Ik volgde onlangs een aantal lezingen over homeopathie bij verschillende leeftijdsgroepen.

Daarbij werd duidelijk dat elke leeftijdsgroep eigen psychologische problemen of pijnpunten kan hebben.

Wat me bijbleef, was dat de presentatrice opmerkte dat de ouderen vaak een enorme bron aan levenservaring en wijsheid hebben, die grotendeels wordt genegeerd door de maatschappij. Terwijl het zo goed zou zijn daar gebruik van te maken, er meer naar te luisteren. Vanwege die wijsheid, die levenservaringen. 

Ook vertelde ze dat ouderen graag hun eigen boontjes willen doppen zolang dat kan, dat ze het niet prettig vinden als dingen uit handen worden genomen of ze worden bemoederd. 

Het deed me aan twee verschillende dingen denken.

Ten eerste weet ik dat in Japan ouderen enorm gerespecteerd worden en deze mensen erg belangrijk zijn, net als hun wijsheid en ervaring. Dat is iets wat ik in het westen mis. Je ziet het ook bij bevolkingsgroepen waar familiebanden erg sterk zijn en meerdere generaties samenwonen. Er is respect voor de ouderen, er wordt naar geluisterd, raad aan gevraagd.

Ten tweede zie ik nog de beelden van de demonstraties tegen het coronabeleid op het Malieveld voor me: waar je zou verwachten dat vooral jongeren zouden ageren tegen de vrijheidsbeperkingen en ‘rare’ maatregelen, stonden er vooral ouderen. Ouderen die er niet voor zichzelf stonden, maar voor hun kinderen en kleinkinderen. Voor de toekomst van hun (klein)kinderen. Het ontroerde me. In plaats van een puzzeltje te maken op dan bank, stonden juist ouderen op om een grens aan te geven. En niet voor zichzelf. Het raakte me.

Het waren vooral de ouderen die begrepen dat dit alles de verkeerde kant op ging. Dat dit een moment was waarop ‘we’ op zouden moeten staan. 

En dat komt m.i. omdat ‘ouderen’ veel beter en ruimer vergelijkingsmateriaal hebben. Een ruimere periode waarover ze kunnen beoordelen of zaken wel of niet kloppen. Ze hebben ook meer gelegenheid serieus over dingen na te denken. Ze zitten niet in de overlevingsmodus, zitten niet in de rat-race, hebben minder sociale verplichtingen. 

En ik weet wel, ik was het niet altijd met mijn vader eens, en ik vond vaak dat ie te veel in het verleden bleef hangen. We hadden daar soms flinke discussies over. En toch respecteerde ik zijn mening ook grotendeels. Hij kon me dingen vertellen – net als mijn schoonvader – over het verleden die ik niet wist. Die me in het NU hielpen.

Wat me ook altijd is bijgebleven – dat kwam denk ik van mijn moeder – was dat de joden-vervolgingen konden plaatsvinden omdat joden bij gemeentes als zodanig stonden geregistreerd. Ze waarschuwde me destijds dat dat soort registraties dus gevaarlijk konden zijn voor bepaalde mensen.

Als we de sprong naar nu maken, dan weten we inmiddels dat alles van ons geregistreerd staat, en allerlei instanties die gegevens kunnen inzien. 
En als ik een sprongetje voorwaarts maak, ziende dat men nog veel meer wil registreren zoals digitale ID’s, digitale vaccinbewijzen, digitale kredietscores, etc., dan moet ik toch weer aan mijn moeder denken. Aan haar waarschuwing.

Ik heb af en toe iets van ‘maar ik heb niets te verbergen’, ‘ik gedraag me toch sociaal’…… en ik hoor dat zo veel mensen zeggen: “Ik hou me aan de regels” ……..

Maar is dat wat een overheid die alles controleert wil? 
En prima als je je houdt aan wat deze overheid wil dat je zegt, doet en laat. Maar wat als de volgende machtshebber precies het omgekeerde wil? Dan ben je van de brave burger ineens veranderd in een dwarsligger, met alle gevolgen van dien.  
En we hebben gezien wat de C-prikken deden, wat als ze eisen dat je minstens 2x per jaar laat prikken met soortgelijke prikken (dat is namelijk de agenda)? 

De ouderen op het Malieveld voelden en wisten dat dit soort dingen een bedreiging gaan vormen voor bepaalde mensen in de maatschappij, met name de mensen die zelf willen blijven denken, die vrijheid (over denken en eigen lichaam) belangrijk vinden, die geen slaaf van het systeem willen zijn. 

En net als die ouderen verbaas ik me over de laksheid van de jongere bevolking als het gaat om in het geweer komen tegen allerhande onzinnige politieke beslissingen. Ik ga dat niet allemaal opsommen. En behalve verbazing wil ik er ook geen oordeel over hebben. Ik ben tegenwoordig vooral verbaasd. 

Verbazing zorgt ervoor dat ik leef, dat ik bewust ben. Alles maar voor zoete koek aannemen maakt dat ik niet meer echt leef, niet meer in de wereld sta. Ik wil er wel in staan, ik wil genieten van de mooie dingen, verbaasd zijn over de mooie dingen. Ik wil zoals ik altijd al deed dingen tegen elkaar afwegen, vergelijken, er iets van vinden zonder dat van de daken te hoeven schreeuwen. 

Niet alleen om het gevoel te hebben te leven, maar ook om te weten wat ik wel wil tegenover wat ik niet oké vind. Ik ga het niet over manifesteren hebben, maar het helpt wel om een ideale wereld voor me te zien en die te wensen. Liefde, dankbaarheid, ik wens……

Hoewel het niet helemaal eerlijk is omdat ik zelf inmiddels ook tot de ‘ouderen’ behoor – al voelt het van binnen niet zo –  wil ik dit stukje toch gebruiken om respect voor ouderen te uiten.

Ze hebben alle mogelijke stormen overleefd, ze hebben krankzinnig snelle ontwikkelingen op het gebied van techniek doorstaan, ze hebben vele kennissen en familieleden verloren, ze hebben de verzuilingen meegemaakt, diverse soorten muziekgenres, de opkomst van muzikale grootheden, de flowerpower periode, maar ook de periode zonder TV, zonder telefoons, zonder 24/7 beeldschermen, zonder internet, zonder data-dragers, zonder CV, zonder games, etc.
De tijd dat buitenspelen favoriet was en we dat tot etenstijd deden, soms ook erna nog. 

De ouderen hebben een metamorfose in allerlei soorten meegemaakt gedurende hun leven. Ze hebben oneindig veel kennis opgedaan, oneindig veel geleerd, oneindig veel doorstaan. Alle mogelijke soorten emoties meegemaakt (en deels ergens opgeslagen) en uitdagingen overwonnen. En velen van hen genieten nu van hun kinderen en kleinkinderen, en vinden dat de tijd veel te snel gaat. 

Dat alles maakt ze niet tot oude botten of zielige mensen, maar tot krachtige bronnen van wijsheid, van levenskennis, menselijke encyclopedieën die veel waardevoller zijn dan chat GPT. Soms broos, soms nog krachtig. 

Op de levens(eigen)wijsheid!

In licht, liefde en dankbaarheid,
Ed