Ik kan me de tijd nog herinneren – maar dat is mogelijk een niet geheel kloppende nostalgische herinnering vrees ik – dat men aan de Olympische spelen meedeed om mee te kunnen doen. Dat het meedoen op zich al een cadeau was. 
Meedoen was het belangrijkst, een prijs winnen een toegift.

Die indruk is compleet weg, zeker als ik naar de verslaggevers luister. Het gaat alleen maar om presteren en om medailles. Zelfs het normale niveau van sportiviteit heeft plaatsgemaakt voor een imbeciele en pathologisch politieke correctheid. Zo worden bij het boksen dames bestreden door mannen die volgens hun paspoort vrouw zijn. Hoeveel gekker kun je het maken.

Laat ik dan gelijk even naar de openingsceremonie gaan. Ik hoef daar niet zoveel over te zeggen, omdat de social media er al vol over hebben gestaan. Ik heb al vele jaren niets met de openings- en sluitingsceremonie, omdat ik naar de OS keek vanwege de sport en die ceremonieën hebben daar niets mee te maken. Bovendien waren er nogal vaak rare creaties en uitbeeldingen die achteraf voorspellend bleken. Bizar. 

Ik heb dan ook maar een klein stuk live gezien en verder wat beelden in samenvattingen. Maar ook bij het live kijken had ik direct een unheimisch gevoel, het voelde niet lekker, bizar, ziek, ‘over the top’. Alsof ons duidelijk werd gemaakt dat de wereld behoorlijk ziek is. Het feit dat zangeressen met associaties met satanisme de show mochten stelen is niet verwonderlijk, het past bij de symptomen van deze ongezonde wereld. 

Vorig jaar belandde ik onverwacht in de gayparade in Amsterdam. We waren op de fiets gegaan en ineens stonden we er middenin, op de terugweg nog eens. Het was mooi weer, en vooral erg gezellig met het bonte, deels gealcoholiseerde en uitbundige gezelschap. Dat mensen er bijzonder uitzagen (op z’n zachtst gezegd) irriteerde me niet zo, het was een feestje en daarbij kleden mensen zich vaker bijzonder. 

Dat dat soort kleedpartijen nu steeds vaker en op steeds meer plekken voorkomen en steeds meer als normaal worden beschouwd, zelfs als het om nagenoeg naakte mensen gaat in de nabijheid van kleine kinderen, is natuurlijk helemaal niet oké. Het is normaal maken wat niet normaal is, bijna ziekzijn gezond noemen. En ik begrijp volledig dat de gemiddelde homo of lesbienne er steeds meer moeite mee krijgt: het beschadigt hun acceptatie. Ook in dat kader was deze opening ‘over the top’, ten dienste aan feitelijk niemand. 

Maar terug naar het doel van de OS: sport. Er zijn mensen die iets tegen competitie hebben, dat heb ik niet. Maar…..het moet wel een beetje gezond blijven. Toen onze zoon destijds fanatiek roeide, met Olympische Spelen in zijn achterhoofd, betekende dat 10x per week trainen, en het ontzeggen van alle leuke dingen. En bij wedstrijden was alles minder dan goud niets. Het telde niet. Voor mij was dat vreemd, ik zat zo niet in elkaar, maar ik was ook geen topsporter.

Ik kan wel competitief sporten, maar er zijn voor mij belangrijker zaken dan sport, en als de ander beter is, dan is dat zo. Ik kan niet meer doen dan mijn uiterste best. Bovendien heb ik altijd vooropgesteld dat ik moet genieten van wat ik doe, ook al wil ik mezelf verbeteren. Dus ook van het sporten. Niet voor niets stopte ik met de huisartsenpraktijk, ik vond het niet leuk meer. Ik kon niet doen wat ik echt leuk vond, ik kon mensen niet helpen zoals ik zou willen.

Vanochtend deed ik mee met een Nieuwe Maan meditatie met Roy Martina en Janosh. Roy had het over het gevangen zitten in systemen, of het nu gaat om onderwijs, ‘geneeskunde’, belastingen, politiek, wapenindustrie, koopgedrag, verslavingen, sport(!), etc. Er is een systeem gecreëerd waar we afhankelijk van zijn en waarin we mee moeten doen. Het is ‘logisch’, en zeker waar het sport betreft jammer. 

Zojuist won Djokovic de gouden medaille in zijn partij tegen Alcaraz. Wat ik het mooie bij tennis vind, is dat ze tijdens de partij soms heel fel en competitief zijn, maar ook tijdens een partij sportief en zeker na de partij gewoon kameraden. Ook bij voetbal zal dat zo zijn, maar wat wij als kijkers vooral zien is de agressie. Ook al dankzij de herhalingen, slow motion beelden en het inzoomen op verbeten gezichten. Dankzij dus de media.

Ik denk dat de meeste sporters gewoon sportieve gasten zijn, en de meesten zullen door te verliezen leren relativeren. Dat zal ook gelden voor de OS en de deelnemers. 
Jammer daarom dat de systemen er zo’n grote invloed op hebben en er veel andere belangen zijn die het sportieve wat overvleugelen. En jammer van al die (m.i. zieke en woke) politiek in zo’n openingsceremonie. Alsof het niet om de sporters gaat……

Tegelijk vind ik het mooi dat sommige sporters naar hotels zijn verkast omdat ze de kartonnen bedden niet zien zitten, en dat mensen verdwijnen omdat ze niet willen meegaan in QR-codes en alleen digitaal betalen. Dat is ook wat systemen ons opdringen. We hebben een keuze om daarin steeds meer mee te gaan en steeds meer vrijheid op te geven, of niet. 

Misschien vind ik het daarom wel mooi dat juist Novak nu de tennisfinale won op zijn 37^e. Hij was een van de weinigen die zijn intuïtie volgde en niet tegen zijn gevoel wenste in te gaan toen het ging om de vaccins. Ik was nooit zo’n fan van hem met z’n macho gebaartjes in het verleden, maar ik ben respect voor hem gaan krijgen om wie hij is. Iemand met ruggengraat, met werkende hersens, met een onderbouwde mening gebaseerd op hart en intuïtie. 

Dat mis ik zeker in de sport nogal eens. De meesten lopen in het gareel, doen mee in de kudde en zijn alleen bezig met hun sport. Nog zo’n uitzondering is Wout Weghorst, die ook verguisd werd omdat hij het vaccin weigerde, maar nu ook z’n best doet om te zorgen voor veel beter onderwijs buiten het systeem. Waardoor kinderen hun kwaliteiten ontwikkelen in plaats van eenheidsworst worden naar wat het systeem wil…..

Ik ga de komende dagen vast nog een paar keer naar de OS kijken, en genieten van de sportieve strijd tussen sporters. Maar de sluitingsceremonie laat ik ook dit keer links liggen, en ik kijk sowieso door een sluier die is opgeworpen door de openingsceremonie, door het systeem. Het zijn niet de onschuldige OS van oudsher.

In licht en liefde

P.S.: Ik had dit alles net geschreven toen de finale van de dameswegwedstrijd zich ontspon. Daarin wint een Amerikaanse omdat een Nederlandse en een Belgische elkaar de zege niet gunden en niet voor elkaar wilden rijden. Niet samen, maar tegen elkaar. Niet elkaar uitdagen, maar angst en afgunst die de uitslag bepalen…..het sluit wel een beetje aan bij het bovenstaande.