Ik heb al vaak genoeg geschreven over de afschuwelijke polarisatie in de maatschappij en zelfs in gezinnen.
En hoewel menig mens leert omgaan met die situatie, en de oppervlakkigheid in gesprekken daardoor steeds groter wordt, zie je ook dat de afkeer tegen ‘andere meningen’ groter wordt.

Ik merk dat steeds meer mensen over bepaalde dingen niet meer willen horen, niet meer willen spreken, niet meer willen nadenken. En daarin zit een groot gevaar.
Dat is in feite het gevolg van gaslighting: tegenstrijdige verhalen: Trump is goed/slecht; klimaatverandering bestaat/bestaat niet, CO2 volgt de opwarming/gaat eraan vooraf, windmolens zijn goed/slecht, zonnepanelen zijn gunstig/ongunstig, elektrische auto’s zijn goed/slecht, je deugt/deugt niet, zelfs Becel is goed/slecht, koolhydraten zijn goed/slecht, intensieve inspanning is goed/slecht. 

Weet je, in de meeste gevallen doen die tegenstrijdige meningen of beweringen niet zoveel met ons, maar als het gaat om bestaanszekerheid, om veiligheid, om onze nabije toekomst is het anders. Dan komt het meer binnen, bereikt het de hersenen, het analytisch denken. 
Of juist niet, omdat er bewuste of onbewuste paniek ontstaat: de vecht-vlucht-verstijving reflex.

Die laatste blokkeert het rationele, logische denken. Maar als er een soort van paniek ontstaat of een ‘ik weet het allemaal niet meer’, dan gaan we de dingen uit de weg die dat versterken. Dus willen we bepaalde dingen niet meer zien, niet meer horen, er niet eens meer over nadenken. En we houden ons bij wat we al vonden (dat is – lijkt – het veiligst), want meningen hebben we natuurlijk wel allemaal.

Laat ik eens wat onderwerpen langslopen.

Om te beginnen met de man die zoveel aandacht krijgt en vraagt: Donald Trump. Hij heeft wat karakteristieke eigenschappen, zoals een aparte manier van spreken en doen, een man van daadkrachtige actie. En hij speelt 5D schaak, hij is lang niet altijd te volgen. 
De een vind dat te prijzen, de ander walgt ervan.

Vergeet ook niet dat we in Nederland door de MSM al jaren worden geprogrammeerd om de democraten ‘leuk’ te vinden. 
Met Obama voorop. De man die zo sociaal en aardig leek. Ik zeg leek, omdat er steeds meer een ander kant van hem naar voren komt. (Hou er rekening mee dat het ook een regelrechte crimineel kan zijn geweest, iets wat we ons nauwelijks kunnen voorstellen).

Maar goed, Trump is geen democraat en de democraten waren op een verschrikkelijke manier (in alle opzichten van het woord) tegen Trump, dus zijn ‘wij’ al snel tegen Trump. Zeker als de MSM doorgaan met hem op alle punten aan te vallen en te framen als een slechte man. Ondanks dat veel cijfers in de VS laten zien hoe succesvol hij is. En dat was ook in 2016-2020 al zo. 

Ook ik was jaren geleden ‘tegen’ Trump, omdat ik was geprogrammeerd. Ik was voor de democraten. Tot ik stuitte op andere meningen die ik niet begreep en dat ging uitzoeken. 
Nu ben ik noch voor noch tegen Trump, maar kan objectiever zien wat er gebeurt. Trump zou op een geniepige manier agenda 2030 kunnen uitvoeren terwijl wij denken dat hij dat juist niet doet, maar hij zou evengoed die agenda kunnen wegtoveren. Zodat wij onze vrijheid behouden, gelukkig zijn mét bezit, baas over eigen lichaam blijven, etc. 

Maar waar het mij omgaat, is dat Trump nauwelijks bespreekbaar is. Mensen zijn zeer enthousiast over hem of – de meerderheid in NL nog – verguist hem, vindt hem walgelijk. Ze willen er niet eens over praten. Doen hun mening af met een opmerking die geen tegengas verdraagt. Alleen al zijn gezicht is voldoende om een hekel aan hem te hebben…..

Iets soortgelijks merk ik bij zaken als de opwarming. Een steeds groter deel van de mensen begint zelf na te denken en merkt dat het allemaal niet klopt. Al jaren geen echt goede zomer, maar elke zomer ‘warmer’ dan de andere…….? Er zou geen ijs en sneeuw meer zijn rond deze tijd in de jaartelling, maar het sneeuwt? En we kunnen schaatsen? 

