Commodore 64

Tijdens mijn periode als huisarts voltrok zich geleidelijk een metamorfose. Toen ik een paar jaar huisarts was, ik begon in 1982, kwam de computer in beeld. Eerst de Commodore 64, waar ik spelletjes op leerde maken en spelen. Je kon zelf programmeren van een voorbeeld en zo spelletjes maken. Vier uur gegevens intikken en dan een foutje maken waardoor je opnieuw kon beginnen. Frustratie!

Maar op een gegeven moment kon je ze ook kopen of een kopie van iemand krijgen op een cassettebandje. Ik weet nog dat ik met een bevriende collega huisarts en mijn vrouw tot ver in de nacht een spel speelde omdat we wilden dat we het eind haalden. Dat we het oplosten. De een las voor de ander tikte de gegevens in. Vele malen bereikten we de uitgang niet, tot laat in de nacht…. Frustratie, maar ook veel lol.

De reden dat ik dit ding kocht is dat ik wilde weten wat een computer met mij kon en ik met de computer. Het was tenslotte kersvers, en ik verwachte op de een of andere manier grote veranderingen……..

Homeopathieprogramma, maar geen computer…

Nadat ik inmiddels jaren homeopathie had gestudeerd als huisarts, kwam er een programma uit voor homeopathie. Tot op dat moment moest je turven welke middelen bij welke klachten of symptomen of eigenaardigheden pasten en kon je door optellen zien welk middel het meest waarschijnlijk was. Veel werk. Het programma maakte echter dat het veel sneller kon. Ik kocht het programma. Deels uit nieuwsgierigheid.

Maar ik had geen computer. Aangezien het een programma voor de Apple was, moest ik dus een Apple computer kopen.
Vervolgens kwam er ook al snel een programma voor huisartsen. Ook hier schafte ik dus een programma aan voor de Apple. Uren gingen zitten in gegevens in de computer invoeren. Het was het begin van een periode waar een computer niet meer weg te denken was. Een tweeslachtig gevoel.

Het internet als kennisbank

In die laatste jaren van mijn huisartsenpraktijk ( ik stopte in 1994) beweerde een hoogleraar – en ik denk terecht – dat de gemiddelde patient in Amerika (waar ze al verder waren met de computer) meer van zijn kwalen wist dan de gemiddelde huisarts. Domweg omdat er al zoveel te vinden was op internet. Voor mij was dat toen nog nauwelijks voorstelbaar. (Hoe dan?).

Daarin is in feite niets veranderd, behalve misschien dat het nu over de hele wereld geldt, en afhankelijk is van het feit of iemand echt op zoek gaat. Bovendien is er nu meer censuur, wat er toen niet was. Dus je kunt nu gemanipuleerd worden in je zoeken en antwoorden.

Feit blijft dat je ontzettend veel kunt vinden als je een beetje zoekt.

De laatste jaren ondanks censuur nog veel meer

Hoewel juist de laatste jaren – sinds de Covid – er veel meer censuur is gekomen, juist omtrent dit onderwerp ook, is er op internet en met name ook op de social media heel veel te vinden over medische zaken. Ladingen peer-reviewed onderzoeken zijn er te vinden die niet in (grote) medische bladen worden geplaatst omdat ze niet voldoen aan het narratief.

Het narratief van ‘veilig en effectief’, het narratief van goed handelen door overheden en dergelijke. Alle narratieven zijn eigenlijk door al die informatie zo lek als een mandje gebleken. De maatregelen sloegen nergens op en waren bijzonder kwalijk. Het zogenaamde vaccin – wat puur gentherapie blijkt te zijn – beschermde nergens tegen en was alles behalve effectief en al helemaal niet veilig.

Artsen missen die informatie compleet!

Maar hier gebeurt het wonderlijke: terwijl de geïnteresseerde leek en de gepensioneerde nog geïnteresseerde arts wellicht al die informatie leest, bereikt het de praktiserende arts niet of nauwelijks.

De werkende dokter heeft helemaal geen tijd om op internet te gaan struinen, bovendien wordt z’n hele geloof in wat ie doet onderuit gehaald als is dat zou doen. De informatie voor de dokter komt van de farmaceutische industrie en de medische bladen die in feite ook in handen zijn van diezelfde industrie. De voorlichting komt uit dezelfde bron die het narratief heeft gecreëerd!

