Het is eigenlijk een combinatie van dingen die maakte dat ik deze blog ging schrijven.

Gisterochtend liep ik – op ‘koningsdag’ – een langere afstand door de duinen naar het strand en weer terug naar huis. Ruim 14 kilometer. En ik genoot van de natuur, van het wandelen, van de rust, van de stilte, van de vriendelijke mensen die ik tegenkwam, van het strand……

Ik realiseerde me hoe een gezegend mens ik ben.

En gek genoeg dacht ik toen ook even terug aan 2 slechtere periodes. Eerst aan 3-4 weken terug toen elke stap pijnlijk was rond beide knieën en ik een beeld kreeg van een scootmobiel, waarop ik ging zoeken wat ik zelf kon doen. Wel: lopen en de pijn negeren, maar niet forceren. Ik moet erbij zeggen dat ik door mijn geschiedenis met een posttraumatische dystrofie (door een letsel) niet naar een orthopeed wil omdat ik toch niets ga laten doen…….(en het vertrouwen in de ‘geneeskunde’ is ook niet zo groot).

Bovendien dacht ik aan de opmerking uit een van de blauwe zones (de mensen die boven de 100 worden): ik heb twee dokters: een linker en een rechter been…….
Dus ik ben gaan wandelen, stevig, bewust. Eerst ondanks de pijn, nu steeds meer zonder.
Zie het resultaat…..

Maar de andere periode – wat verder terug, de aanloop naar de dystrofie – was na mijn fietsongelukken, vooral na de tweede tik. Dat was denk ik het diepste punt in mijn leven. The Black Night of The Soul. Vreselijke pijn, weg roeping, weg werk, weg energie, weg – nou ja, wat niet. Ik was niets meer waard, ik was ‘niets’ meer. Ik was ineens geen normale vader meer, geen normale echtgenoot, etc.
En ik was down, af en toe heel erg down.

En ondanks de pijn en het energiegebrek was er ineens alle tijd om over het leven na te denken. Stapje voor stapje. “Laat ik me zo onderuit halen, of ga ik er wat aan doen?” Ik had al regelmatig gelezen over het verschil tussen ‘slachtoffer’ en ‘leider’, er misschien wel over geschreven, en zeker gebruikt in de praktijk.

Ik was nooit een ‘slachtoffer-type’ geweest. Dus? Ik besloot ondanks waar ik was dat ik ging herstellen, dat ik al mijn kennis ging gebruiken om weer op te staan, mijn pijn te overwinnen (want de verschillende pijnstillers deden niets en ik wilde niet nog meer of sterker), het gekwetste weefsel te herstellen, en mijn energie terug te krijgen.

Maar ik werd natuurlijk ook teruggeworpen op vragen over de zin van het leven. Wat had het leven voor mij op dat moment nog voor zin? Ik kon geen fatsoenlijke partner zijn, geen fatsoenlijke vader zijn, geen arts zijn, geen inkomen verwerven, wat was de zin nog? Dat hield me maanden bezig en ik zal niet liegen, natuurlijk speelden ook ‘enge gedachten’ door mijn hoofd.

Na vele maanden kwam ik tot de conclusie dat de reden dat we hier op aarde waren iets moest zijn van gelukkig proberen te zijn, ondanks de situaties die we meemaken. En ik bedoel dan intern gelukkig, niet een façade of masker van geluk terwijl je dat van binnen niet bent. Nee, gelukkig van binnen.

Vanaf dat moment gebruikte ik alle mogelijke hulpmiddelen en verworven kennis om mezelf uit het gat te tillen. Zelfs als ik heel down was knipoogde ik naar de spiegel om een glimlachje tevoorschijn te toveren. Ik wist dat op een paar depressieve dagen er altijd wel weer een goede dag volgde, en keek daar naar uit ook al wist ik dat het misschien één dag was. En stap voor stap klom ik uit de put.

Ik deed uren per dag voorzichtig Qigong-oefeningen. Het was een leerschool. Uiteindelijk moest ik toch helemaal stoppen met mijn werk, bleef er een probleem met prikkels en energie, kon ik accepteren waar ik stond, verminderde de pijn aanzienlijk, kon ik lichamelijk weer bijna alles normaal, en bleef ik me realiseren dat gelukkig zijn een kwestie van mindset was. Een geestelijke instelling.

Dat betekent dat het niet van nature aanwezig is (of misschien wel, maar dan vertroebeld door omstandigheden en ‘afleidingen’), maar bewust onderhouden moet worden. Gelukkig zijn is eigenlijk niet afhankelijk van de omstandigheden, maar van de manier waarop je in het leven staat, die manier waarop je denkt.

Denk aan een van de belangrijkste Stoïcijnse ‘regels’: de impact van iets wordt niet bepaald door de gebeurtenis zelf, maar door de manier waarop je ermee omgaat, de manier waarop je erover denkt.

Dat is iets wat ik in die periode beter heb geleerd dan wat dan ook. Je geluk en welzijn wordt bepaald door hoe je denkt. En de manier waarop je denkt kun je zelf kiezen! Je kunt in een gegeven situatie vooral denken aan alle ellende, alle tegenslag, alle pijn, alle tekortkomingen, alle frustraties, alle beperkingen, alle……..

