liefdevol reageren of leven. Alle grote problemen zijn een gemis aan liefde.  

In ‘mijn’ wereld is winst maken not done. Het is niet nodig en het is schadelijk voor de eenheid. Werken of leidinggeven gebeurt in dienst van alle anderen. Omdat we samen één zijn. Daarom kan iedereen tevreden zijn met ‘genoeg’ en hoeft niet nog meer. Oorlogen bestaan dan ook niet, vijandigheid evenmin.

Het is fijn om zinvol (gemeenschaps)werk te doen en daarnaast veel vrije tijd te hebben, tijd voor hobby’s, voor de kinderen, voor spelen, voor sporten, voor relaties, voor ontspanning…..

Ach, ik kan nog verder uitweiden over mijn dromen, maar ik zal je er niet mee vermoeien. En ja, ik weet dat de hele structuur wereldwijd zou moeten veranderen.
Het mooie van dromen is dat het kan en het visualiseren kan absoluut geen kwaad. Bovendien geloof ík wel in manifesteren. Als ik visualiseer doe ik dat in de hoop en verwachting dat het tot manifestatie kan leiden………..

Met de liefde, dankbaarheid, tevredenheid, blijheid, etc. die enerzijds helpen de wensen waarheid te laten worden (door de goede emoties/frequentie), en anderzijds in die ‘waarheid’ het gevolg zullen zijn……

Ik geniet nu al van ‘mijn’ nieuwe wereld. En jullie zijn allemaal welkom. 

In licht en liefde
Ed