Medische bladen weigeren alle onderzoeken – hoe vakkundig en zorgvuldig ook – die niet passen in het verhaal wat ze aanvankelijk verkocht hebben. Dus alle informatie over hoe kwalijk de zogenaamde vaccins waren wordt niet gepubliceerd. De onderzoeken naar de hoos aan bijwerkingen, inclusief alle neurologische afwijkingen en turbokankers worden niet gepubliceerd.

Sporadisch zien we artikelen in heel specialistische bladen die het gros van de artsen niet leest. En als ze het al zien, zal het nauwelijks doordringen gezien alle andere (des)informatie.

Artsen worden tegenwoordig voorgelogen door hun ‘God’

Niet dat het vroeger veel anders was, maar de consequenties blijken de laatste jaren vele malen ernstiger. Met veel meer doden en ellende tot gevolg.

Ik geloof in ‘God’, maar ‘God’ heeft voor mij niets met religie te maken. ‘God’ is voor mij veel groter dan dat, gaat daar ver voorbij: bewustzijn, wijsheid, liefde, het ‘AL’, etc. Maar geneeskunde is verworden tot een religie. Waarbij de bijbel wordt gevormd door de medische bladen. En die weer door de farmaceutische industrie.

Net als velen van ons nog geloven in democratie ondanks het feit dat er in de verste verte geen sprake meer is van echte democratie, en velen van ons nog denken dat onze belasting naar arme mensen gaat terwijl het in bodemloze putten wordt gegooid, geloven artsen in hun ‘God’, de farmaceutische industrie.

Vasthouden aan wat we denken en vertrouwen

Op het moment dat mensen de waarheid van vele facetten in deze wereld gaan beseffen (democratie, onderwijs, gezondheidszorg, oorlogen, witwaspraktijken, kinderhandel, etc.) of dat mondjesmaat doen, verwdwijnt vertrouwen, verdwijnt de basis waarop onze wereld was gebaseerd.

Daarom stoppen de meeste mensen liever de kop in het zand en blijven geloven waarin ze geloofden. Daaraan twijfelen geeft immers zoveel verwarring in een toch al rare tijd met polarisatie en roze olifanten in de kamer waarover niet gepraat kan worden. Ik zeg dit overigens zonder oordeel, constateer slechts.

Artsen hebben misschien nog wel minder keus. Ik weet dat collega’s me toevertrouwden toen ik homeopathie ging studeren ‘ik wilde dat ik het lef had dat te doen’. En anderen belden me op om advies voor patiënten. Stiekem. Collega’s mochten dat niet weten. En samen met andere artsen werd door diezelfde artsen homeopathie min of meer belachelijk gemaakt.

Zo zit de wereld in elkaar. We gaan mee met de massa om onszelf staande te houden en als groep kotsen we andersdenkenden uit, terwijl we individueel misschien wel begrip kunnen opbrengen. Of heimelijk zelfs jaloers zijn. In de medische wereld is dat nog erger dan in de ‘gewone maatschappij’.

Het dorp met de muur

In een van de E-books die ik heb geschreven (ik heb ze tot op heden niet op deze site geplaatst) vergelijk ik de medische wereld met een dorp met een dikke muur er omheen. Binnen dat dorp heerst een bepaalde religie en het is zelfs niet toegestaan over die muur heen te kijken. Buiten die muur is de echte wereld, met alles wat er bekend is over ziekte, geneeskunde, geneeskunst, kruiden, etc.

In feite is de medische wereld een eng bijna-religieuze sekte die gelooft in de eigen uitleg over gezondheid. Ze denken echt dat ze genezen, terwijl ze vooral klachten bestrijden en de mensen steeds (chronisch) zieker worden. Sterker nog, dat is de enige manier waarop je mag denken als het aan die wereld ligt. Pas op, het geldt voor de ‘medische maatschappij in het algemeen’, want er zijn er die zich daaraan onttrekken en wel inzien dat het allemaal niet klopt!

Alleen durven de meesten ervan hun mond niet open te doen uit angst gecanceld te worden, zoals dat nu gebeurt met klimaatwetenschappers, artsen, experts, etc, die het narratief van de VN/EU/WEF/WHO niet navolgen.