Of je kunt denken aan de positieve dingen, zoals o.a. een steunende partner, je kinderen, de stapjes die vooruit gaan, die knipoog in de spiegel, mooie muziek, de zon, de natuur, een liefdevol universum…….

En natuurlijk leerde ik dat andere stukjes mindset hielpen bij gelukkig zijn. Zoals dankbaarheid. Hoe meer dingen er zijn waarvoor je dankbaar bent, hoe gelukkiger je je voelt. En focussen op mooie dingen, op dingen die goed gaan. Beseffen dat alles wat gebeurt ons weer iets leert waar we ons voordeel mee kunnen doen. Dat zelfs elk ongeluk iets positiefs in zich draagt (ook al ontdekken we dat soms veel later pas).

En niet te vergeten die herrie in het hoofd verminderen, die continue gedachtestromen, die monkeymind. Dat kan door meditatie, door mindfulness, etc. Maar ook daar helpt de stoïcijnse filosofie door te vertellen dat je niet bezig moet zijn met dingen die je toch niet kunt veranderen. Op het moment dat de betekenis daarvan echt doordringt, worden die zaken minder belangrijk en houden ze de mind niet meer ‘gevangen’.

En hoe mooi is het dat mijn idee dat we op aarde leven om te leren gelukkig te zijn in allerlei situaties zo mooi past in in deze periode. Spiritueel leven we in een (zeldzame) periode van ascentie, waarin het belangrijk is de vibratie of frequentie van onze energie hoog te houden, hoog te laten zijn.

En hoe doen we dat? Door gelukkig te zijn, door dankbaar ze zijn, door empathie, door tevreden te zijn met wat we hebben, door blij te zijn, door vreedzaam te zijn. Dezelfde zaken die ook maken dat we beter kunnen manifesteren of scheppen. We scheppen zelf dingen in ons leven door die hogere vibraties door geluk, dankbaarheid, e.d.

Er zijn vele boeken geschreven over geluk en gelukkig zijn. De titel van een van die boeken zal ik nooit vergeten: ‘gelukkig zonder reden’.
Er hoeft helemaal geen reden te zijn om gelukkig te zijn. Je kunt op elk moment bepalen dat je gelukkig bent of wilt zijn.

Tel je zegeningen. Stop met voor lief te nemen wat je allemaal aan fantastische dingen om je heen hebt, of het nu gaat om personen, dingen of ontastbare zaken. Neem het niet langer voor lief, maar besef het ten volle. En zorg dat het zo blijft.

De meeste relaties gaan kapot omdat men de ander voor lief neemt en geen energie stopt in teruggeven wat gekregen wordt. Er was verliefdheid, wat overging in liefde. Maar die was niet onvoorwaardelijk, die bleek afhankelijk van wat men kreeg en minder van wat men gaf. En zodra die balans van geven en nemen verstoord raakt, als een van de partners niet meer ‘investeert’ in de relatie, dan wordt het een glijdende schaal. Dan gaan we rekenen en vergeten we lief te hebben.

Zeker als een van de twee in de put raakt, tegenslagen kent, en de ander het niet kan opbrengen daar empathisch tegenover te staan, niet het geduld heeft tot die ander overeind kruipt en weer kan ‘geven’ in plaats van periodiek vooral ‘nemen’. Dat zijn lastige tijden in relaties. De meeste relaties overleven dat niet.

Ik weet nog dat een hoogleraar neuropsychologie tegen me zei dat ik door moest gaan met vechten om een goede uitkering van de AO verzekering (want die kreeg ik niet voor mijn en zijn gevoel), desnoods via rechtszaken, want ik had er recht op. Ik zou misschien wel mijn huis en partner verliezen in dat gevecht, maar………

Dat was het mij dus niet waard. Dat huis kon me niet zoveel schelen, maar mijn partner heeft me al die jaren gesteund. Soms even in mijn sop laten gaarkoken, soms met lede ogen gezien hoe ik me terugtrok, hoe ik depressief was, hoe ik pijn had, maar ze was er als ik haar nodig had. Oneindige dankbaarheid!

Alleen al aan mijn partner denken maakt me gelukkig.

Eigenlijk maakt bijna alles me gelukkig. En dat besef maakt me nog gelukkiger.

Het mag allemaal raar klinken en misschien overdreven overkomen, maar toch is dat wat je krijgt als je je geestelijke instelling op ‘geluk’ zet. Als je alles gaat waarderen wat gewaardeerd zou moeten worden, als je dankbaar wordt voor alles waar je dankbaar voor mag zijn. Bedenk dat voor de meeste dingen die wij hebben – zeker materieel – geldt dat het overgrote deel van de mensen op die aardkloot het niet heeft en wellicht nooit zal hebben!

Desalniettemin zag ik in het verleden regelmatig beelden van mensen die ‘niets’ bezaten, geen huis, geen bezittingen, en toch gelukkig waren. Met hun kinderen, met hun naasten. Geluk is niet afhankelijk van materie.

Kies voor geluk, kies voor dankbaarheid en lift mee in de ascentie naar een mooiere nieuwe wereld.

In licht, liefde en dankbaarheid,
Ed