Maar het overgrote deel vindt ‘veiligheid’ bij het vasthouden aan wat de MSM zegt: het warmt op en de toekomst is in gevaar, dus………we moeten een elektrische auto, zonnepanelen, een warmtepomp, extra isolatie, de thermostaat lager, koud douchen, etc.
En als je een deel van die mensen probeert zelf na te laten denken over de tegenstrijdigheden, stuit je tegen een keiharde muur. “Ik wil het er niet over hebben”. 

Wat zou je zeggen van het hemelgewelf? De afgelopen dagen was er veel te doen over de Aurora, de fantastische kleuren aan de hemel. Al dan niet door de plasmastromen veroorzaakt. Maar al die damborden? Daar mogen we niet naar kijken of bevragen wat we zien. Dat zijn gewoon condensatiestrepen. Die er toevallig niet waren met kerstmis. En toevallig niet tientallen jaren geleden. “Ik wil het niet weten”.

Terwijl steeds meer duidelijk wordt dat het chemische strepen zijn met niet ongevaarlijke stoffen, is de een daarvan overtuigd, en is dat voor de ander onbespreekbaar. ‘ik wil er niet over nadenken”. 

Als het om elektrische auto’s gaat is er net zoiets. Ik deug omdat ik in een elektrische auto rijdt, maar ik wil niet nadenken over hoe die accu wordt gemaakt, hoe kinderhanden de grondstoffen opgraven en produceren. We willen geen Chinese producten, want kinderhanden? Maar als het om die elektrische auto gaat willen we daar niet over nadenken…. we ‘deugen’ liever dan ons hart (of verstand) te volgen.

Ach, ik kan nog tal van onderwerpen noemen.

Zo zijn er ook de films. Er is een toenemende groep mensen die niet of nauwelijks de TV nog aanheeft. Ze zijn de framing via de MSM zat, maar ze zijn zich ook bewust van de framing via films en series, ze zijn zich bewust van acteurs die bedenkelijke zaken deden, die bedenkelijke dingen vinden. Denk ook aan de opgedrongen woke-en inclusie-zaken. Ze zien dat niet meer los van de film of serie die ze zien. Ze kunnen niet meer met plezier een film zien. “Ik wil niet eens meer kijken”. 

Ik hoorde in een interview Robert Jensen zeggen dat hij niet meer met plezier naar voetbal kon kijken na ‘corona’. Omdat je toen die lege stadions had die gevuld werden met geluid via banden. Nepapplaus en nep-boe-geroep. Ik heb dat achter me gelaten, ik hou van het spelletje (als het fair en technisch fraai is) en kijk wel. Maar – en ik denk dat dat wat anders is – mijn interesse wordt steeds minder, al dan niet door alle randzaken. Ik kijk ook minder.

Ik schreef een poos geleden over de 2 treinstellen waarin mensen zaten, op parallelle sporen, maar met een heel ander idee over de wereld. Dat is helaas nog steeds zo. Het lijkt bijna alsof er parallelle samenlevingen zijn, maatschappijen. Maar dan door elkaar lopend. 

En ik begrijp het ook. Als het nieuws het niet zegt, de krant, het journaal, dan is het niet waar. Dat is een ‘waarheid’ die voor veel mensen geldt. 
En omgekeerd, als die bronnen iets vertellen, dan is het zeker waar. 

Veel mensen halen hun houvast uit die ‘waarheid’. Het is hun basis, hun betrouwbare fundament. Het zijn hun poten van de stoel, de stokken van de tent. Als je die weghaalt, stort alles in. Wat moeten ze dan nog geloven?
Dan moeten ze zelf gaan nadenken. Ze dachten dat ze dat deden, terwijl ze gewoon na-aapten wat de MSM en ‘vrienden’ zeiden. Ze hebben niet door dat de MSM hun mening is. 

En dat zou niet zo erg zijn als de MSM te vertrouwen was. Als ze de waarheid – wat dat ook moge zijn – zouden brengen. Maar de MSM zijn onderdeel van het ‘leger’ wat zich tegen ons gekeerd heeft. Wat onze belangen niet dient, maar angst inboezemt, het niet zo nauw neemt met de waarheid. Onderdeel van een groter kader waar ook de politiek bij betrokken is. Vanwege een duistere globalistische (WEF/EU/VN) agenda. Waarvan ook ik in het begin dacht dat het goed was…….tot ik beter keek…….

Maar wat als je politici niet meer kunt vertrouwen? Nog zo’n houvast voor veel mensen.  

Hoe dan ook, de treinen sporen op de rails verder. Naast elkaar. In de ene trein mensen die wel naar dingen willen kijken of luisteren en zo hun eigen mening vormen, in de andere mensen die het hebben gehad met dat lastige denken en liever vasthouden aan wat ze geloven dat waar is omdat het “nieuws” het zegt. 