Levensgevaarlijk

Dat dit alles levensgevaarlijk is bleek wel tijdens Covid. Juist deze periode waarin artsen hadden moeten opstaan, toonde aan hoe gedwee en gebrainwasht (vooral niet te veel zelf denken) de gemiddelde arts was. Ondanks hun opleiding en kennis bedachten ze niet dat het verstoren van het DNA door een mRNA-vaccin rampzalige gevolgen zou hebben. In plaats van gereserveerd te zijn, gingen ze volledig mee in de absurditeit.

Is de leek beter op de hoogte?

Als je alles op een rij zet, blijkt de geïnteresseerde, nieuwsgierige leek beter op de hoogte te zijn dan de gemiddelde arts. Die nieuwsgierige leek spit namelijk op internet en sociale media, en komt achter dingen die ver bij artsen vandaan blijven die alleen maar hun informatie halen uit wat de medische bladen (lees de farmaceutische industrie) publiceren. En die publiceren alleen wat in hun straatje past.

Is dat slecht, dat de nieuwsgierige leek beter op de hoogte is? Nee, ik denk het niet, hoewel menig (huis)arts het vervelend zal vinden. Ik denk dat het juist goed zou kunnen zijn als patiënten de (huis)arts van repliek dienen met lastig vragen of met kennis die de (huis)arts ontbeert. Niet omdat het goed is voor hun onderlinge communicatie die vaak onprettig kan verlopen, maar omdat het tijd wordt dat (huis)artsen wakker worden.

Kritische patiënten hebben mij destijds zeker ook geholpen verder om me heen te kijken en me het gevoel te geven dat ik aan het kwakzalven was. Of ik dat leuk vond? Nee, in het begin zeker niet. Het confronteerde, liet me het onvermogen te genezen zien, haalde mijn vertrouwen en geloof in de geneeskunde onderuit. Maakte me depressief. Maar…..maakte ook dat ik op zoek ging naar beter.

Nieuwe gevaar: AI

Mocht je gaan struinen op internet om naar oplossingen te zoeken voor een kwaal of een ziekte, wees je er dan van bewust dat de meeste AI’s gecensureerd en geprogrammeerd zijn. Ik ben al regelmatig tegengekomen dat bewezen alternatieve methodes als ‘bijgeloof’ of ‘niet wetenschappelijk’ werden weggezet.

En als je toch op zoek bent, zoek dan ook op kanalen op telegram. Daar zijn vele kanalen die inhoud hebben over alternatieve manieren om beter te worden. Gebruik wel je gevoel ook, en je gezonde verstand, geloof niet direct alles.

En ziekte niet genezen maar wel de symptomen wegmoffelen maakt dat we geleidelijk nog zieker worden. Open dus je mind. Informeer jezelf. Zoek naar opties.

Covid deed de medische wereld geen goed

Covid heeft de medische wereld geen goed gedaan. Het vertrouwen van veel mensen in artsen, vaccins, en ‘gewone’ geneeskunde is naar een dieptepunt gedaald. Het feit dat mijn huisarts me straks weer uitnodigt voor een griepprik (die vorig jaar voor 36% meer griep zorgde) en voor een Covid prik (ondanks alles wat bekend is in de niet-artsenwereld) zegt al genoeg.

Ik weet dat ik kritisch ben – daarom was ik denk ik ook een goede huisarts, mijn patiënten waren belangrijker dan de religie – maar het doet me ook pijn. Ik ben nog steeds arts in hart en nieren, en dus doet het me pijn om zo over geneeskunde te schrijven. Ik behoorde ooit tot die medische religie, ik zat er middenin, ik ken die wereld. Ik weet hoe een instituut de reguliere geneeskunde is. Hoe het werkt, hoe ‘de massa’ reageert en denkt.

Misschien doet het daarom wel pijn er zo over te schrijven.

Handelen naar beste weten

Het was in dit stuk op geen enkele manier mijn intentie om te oordelen over artsen. Ze ‘weten niet beter’. Ze zitten in een keurslijf, en handelen zoals iedereen in het leven naar beste weten met de informatie die ze hebben.
De intentie was te laten zien dat het goed is om verder te kijken als je iets mankeert, om je goed te informeren. Omdat er veel meer is – en bekend is – dan de dokter denkt.

In licht, liefde en dankbaarheid,
Ed