Jay Francis had via de scheurkalender op 10 augustus de volgende tekst:

“Als je niet gemiddeld wilt zijn, moet je er rekening mee houden dat het gemiddelde je niet leuk zal vinden”

Een simpele zin, met ongelooflijke consequenties. Ik ben dan altijd benieuwd hoeveel mensen zich hierin zullen herkennen of sowieso wie de waarheid van deze zin zal zien. 

Natuurlijk is het gemakkelijk om de corona-periode erbij te halen, maar dat is te beknopt. Het is op vrijwel alles in de maatschappij en alles in het leven toepasbaar.

Na mijn fietsongeluk en onvermogen te werken werd ik gepust door de AO-verzekering naar arbeidspsycholoog te gaan. Ik vertelde hem o.a. als antwoord op zijn vele vragen dat ik Qigong deed, niet rookte, de jaren ervoor halve marathons liep (en zelfs enkele hele had gelopen), bewust at, e.d.
Hij – gemiddeld denk ik – vond dat ik onevenredig veel aandacht aan mijn gezondheid besteedde en dat bedacht hij als argument niet snel te herstellen……… waarbij hij vergat dat ik arts was en had geleerd ‘walk your talk’ toe te passen (doe wat je zegt). 

Later begreep ik dat de man werd betaald om argumenten te zoeken waardoor de verzekering minder hoefde te betalen. Maar het feit dat hij ‘gemiddeld’ was (meedeed aan dit bedrog om geld te verdienen, gemiddeld sporten, gemiddeld eten, etc) hielp hem dat te doen. 

Het is niet eens een verwijt mijnerzijds, meer een constatering. Ik was er verbaasd over, dat wel. Ik zit niet zo in elkaar. Ik verkoop absoluut niet (bewust) mijn ziel om er beter van te worden. Ik was het slachtoffer van ‘gemiddeld’, het zij zo. 

Ik denk dat veel mensen die afwijken van de norm – terwijl dat nodig is, het zorgt voor verbeteringen, voor vooruitgang, voor evolutie – weerstand ontmoeten. In welke vorm dan ook. En hoe meer mensen aan het twijfelen worden gebracht, omdat ze onbewust voelen dat je misschien wel gelijk hebt maar hun fundament verstoort, hoe sterker de weerstand zal zijn.

Toevallig speelt deze dagen dat een vader op het online podium ‘Kek Mama’ een column schreef over de gerezen twijfel aan het blindelings volgen van het Rijksvaccinatieprogramma. De laatste prikken (9 jaar) hadden ze niet aan hun kinderen gegeven. Niets over een oproep dat ook niet te doen, niets over dat hij het beter wist. Wel vragen. Ze waren gaan nadenken in plaats van klakkeloos volgen.

Maar ‘gemiddeld’ laat z’n kinderen wel prikken, ongeacht alles wat inmiddels bekend is, ondanks alles wat in Amerika speelt, ondanks de bewijzen dat gevaccineerde kinderen veel meer en vaker ziek zijn dan ongevaccineerde, ondanks de tekenen die erop wijzen dat vaccins en autisme met elkaar te maken hebben. 
Prima, ieder moet doen wat hij/zij goed acht. 

Dus waren er kennelijk heftige reacties op dit eerlijke stuk. Kek Mama, wat beweerde voor de vrijheid van meningsuiting en verschillende perspectieven te zijn, verwijderde daarop de column. Ze vonden de ophef te groot. 

‘Gemiddeld’ vond het niet leuk dat vader Patrick iets schreef wat afweek van ‘gemiddeld’. 

Ik herken het maar al te goed. Als ik terugkijk vind ik dat ik veel te veel ‘gemiddeld’ was, terwijl ik het al zo vaak niet was. Veel gevoelens van zaken die niet klopten hield ik binnen, omdat ik er vaak ook de vinger niet op kon leggen. En soms ook wel, maar dan kon ik er weinig mee zonder mezelf te beschadigen.

Ik kan me herinneren dat ik bij een demonstratie was van urine-incontinentie bij een vrouw. De professor showde het, terwijl de vrouw temidden van 6-7 mannelijke coassistenten half naakt op bed lag. Ze moest persen en hij duwde wel of niet de urinebuis dicht. Het ene moment gebeurde er niets het andere moment spoot ze urine. Ik was toen al zo empathisch dat ik voelde wat die vrouw voelde. Ik schaamde me dood erbij aanwezig te zijn. Zo vernederend! Maar ik hield mijn mond, ik was afhankelijk van die professor. 

Zo was ik ook als coassistent bij een consult waarbij het kliniekhoofd een vader grof en luidruchtig de les las waar zijn astmatisch kind bij was omdat hij rookte. Ik was het wel met hem eens, maar om dat te doen waar het kind bij was…….ik voelde wat er in het kind omging. Zijn vader werd keihard aangevallen, omdat híj́ astma had!
Ik probeerde voorzichtig deze arts te vragen of het niet beter was geweest de man alleen te spreken, maar kreeg een grote mond en hield me verder maar in. 

Het zijn momenten waarvan ik achteraf denk dat ik assertiever had kunnen zijn, maar ten koste van wat? 

Ik denk dat het een stuk gemakkelijk leven is als je zonder daar je best voor te doen ‘gemiddeld’ bent. Ik ben bang dat ik het nooit echt ben geweest als ik terugkijk. En ik heb gemerkt dat ook mijn kinderen het niet altijd leuk vonden. Ze schaamden zich tegen hun vriendjes te vertellen dat hun vader homeopathisch arts was. Het deed mij pijn toen ik dat merkte. Ik had een zekere financiële toekomst opgegeven om te doen wat mijn hart me ingaf, maar was daardoor niet ‘gemiddeld’….