Em mochten er in een van die treinen mensen gaan twijfelen, houden ze maar liever hun mond, want dan ben je veiliger, hoef je je niet te verdedigen. 

Zelf merk ik ook dat ik me meer afsluit van gesprekken. Dat ik niet meer naar verjaardagen wil omdat ik de mensen die onzin uitkramen (volgens mij) – vaak met een geforceerd bravour – niet voor het hoofd wil stoten, maar hen ook niet wil aanhoren (omdat als ik niet reageer het net is alsof ik het ermee eens ben). Dat ik mensen die ik heel lang niet gezien heb niet wil bezoeken omdat ik niet weet hoe ze in deze wereld staan. Ik wil mijn mond niet houden, maar ook niet kwetsen. 

Maakt dat me eenzaam? Nee, absoluut niet. Ik weet wat ik weet. En kan het helaas niet meer on-weten. Zou ik dat willen? Nee, ook niet. 
Het is bijna te vergelijken met mijn medische ervaringen. Als arts ging ik steeds meer weten over gezondheid, waardoor ik steeds meer aversie kreeg tegen de reguliere kunde omdat het niet klopte, niet genas, niet heelde. Toch zat ik in die wereld. Ik hoorde van zichzelf vervulde specialisten aan, maar was het er niet mee eens, ik wist beter. Kon ik ook niet ont-weten. 

En toen ik helemaal ‘alternatief’ ging, bleef ik in een spagaat. Veel van mijn kennis week af van wat ‘wettelijk’ ‘geneeskunde’ was. Ik moest om veilig te zijn als arts voorzichtig zijn in wat ik deed. En ging rationeel soms tegen mijn gevoel en intuïtie in om veilig te zijn.

Zoiets overkomt nu heel veel mensen in de ‘gewone’ wereld. Om ‘veilig’ te zijn, negeren ze hun intuïtie en gevoel, en volgen de ratio die zich baseert op wat er gezegd wordt. Aan beide kanten.

Het is een kunst om op alle momenten te blijven relativeren, bij jezelf te blijven, te vertrouwen op wat je echte gevoel je zegt. En besef dat dat kan veranderen met de tijd. 

Ik vond meningsvorming altijd heel boeiend. Zoals in de homeopathie een karakteristiek symptoom of zelfs een voedselvoorkeur beslissend kan zijn voor de keuze van het juiste middel, zo kon een feitje meer of minder beslissend zijn voor een mening.
Als het goed is, want al te veel meningen liggen onbeweeglijk vast. Ik merkte vaak dat een beetje kennis erbij mijn mening kon doen kantelen. En zo hoort het ook. Een mening moet geen dogma zijn, maar is een afweging van feiten. 

“Ik wil het niet horen of zien” en “ik wil er niet over denken” zijn een soort pantser of harnas, ter beveiliging. Maar tegelijkertijd een gevaar omdat je weigert te letten op het gevaar wat je via je gehoor of je ogen zou kunnen bemerken. 

Maar ze zijn oh zo logisch in deze (nu nog zo) verknipte wereld. En het is ook niet goed of fout. Het is vooral lastig. We kunnen alleen onszelf veranderen, een ander veranderen kan alleen die ander. En hoewel ik vroeger dacht dat die ander de mening zou kunnen veranderen door een feit wat ik noemde, is dat in deze tijd bijna onmogelijk. Omdat iedereen zo vasthoudt aan iets wat hen basis geeft, en weghoudt wat twijfel brengt. 

Nogmaals, niets is goed of slecht. Ieder doet wat het beste voor hem of haar lijkt. En ieder volgt de eigen weg. En dat is oké. En de tijd zal komen dat we allen op één lijn komen omdat de echte feiten boven tafel zullen komen, stuk voor stuk, hoe pijnlijk ook. Pas dan zullen we zien waar we verkeerd zaten met onze mening.

En tot die tijd moeten we proberen iedereen te respecteren ongeacht de mening, ongeacht in welke trein ze zitten, ongeacht of ze wel of niet iets willen horen of zien. 
Ik ga nog een stapje verder: probeer van ze te houden. Want dat is onvoorwaardelijke liefde: van iemand houden ook als je het er niet mee eens bent.

En dat is de wereld die we hopelijk tegemoet gaan, een wereld waarin we elkaar onvoorwaardelijk liefhebben. Waarin alleen nog de waarheid verteld wordt (al dan niet door media) en we leven door elkaar te steunen en te laten groeien. Door samenwerking. 

In licht, liefde en dankbaarheid,
Ed