Een doorgegeven mooie tekst:
Niet omdat het leven me goed behandeld heeft, maar omdat ik lang genoeg geleefd heb om niet meer boos te zijn over de dingen die ik niet kon veranderen. Ik glimlach naar mijn oude misvattingen, naar mijn overwinningen en nederlagen, naar de mensen die ik liefhad en die me pijn hebben gedaan. Nu is het allemaal onderdeel van hetzelfde verhaal.
En het is vreemd… we beginnen het leven pas te begrijpen als we stoppen met zoeken naar iemand om de schuld aan te wijzen.
Ik kijk naar de zonsopgang die over het dak trekt en denk aan al die dagen die ik ooit dacht dat ze voor altijd zouden duren.
Maar dat was niet zo…
En toch, er bleef iets van over…
Herinnering, liefde en een stille wijsheid die de tijd niet kon wegnemen.
Dus ik glimlach. Omdat een hart dat zo vaak gebroken is, nog steeds weet hoe te liefhebben. En misschien is dat de grootste overwinning van allemaal.
Niet hard worden na alles wat je pijn heeft gedaan.
Niet koud worden na alles wat je verloren hebt.
Maar menselijk genoeg blijven om op een ochtend wakker te worden, naar je verleden te glimlachen en te zeggen:
“Het was moeilijk…
Maar het was het waard om door te maken.”
En dus zit ik en glimlach. Stil. Voor mezelf.
Omdat dit dwaze hart nog steeds klopt.
Het herinnert zich nog steeds.
Het houdt nog steeds van.
En misschien is dat mijn stilste bewijs dat, ondanks alle strijd, ik mezelf nooit verloren heb.
— Auteur onbekend
Geef een reactie