En nu wij (mijn vrouw en ik) behoorlijk wakker zijn v.w.b. alles wat gebeurt in de wereld en alles wat niet deugt – ik druk me voorzichtig uit – merk ik ook dat mijn kinderen dat niet leuk vinden. Ze zijn zeker niet ‘gemiddeld’, maar bevinden zich wel in een ‘gemiddelde’ omgeving en willen niet bezig zijn met dingen die dat verstoren. 

En juist omdat allerlei zaken in de wereld door het moment in de geschiedenis waarop we leven in een stroomversnelling gaan, of zo op z’n kop lijken te staan (als je dat kunt en wilt zien), zijn de tegenstellingen zo groot. En vaak zijn de dingen die niet gezegd (kunnen) worden de grootste splijtzwam in de communicatie. Helaas hebben zoveel mensen vrienden en familieleden verloren omdat ze van elkaar vervreemden. Misschien onvermijdelijk, maar vooral ook heel pijnlijk. 

Als je de wereld ziet voor wat ie echt is, kun je dat niet ongezien maken. Sterker nog, je wordt in alles bevestigd dat het nog erger is dan je al dacht. Het maakt dat je allesbehalve ‘gemiddeld’ bent in wat je weet, in hoe je je voelt. 

En de kans is groot dat ‘gemiddeld’ dat niet leuk vindt……

Toen ik destijds homeopathie ging bestuderen uit onvrede met de mogelijkheden van de reguliere ‘geneeskunde’, was ik me eerst van geen kwaad bewust. Maar de weerstand die ik ervoer bij veel collega’s was stuitend. En vooral het geniep: me openbaar belachelijk maken, maar één op één geïnteresseerd zijn (of me om advies vragen). 

Toen ik zag wat ik met homeopathie kon bereiken – een veel diepere genezing dan ik ooit had gezien met de reguliere ‘geneeskunde’ – begon ik me te realiseren hoe krom dat stukje wereld in elkaar zat. En toen de vereniging tegen kwakzalverij weer een periode kreeg van publiekelijk aanvallen van homeopathie, begreep ik dat geld (en beïnvloeding of hersenspoeling) de belangrijkste drijfveer was van wat ik had geleerd als ‘geneeskunde’. 

Met miljoenen en inmiddels vele miljarden wordt het publiek (en de overheid) bewerkt via reclames in allerlei vorm, via alle mogelijk bladen, via talkshows en actualiteitenrubrieken om de ‘sprookjes’ van de farmaceutische industrie te geloven. En dat al meer dan een eeuw lang. Zodat iedereen ‘gemiddeld’ zal zijn als het om dit punt gaat. Niet alleen de patiënten, maar ook de dokters. 

Hoe crimineel dat uitpakt hebben we 5-6 jaar gelen gezien, en nóg, voor zover de prikken gegeven worden en het assortiment mRNA prikken zich uitbreidt. 

Maurice de Hond schreef een dezer dagen iets vanuit de persoonlijke sfeer. Heftige zaken. Die ga ik hier niet vertellen, maar toen hij in de coronaperiode specialisten confronteerde met zijn mening over virusoverdracht waren ze het met hem eens, maar durfden hun mond niet open te doen uit angst voor ontslag. Alleen ‘gemiddeld’ werd geaccepteerd!

Ik schreef dus net wel dat het gemakkelijker is om ‘gemiddeld’ te zijn, maar of je gezondheid er goed mee af is, is maar de vraag. Kijk wat een schade is aangericht door al die prikken en medicijnen.

Dat brengt me overigens opnieuw bij vader Patrick, die o.a. schreef dat kinderen van kennissen of vrienden gedragsveranderingen vertoonden vrijwel direct na de prikken. Datzelfde viel mij destijds ook op terwijl ik als beginnend arts pro-vaccin was. Vanaf de dag na de prik anders qua gedrag, en blijvend. Wat moest betekenen dat die prik een diep effect had op….ja, wat?
In elk geval iets wat niet hoorde, wat niet zou moeten. 

Mij trok het over de streep om me erin te gaan verdiepen, ook al omdat mijn vrouw (jaren 80 vorige eeuw) intuïtief tegen was. Met homeopathie kon ik de gedragsverandering gelukkig couperen door de energieverandering ongedaan te maken. Maar toch. De alarmbellen waren afgegaan. 

Maar goed, een heel verhaal omdat ik een quote van Jay Francis las. En ik weet niet wat de les moet zijn. Mensen die ‘gemiddeld’ zijn en zich daar goed bij voelen moeten daar vooral blijven. 

Maar tegelijk weet ik dat er heel veel mensen zijn de niet ‘gemiddeld’ zijn, die niet klakkeloos de meute volgen, die zelf nadenken en onderzoek doen. Mensen die zich soms heel alleen voelen, weerstand ondervinden of uitgekotst worden omdat ze doen wat hun hart hen ingeeft.

Aan hen: blijf je hart volgen! Je hart spreekt de enige waarheid, je ziel spreekt tot je via je hart. Blijf echt, weet dat je krachtiger bent dan je denkt en meer begeleiding krijgt dan je denkt, meer gesteund wordt dan je denkt. Je bent zeker niet alleen!

In licht, liefde en dankbaarheid,
Ed