Het klinkt logisch, de verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen leven. Maar doen we dat ook? In de praktijk blijkt dat we dat veelal nalaten. Daar zijn allerlei redenen voor.

Ten eerste zijn er onze opvoeders, ouders, grootouders, buurvrouwen, leraren, vrienden en vriendinnen, clubgenoten, klasgenoten, etc. Al die mensen hebben invloed (gehad) op wie je bent. Veel dingen die we doen, doen we omdat we in een bepaald patroon zitten. We doen dingen, omdat we (onbewust) weten dat onze belangrijkste opvoeders het zouden goedkeuren.

Een jaar na het overlijden van mijn vader (die 9 maanden na mijn moeder overleed, beiden veel te jong) – ik was toen 32 – realiseerde ik me dat ik me meer vrij dan ooit voelde, bevrijd van me (gevoelsmatig) moeten verantwoorden naar mijn ouders voor wat ik deed. Ik schrok daarvan, schaamde me voor de gedachte, tot ik me realiseerde dat het logisch was. Het heeft alles te maken met onze ‘vorming’.

We kopiëren allemaal deels onze ouders of anderen die we respecteren. En als we ‘rare’ dingen doen, dan voelt dat ongemakkelijk omdat dat niet klopt met wat er van ons werd verwacht, en wat we dus deels van onszelf zijn gaan verwachten…. Maar zo leggen we ongemerkt een groot deel van de verantwoordelijkheid bij onze opvoeders. We doen zoals we denken dat zij willen dat we het zouden doen……

Dan is er ook nog onze partner. Toen we de opleiding ’totale slankheidstherapie’ deden, moesten zowel therapeuten als cliënten worden getest op de vraag of ze (onbewust) het verschil wisten tussen hun partner en hun vader/moeder. Bij meer dan de helft bleek het antwoord negatief! Kennelijk leggen we onbewust (!) nogal eens de verantwoording die eerst bij de ouder lag vervolgens bij de partner……en daarmee zijn wij dan niet verantwoordelijk voor onze keuzes, onze fouten, ons leven, onze gezondheid, ons gewicht, etc….

En dan zijn er natuurlijk nog de autoriteiten, de overheid. In mijn praktijk liet ik mensen een vragenlijst invullen met de vraag wie ze verantwoordelijk vonden voor hun gezondheid. Regelmatig werd daarop ingevuld ‘de overheid’, of ‘de dokter’. Ik schrok daarvan. Want wie is er verantwoordelijk voor je gezondheid, voor je leven? Is dat de overheid, zijn dat je ouders, is dat je partner?

Nee, dat ben JIJ zelf!

Als je gezond wilt zijn en blijven, moet je je daarnaar gedragen. Bewuste keuzes maken als het gaat om voedsel, om bewegen, om slaap, om relaties, om werk, etc. Bij alles wat niet klopt in je leven ten opzicht wat je liever zou zien, kun je zelf in actie komen.
Elke dag is een nieuwe dag of een dag waarop je een ‘nieuw’ leven kunt beginnen.

Na mijn fietsongeluk(ken) was ik qua karakter veranderd, ik vond dat vreselijk. Ik was onder andere sneller fel en boos, om niets. Ik besloot daar iets aan te doen. Onder andere door middel van meditatie en affirmaties, omdat ik niet zo wilde zijn. Niet in de slachtofferrol van ‘ik kan er niets aan doen’, maar in de leidende rol van ‘ik wil dit veranderen’. Binnen korte tijd had ik een 95% betere controle.

Ik kan daar veel meer over vertellen, maar dat doet niet ter zake. Er zijn zoveel meer voorbeelden te noemen. Ook mijn herstel ging lang zo snel niet als ik zou wensen, en toch besloot ik me niet onderuit te laten halen door die teleurstellingen. Je kunt ergens slachtoffer van zijn, maar dat wil niet zeggen dat je je ook zo hoeft te gedragen….

Het belangrijkste is dat je beseft dat je zelf verantwoordelijk bent voor je leven, voor je gezondheid, voor je geluk. In feite voor alle aspecten van je leven. Dat wil niet zeggen dat het je allemaal zal lukken, maar wel dat je zelf de belangrijkste steen bijdraagt en zelf je keuzes doelbewust maakt. Ik kon ook niet weer gaan werken, maar ben juist daardoor op andere vlakken enorm gegroeid, omdat ik bleef werken aan persoonlijke groei.

Natuurlijk lijkt het leven makkelijker als je anderen de verantwoording geeft. Dan hoef je je geen zorgen te maken en kun je bij alles wat mis gaat naar anderen wijzen, en je handen in onschuld wassen. “Maar de overheid zei…..”, “niemand heeft me gewaarschuwd….”, “wist ik dat, dan had ik…..”….
Als jij wilt dat anderen je leven bepalen, dan moet je vooral niet zelf de verantwoordelijkheid nemen, je niet informeren en niet zelf nadenken.

Toch denk ik dat de afgelopen jaren hebben laten zien dat het belangrijk is daar opnieuw over na te denken. Vaccins die 100% effectief en veilig waren volgens de overheid, maar waarvan we wisten dat ze niet echt getest waren en van een nieuw soort waren (met invloed op het DNA en het immuunsysteem)…. nogal wat mensen die zelf de verantwoordelijkheid namen voor hun eigen beslissing, besloten ze niet te nemen. Anderen deden het bijna klakkeloos. Gevolg: wereldwijd minstens 17 miljoen doden door de vaccins, los nog van de vele gehandicapten en chronisch zieken.

Omdat men naar de overheden luisterde en te weinig zelf nadacht, te weinig zelf de verantwoordelijkheid nam voor de eigen beslissing. Inmiddels blijkt dat hoe meer vaccins men nam, hoe kwetsbaarder men werd (ook voor juist dat virus!) en hoe groter de kans op (eerdere) sterfte werd. En vrijwel geen enkele bescherming tegen het virus, in tegendeel dus zelfs. Toch beginnen straks de prikrondes weer. En weer zullen massa’s mensen zich laten prikken met alle kans op ellende. Ook al omdat ‘we’ niet zelf de verantwoordelijkheid nemen ons goed voor te lichten en afgaan op liegende media.

De les: als we doen wat anderen willen, al dan niet bewust, lopen we een veel groter risico dan wanneer we zelf het heft in handen nemen. Misschien is het minder makkelijk (we moeten ons informeren en soms tegen de stroom in varen), maar we bepalen zo wel ons eigen leven, onze eigen gezondheid, onze eigen toekomst.

Dus als je zelf een vinger in de pap wilt, als je dingen in je leven anders wilt, als je wilt werken aan jezelf, als je je eigen toekomst wilt bepalen, als je gezond(er) oud wilt worden, dan is het handiger om te beseffen dat je zelf verantwoordelijk bent…….voor ALLES wat je doet, zegt, voelt, eet, drinkt, nalaat.

Het kan soms voelen als ballast, maar dan wel met het roer in eigen hand. Het roer om je eigen leven richting te geven.

In licht en liefde
Ed